1. ۱به راه عشق بود نسخه ی پریشانیمرا ز نقش قدم تا به نقش پیشانی
2. ۲چو آینه همه عمرم به یک نگاه گذشتکسی مباد چو من در طلسم حیرانی
3. ۳چو رهزنی که به دنبال کاروان افتدفتاده در پی کردار من پشیمانی
4. ۴ز فکرکار خودم یک نفس رهایی نیستچو غنچه ام به گریبان خویش زندانی
5. ۵تبسم که ندانم نمک فشان گردیدکه داغ بر جگرم می کند نمکدانی
6. ۶پی خرابی ما سیل گو مکش زحمتکه خانه زاد اسیران اوست ویرانی
7. ۷ز شوق روی تو از آب چشم من گردونبه تنگ آمده با این فراخ دامانی
8. ۸به یاد زلف سیاه تو، رفته رفته شوددرازتر شب من همچو موی زندانی
9. ۹ز شوق سجده ی خاک در تو کاسته امنمانده همچو هلالم به غیر پیشانی
10. ۱۰ز شوق دیدن رویت چو شمع می ترسمکه کار رشته ی عمرم کشد به مژگانی
11. ۱۱کسی نبوده به رسوایی دلم در عشقکه جامه ای ست بر اندام شعله عریانی
12. ۱۲ز آستین چه عجب کوتهی، که همچون گلندیده ام ز گریبان خود، گریبانی
13. ۱۳چو ریخت خون مرا آسمان چه حاصل ازینکه از ستاره به خاکم کند گل افشانی
14. ۱۴ذخیره ای که دلی جمع ازان کنم زکجاستچو زلف در گرهم نیست جز پریشانی
15. ۱۵بقا طلب مکن از حاصل جهان ای دلکه چون حنا به کف دست می شود فانی
16. ۱۶صفات نفس تو ازان عقل می کند تکرارکه از حجاب ترا رو دهد پشیمانی
17. ۱۷صدای گربه دهد در چمن ازان طاووسکه بید را کند آشفته زان نواخوانی
18. ۱۸اگرچه دوری احباب بر تو دشوار استبود به پیش فلک در کمال آسانی
19. ۱۹مرا ز دل نگشاید کسی گره از مهرکه ناخنش نشود چون هلال نورانی
20. ۲۰به جامه تکیه ندارم چو صورت دیباچو شعله گرم بود پشت من به عریانی
21. ۲۱ز آسمان به سرم نیست منتی هرگزچو صبح، کوکب من می دمد ز پیشانی
22. ۲۲ز جستجو ننشینم به راه شوق ای چرخرهم ز کعبه ی مقصود اگر بگردانی
23. ۲۳اشاره ی خم ابروی مهر، قبله نماستبرای سجده مرا سوی کعبه ی ثانی
24. ۲۴حریم درگه خان، کز پی سجودش گشتچو ماه نو همه تن آفتاب، پیشانی
25. ۲۵سپهر مرتبه اسلام خان که بر عالمچو آفتاب کند پنجه اش زرافشانی
26. ۲۶مجال بار نیابد به درگهش خورشیددهد به سایه ی دیوار خود چو دربانی
27. ۲۷هزار نکته به یک حرف گرددش معلومسخن بیار و ببین پایه ی سخندانی
28. ۲۸ز دولت و زفضلیت، نشسته پنداریفراز تخت سکندر، حکیم یونانی
29. ۲۹به دست لطف چو مشاطه ی جهان گرددبه چشم مور کشد سرمه ی سلیمانی
30. ۳۰به عهد ابر گهر بار دست او داردرواج تاج مرصع، کلاه بارانی
31. ۳۱هوای گلشن بزمش چنان خوش افتاده ستکه می کند به سر شمع، دود، ریحانی
32. ۳۲به جرم فتنه گری در زمان عدلش حسنبود همیشه به بند نقاب زندانی
33. ۳۳به قصد آن که نهد دشمنش بر آن پهلوبه تیغ سبزه کند موج آب سوهانی
34. ۳۴ز بس که دست حوادث شد از جهان کوتاهز عدل او که بر آفاق باد ارزانی،
35. ۳۵سفینه را سوی ساحل به پشت خویش بردنهنگ چون کشف، از ورطه های طوفانی
36. ۳۶زهی فرشته خصالی که از سر تظعیمقلم به راه ثنایت رود به پیشانی
37. ۳۷به مجلس تو که برج شرف بود، خورشیدنهاده بر سر نوروز، تاج سلطانی
38. ۳۸ز شوق بزم تو می دید سرگران خود راکشید شیشه ی می خون ازان ز پیشانی
39. ۳۹چنان به دور تو عالم به فکر معموری ستکه سیل کرده فراموش، رسم ویرانی
40. ۴۰خیال بزم تو پروانه ای که با خود بردچراغ بر سر خاکش کند گل افشانی
41. ۴۱هوس به خوان عطای تو چون رسد، گرددچو آسمان شکمی، چون ستاره دندانی
42. ۴۲شود چو رشحه فشان ابر همت تو، نهدحباب بر سر دریا کلاه بارانی
43. ۴۳به روزگار تو امنیتی در آفاق استکه مرغ بیضه نهد در تنور بریانی
44. ۴۴ز شوق آن که سوی درگهت کند پروازچو مرغ، بال ز ابرو گشاده پیشانی
45. ۴۵ز بیم آن که برآرد کفت ز دریا، گردصدف چو نقش پی ناقه شد بیابانی
46. ۴۶به کشوری که سپاهت گذشت، نیست عجباگر غبار کند همچو سیل ویرانی
47. ۴۷چو آسمان نظرت نیست جز به صفحه ی مهرجهان خراب شود گر ورق بگردانی
48. ۴۸چها که با دل دشمن نکرد پیکانتکسی ندیده ز یک قطره آب طوفانی
49. ۴۹کسی که بزم ترا دیده است، می داندکه بلبل از چه کند در چمن نواخوانی
50. ۵۰نشانه ای به جهان مانده از شب معراجبه زیر ران تو شبدیز ماه پیشانی
51. ۵۱تکاوری که نماید به زیر زین طلانمونه ی شب عید و هلال نورانی
52. ۵۲به سان ابر، ولی ابر موسم نوروزبه رنگ سرمه، ولی سرمه ی سلیمانی
53. ۵۳چو او به جلوه درآید ز جای خود چو غبارزمین گریزد از شرم تنگ میدانی
54. ۵۴به وقت حمله بود خصم را بلای سیاهبه گاه جلوه گری، دوست را تن آسانی
55. ۵۵ز تازیانه اگر سایه افتدش به سرینگل کفل شود او را نشان پیشانی
56. ۵۶بود به دعوی تندی چو گوی در میدانبتاز توسن خود گو سپهر چوگانی
57. ۵۷بساط عقل گرانمایه را کند پامالبه جلوه های فریبنده همچو حیرانی
58. ۵۸به وقت جلوه گری، شوخ همچو اهل عراقبه گاه شیهه، خوش آهنگ چون خراسانی
59. ۵۹چو حور کآینه با زلف خویش پاک کندبرد غبار ز دل ها به کاکل افشانی
60. ۶۰چو اهل هند سیاه است و اصل او ز عربکسی ندیده چنین شهری بیابانی
61. ۶۱چو هندو، این حبشی را به عکس آید کارکه داغ سوخته بر ران به جای پیشانی
62. ۶۲ز دولت تو بود زر خریده هندوییکه زیورش شده از جل، لباس سلطانی
63. ۶۳همیشه تا که گران قیمت است توسن عمرچو عمر باد ترا این تکاور ارزانی