1. ۱سر سودای سر زلف تو تا در سرماستهمچو مویت دل سودایی ما بی‌سر و پاست
2. ۲ما چو موی تو همه حلقه بگوشت شده‌ایمحلقه موی پریشان تو سر حلقه ماست
3. ۳مو به مو حال پریشانی ما می‌گویدمو به مو سر زلف که بدین حال گواست
4. ۴یک سر مو نظری با دل دروایم کن!ای که از هر سر موی تو دلی اندرواست
5. ۵گفته‌ای یک سر مویت به جهانی نی‌ نییه سر موی تو را هر دو جهانم نیم بهاست
6. ۶شام را تیرگی از موی تو می‌باید بردصبح را روشنی از روی تو می‌باید خواست
7. ۷هر سحر مجمره بوی تو در دست شمالهر نفس سلسه موی تو در دست صباست
8. ۸عنبر خط تو بر دور قمر دایره سازسنبل موی تو بر برگ سمن غالیه ساست
9. ۹می‌کند سرکشا آن موی فرومگذارشکه در آن سرکشی آشوب و پریشانی‌هاست
10. ۱۰نگشاید به جز از موی میان تو زهیچکار سلمان که فرو بسته‌تز از بند قباست
11. ۱۱نسبت موی تو با مشک نه رایی است صواببلکه سودای پراکنده و تدبیر خطاست
12. ۱۲مشک با حلقه مویت سر سودا داردکژ خیالی است مگر مشک خطا را سوداست
13. ۱۳بوست چون نافه گرم بازکنی یکسر موتنکنم باز بهر نافه که در چین و خطاست
14. ۱۴رنگ رخسار تو را سوسن و گل تو بر توموی گیسوی تو را شعر سیه تا برتاست
15. ۱۵در سرم هست که چون موی تو کج بنشینموز رخ و قد تو گویم سخن روشن و راست
16. ۱۶عکس رویت ز سواد زره موی سیاهچون فروغ ظفر پرچم سلطان پیداست
17. ۱۷شاه دلشاد سر و سرور شاهان جهانکز جهان آمده بر سر سخنش مو آساست
18. ۱۸عکسی از بیرق او، غره غرای صباحمویی از پرچم او، طره مشکین مساست
19. ۱۹ای که با عرصه ملک تو جهان یک سرموست!وی که با پرتو روی تو قمر کم زسهاست!
20. ۲۰نعل شبرنگ تو موبند عروسان بهشتگر دخیلت تتق پرده نشینان سهاست
21. ۲۱کلک بی‌رای تو حرفی نتواند بنگاشتتیغ بی‌حکم تو یک موی نیارد پیراست
22. ۲۲کلک را با صفت فکر تو موی اندر سربرق را با روش عزم تو خاراندر پاست
23. ۲۳گاه در حل حقایق نظرت موی شکافتگاه در کشف حقایق قلمت چهره گشاست
24. ۲۴هرکه را یک سر مو کین تو در دل بنشستیک به یک موی ز اندام به کینش برخاست
25. ۲۵چنگ را موی کشان برد و پس پرده نشاندغیرت عدل تو تا دید که پیری رواست
26. ۲۶دم به دم آینه را روی سیه باد چو مویدر زمان تو بنا محرم اگر روی نماست
27. ۲۷می‌چکد از بن هر موی دو صد قطره عرقابر را بس که ز بر کف دست تو حیاست
28. ۲۸ید بیضای کلیم است تو را کز اثرشبر تن خصم تو هر موی یکی اژدرهاست
29. ۲۹همچو موی سر قرابه که می‌پالایداز زجاجی مژه دشمن تو خون پالاست
30. ۳۰چرخ نه تو سر بوسیدن پایت داردپشت چون موی سر زلفش از آن روی دوتاست
31. ۳۱دست بربسته چو عودست مخالف بزنشگر نهد یک سر موی پای برون از چپ و راست
32. ۳۲باد عزمت په فتنه به یکدم شکندگرچه انبوه‌تر از موی بتان یغماست
33. ۳۳قاصرم در صفتت گرچه به مدح تو مراهر سر موی بر اندام زبانی گویاست
34. ۳۴می‌چکد آب ز مو شعر ترم را که بسیطبع من غوطه فکرت زده در بحر ثناست
35. ۳۵جامه‌ای بافته‌ام بر قد مدح تو ز مویبخر این جامه زیبا که به از صد دیباست
36. ۳۶در پس گوش منه در حدیثم چون مویجای در گوش خودش کن که بدین پایه سزاست
37. ۳۷ناروایی چنین شعر به هر حال روانبود خاصه درین فصل که موینه رواست
38. ۳۸شعر من بنده چو موی است و کمال سخنمراست مویی است که در عین کمال شعر است
39. ۳۹از صنایع به بدایع سخن آراسته‌امغزض بنده ازین شعر نه مویی تنهاست
40. ۴۰من که پروای سر ریش خودم نیست ز فکرسر سودای سخنهای چو مویم ز کجاست؟
41. ۴۱جای آن است که چون کلک تراشم سر و رویکه ز مو بر سر کلک آمده صد گونه بلاست
42. ۴۲خاطر آینه سیمای من اندر پی موتگرچه چون شانه تراشیده ز سر چندین پاست
43. ۴۳گرچه امروز سیه گشته و برهم جستههمچو موی سر زنگی تن ما از سرماست
44. ۴۴آفتابی به تو گرم است مرا پشت امیدسرد باشد که کنم جامه مویی درخواست
45. ۴۵می‌زد از بهر تراش استره سان بر سر سنگهرکه او کرد زبان تیز و ز کس مویی خواست
46. ۴۶بر سر مویم و مو بر سر من چون گویمکه نه ما بر سر موییم و نه مو بر سرماست
47. ۴۷سرو را دوش شنیدم که مگر سلطان رابه تراشیدن موی سر شهزاده هواست
48. ۴۸این سخن چون راست به لفظ مبارک بگذشتمژده چون موی به هر گوش رسید از چپ و راست
49. ۴۹آسمان گفت که یارد که مویی کماز سری کش فلک امروز چو موی اندر پاست
50. ۵۰تیز شد استره و باز فرو رفت به خودگفت با خویش که مویی زسرش نتوان کاست
51. ۵۱باز می‌خواست کزان موی تراشی بکنداول از بندگی شاه اجازت می‌خواست
52. ۵۲موی در تاب شد از استره در خود پیچیدکز سر جان نتوانست به یکدم برخواست
53. ۵۳باش دلشاد که هرگز نشود مویی کمهر کرا بر سر او سایه اقبال شماست
54. ۵۴لله الحمد که گر موی برفت از سر اوتا قیامت سرو افسر بسلامت برجاست
55. ۵۵تا شبیهند به ماران سیاه فرعونموی‌های سیه و آفت ایشان موساست
56. ۵۶از نهیب غضبت باد چو مار ضحاکهر سر موی که اعدای تو را بر اعضاست