1. ۱رسید کوکبه ی موکب همایون فالسعادت دو جهانش چو سایه در دنبال
2. ۲چه موکبی، که چو خیل ستاره نزدیک استکه آسمان به رهش چون زمین شود پامال
3. ۳ز فوج کشتی لشکر، فضای لجه ی گنگبود سپهر کبودی درو هزار هلال
4. ۴سحاب فیض به بنگاله گشت سایه فکنبه مدعای خود ای سبزه همچو سرو ببال
5. ۵سپهرمرتبه، اسلام خان مهرضمیرمحیط دانش و فضل و جهان جاه و جلال
6. ۶ز شوق مقدمش از جزر و مد خود دریابه رود گنگ برآمد برای استقبال
7. ۷به کام ز فیض قدوم او ماهیشده زبان ز پی شکر ایزد متعال
8. ۸سفینه کرد ازان جای گوهرش دریاکه هست کاسه ی چوبین، خزینه ی ابدال
9. ۹برای مردم بنگاله کشتی او شدهلال عید کزان ذوق می کنند اطفال
10. ۱۰ز عهد او که بهار نشاط این چمن استشد از شراب طرب، جام لاله مالامال
11. ۱۱ز بس رسیده به پایان، غم گرفتارانبه پای فاخته شد طوق گردنش خلخال
12. ۱۲سفینه از زرگل گشت گنج بادآوردنثار بر رهش آرد ز باغ بس که شمال
13. ۱۳به چشم روشن خود می خورد قسم خورشیدکه مثل او به جهان کس ندیده ام تا حال
14. ۱۴سپهر صدرنشین سجده می کند صد جاگرش به مجلس خود جا دهد به صف نعال
15. ۱۵به روزگار اثر کرده آنچنان لطفشکه شد ز تربیت شعله، نخل موم نهال
16. ۱۶خورد ز خون نهنگ آب، شاخ مرجانشدر آن محیط که افتد ز تیغ او تمثال
17. ۱۷ز برق شعله ی تیغش دل گداخته استکه چشمه چشمه روان است از عروق جبال
18. ۱۸عنان او نتواند گرفت دست قضاکمان او نتواند کشید رستم زال
19. ۱۹خیال تیغش اگر بگذرد به خاطر شیرشود دو نیم دلش همچو نقش پای غزال
20. ۲۰گشاده ناصیه خلق او به دشمن و دوستگره ندیده بر ابروی او کسی چو هلال
21. ۲۱ز جوی تربیتش آب خورده همچون منقلم که یافته سررشته ی سخن از نال
22. ۲۲ز التفات هما نیست غیر ازین غرضیکه اره بر سر خصمش نهد ز سایه ی بال
23. ۲۳به عهد او پی تعمیر خانه ی بلبلبه خاک بیزی صیاد، دام شد غربال
24. ۲۴به روی صفحه گذارد چو کلک مشک آلودچو صفر، حسن خطش دل برد ز نقطه ی خال
25. ۲۵شگفت نیست که مرغ کباب را گرددز ابر تربیتش سبز همچو طوطی بال
26. ۲۶اگر اشاره ی ابروی حفظ او باشدکند محافظت آب چون زره غربال
27. ۲۷به ناوکش نتوان راه ترکتازی بستازین چه سود که شد کوچه بند، ناف غزال
28. ۲۸به جرم این که چو مستان به شب فغان می کردکشید شحنه ی عدلش ز پشت کوس دوال
29. ۲۹غرض نبودی اگر مدح او، چو پروانهچراغ آینه می سوخت طوطیان را بال
30. ۳۰به بزم او ز پی رقص ذره و خورشیدنوای عیش به این قول سر کند قوال
31. ۳۱زهی ز ابر کفت هر گیاه خشک، نهالهمای جود تو چون آفتاب زرین بال
32. ۳۲به روزگار سلیمانی تو نیست عجببه شیر مرغ اگر پرورش دهند اطفال
33. ۳۳نسیم خلق تو گر بگذرد به دشت ختنچو بیدمشک کند نافه گل ز شاخ غزال
34. ۳۴غبار ز آینه خیزد چنان که ابر از آبعروس طبع تو خواهد کند چو عرض جمال
35. ۳۵کبوتری که گرفت از تو خط آزادیبود چو برج کبوتر، به دام فارغ بال
36. ۳۶مروت تو کند عذرخواهی از بلبلدر انجمن گل قالی اگر شود پامال
37. ۳۷چنان به عهد تو شد رسم مهربانی عامکه می زنند به دیوانه چوب گل اطفال
38. ۳۸به کشوری که درو حفظ توست، همچون ابرز جویبار توان آب برد در غربال
39. ۳۹جواب دعوی صد خصم را دهد یک دمزبان تیغ تو ای وای اگر نبودی لال
40. ۴۰برای خوردن زخم تو خصم چون ماهیز استخوان تن خویش ساخته ست خلال
41. ۴۱ثنا بس است سلیم، این زمان دعا سر کنکه اختصار سخن خوشتر است در همه حال
42. ۴۲همیشه مرغ نگه تا ز آشیانه ی چشمز شوق دانه ی خال بتان گشاید بال
43. ۴۳لباس هستی، یکرنگ نیستی باداحسود جاه ترا چون به روی زنگی خال