1. ۱ازان چو لاله نجنبم ز جا درین گلشنکه رفته بخت سیاهم به خواب در دامن
2. ۲نصیب چاک دلم نیست بخیه ای هرگزبه کشت ما نرسد آب چشمه ی سوزن
3. ۳ز بس ملالف درین بوستان سری دارمکه همچو غنچه گریبان نداند از دامن
4. ۴دمی چگونه برآرم به خوشدلی، که نیمز روزگار چو سوداییان دمی ایمن
5. ۵چو صبح سرزند از کوهسار، پندارمکه خاست دیو سفیدی به قصدم از مکمن
6. ۶چو آفتاب به من پرتو افکند، گویمز کینه شعله فشان گشت اژدها بر من
7. ۷ز اختران و شب تیره دل حذر دارمکه هست مار سیاهی به کژدم آبستن
8. ۸چگونه چشم گشایم چو دانه ی گندمچنین که چرخ مرا کرده گاو در خرمن
9. ۹دلم ز به شدن داغ سینه گشت سیاهکه خانه تار شود از گرفتن روزن
10. ۱۰ز گرد غم که مرا بر دل است، چون گریمغبار ریزدم از دیده ها چو پرویزن
11. ۱۱سیاه روز ازانم درین چمن که بودچو لاله، بخت سیه در چراغ من روغن
12. ۱۲ز دیگری چه کنم شکوه بی سبب، که بودفغان من همه از دست خویش چون هاون
13. ۱۳دلم چو لاله سیه می شود ز دلگیریازین چه سود که دارم به کنج باغ وطن
14. ۱۴مزن به دامن تر طعنه ام که همچون ابربه حال چشم ترم گریه می کند دامن
15. ۱۵بسوزد از نفسم، گر برای من صیادقفس چو آتش مشعل نسازد از آهن
16. ۱۶ز روزگار، معیشت گرفتن آسان نیستچراغ لاله ام، از سنگ می کشم روغن
17. ۱۷چنان گرفته جهان کار بر ضعیفان تنگکه آب می خورد از اشک چشم خود سوزن
18. ۱۸هجوم برق بر اطراف خویش می بیندبود ز بیم به هم، چشم دانه در خرمن
19. ۱۹خوش آن حریف که دایم ز پاکدامانیکند کناره ز دنیا، چو آب از روغن
20. ۲۰گره به رشته ی تجرید او نمی افتادچو رشته عیسی اگر می گذشت از سوزن
21. ۲۱درین چمن ز گریبان برون میاور سراگر چو غنچه گریبان نباشدت دامن
22. ۲۲چو آینه مگذر از نمد که ما صدباربه هر لباس فرورفته ایم چون سوزن
23. ۲۳به دیده ذره و خورشید باشدش یکسانبه روز تیره ی خود هرکه ساخت همچون من
24. ۲۴به آن خدای که در جلوه گاه گفت و شنیدزبان ناطقه از وصف او بود الکن
25. ۲۵به آن خدای که دایم ز سبحه ی پروینبود به زمزمه ی حمد او سپهر کهن
26. ۲۶به آن خدای که از شوق او چو اهل سلوکبه ذکر اره بود هر نهال خشک چمن
27. ۲۷که پیش چرخ ز همت فرونیارم سرکه تاج زر نهد از آفتاب بر سر من
28. ۲۸سلیم، چون نزنم کوس خسروی امروز؟که همچو هند، دواتی بود قلمرو من
29. ۲۹زهی ز شمع رخت پرتو حیا روشندری ز روی تو آیینه خانه را به چمن
30. ۳۰سیاه خانه نشینان سرحد زلفتز ترکتازی مژگان نمی شوند ایمن
31. ۳۱ترا ز کشتن من ننگ و من دمی صد باربه یاد تیغ تو چون شمع می کشم گردن
32. ۳۲ز صبح خورد به هم صحبتم، مگر خورشیدشب وصال مرا بود دیده ی دشمن؟
33. ۳۳به حیرتم که چه می کردم از جفای غمتپناه من نشدی گر خدایگان زمن
34. ۳۴عزیز کرده ی پروردگار، یوسف خانکزو چو دیده ی یعقوب شد جهان روشن
35. ۳۵زهی ز عدل تو گسگر نمونه ای از مصرزهی ز خلق تو گیلان نشانه ای ز ختن
36. ۳۶ترا حکومت گسگر ز حکمت شاه استبرای آن که بود بیشه شیر را مسکن
37. ۳۷رسیده عدل ترا کار تربیت جاییکه برق دانه دهد همچو خوشه در خرمن
38. ۳۸ز بیم شحنه ی عدلت به ملک، نتواندکه آفتاب درآید به خانه از روزن
39. ۳۹به جای دود دمد شاخ سنبل از آتشنسیم خلق تو بر شعله گر زند دامن
40. ۴۰به صفحه ای که نگارند نام خصم تراصریر خامه به فوتش برآورد شیون
41. ۴۱ز بس ز تیر تو پیکان دروست، برتن خصمنشان ز خانه ی زنبور می دهد جوشن
42. ۴۲مخالف تو ز بس خورد سیلی از ایامچو دف ز پرده ی گوشش بلند شد شیون
43. ۴۳ذخیره ی همه عمرش تلف شد از جودتچه خون که نیست ز دست تو در دل معدن
44. ۴۴به روز معرکه، غربال خاک بیزی شدزره ز گرز گران تو بر تن دشمن
45. ۴۵چو موج آب به تیغ تو نسبتی داردبه بر کنند چو ماهی، شناوران جوشن
46. ۴۶حسود جاه تو گر خنده ای کند چه عجبکه همچو شمع سحر، خانه می کند روشن
47. ۴۷سر بریده برآرد به جای میوه نهالز جوی تیغ تو آبی اگر خورد گلشن
48. ۴۸به جای بیضه گذارد در آشیان گوهرخورد ز خرمن جود تو مرغ اگر ارزن
49. ۴۹کسی که زخمی تیغ تو شد، جهان چون صبحندوخت چاک دلش را مگر به تار کفن
50. ۵۰ز کاردانی خود ایمنی ز آفت خصمچو تیغ، جوهر تو بس بود ترا جوشن
51. ۵۱ز بس که رشک تو خنجرشکسته در دل خصمنمی دمد ز سر خاک او بجز سوسن
52. ۵۲ز پاسبانی حفظ تو شکر چون نکند؟شبان گله که نانش فتاده در روغن
53. ۵۳سلیم وقت دعا شد، بس این ثناخوانیبرآر دست به درگاه ایزد ذوالمن
54. ۵۴همیشه تا که ز آبادی و خرابی دهربود در انجمن اهل روزگار سخن
55. ۵۵بنای عمر تو آباد باد و گرید زاربه حال خانه خرابی دشمنت روزن