1. ۱نشود خاک تا به روز شمارهمچو خورشید، پنجه ی معمار
2. ۲که عجب رونقی به عالم دادزین همایون بنای فیض آثار
3. ۳کرده برگ شکوفه ی باغشباد را همچو ابر، گوهربار
4. ۴بس که سامان خرمی دارداز نم ابر فیض این گلزار،
5. ۵گم شود در میان سبزه، اگرنشود بوی گل به باد سوار
6. ۶در فضایش ز بس که کیفیتمی زند جوش از نسیم بهار،
7. ۷همچو مستان به هر خیابانشصبح از پی کشان برد دستار
8. ۸نبرد ره به این چمن، هرچنددر همه کوچه ای دویده غبار
9. ۹سبد گلفروش را ماندخانه ی بلبلان این گلزار
10. ۱۰شاخ زنبق که مشرف گل اوستدارد از غنچه در میان طومار
11. ۱۱جوی آبی ست سایه ی سروشکه گذشتن ازان بود دشوار
12. ۱۲زین لطافت که هست با خاکشافتدش رخنه ای چو بر دیوار،
13. ۱۳در زمان همچو چاک جامه ی گلباغبان دوزدش به سوزن خار
14. ۱۴در بنای عمارتش، گوییآینه جای خشت رفته به کار
15. ۱۵گوهر شبچراغ برده دروروشنایی ز مهره ی دیوار
16. ۱۶دارد از ابر فیض در همه فصلپشت بامش هوای روی بهار
17. ۱۷از صفا بس که گشته عکس پذیراین طربخانه را در و دیوار،
18. ۱۸شده از کثرت نظارگیانهمچو آیینه خانه، صورت کار
19. ۱۹بود از نکهت گل قالیروزنش ناف آهوی تاتار
20. ۲۰در فضایش که رشک فردوس استپای غم کوته است همچون مار
21. ۲۱در حریمش چو پا نهی، بینیمردمی ها ز صورت دیوار
22. ۲۲کی نسیمی قدم نهاد دروکه به تعظیم برنخاست غبار
23. ۲۳بس که رنگینی جهان جمع استدر فضایش چو ساحت گلزار،
24. ۲۴به تماشا چو پا نهاده درویافته رنگ رفته را بیمار
25. ۲۵گفته هردم درو به یکدیگرنقش قالی و صورت دیوار،
26. ۲۶که درین گلشن بهشت آیینباد گسترده تا به روز شمار،
27. ۲۷بزم اسلام خان که ساغر جمنیست آنجا قبول دردی خوار
28. ۲۸آن که شد در بهار تربیتشقابل کار و بار، دست چنار
29. ۲۹آن هزبرافکنی که از جرأتبودش روز جنگ، روز شکار
30. ۳۰شد ازو زهره ی نهنگان آبتلخ ازان است آب دریابار
31. ۳۱کوه چون سنگ پشت، سردزددهرگه افروخت تیغ برق آثار
32. ۳۲در تن اوست حلقه های زرهچشمه سار دیار رستمدار
33. ۳۳خوشی دور عدل او افکندسایه تا بر جهان چو ابر بهار،
34. ۳۴نعره ی شیر شد غزالان رااز نیستان صدای موسیقار
35. ۳۵در صلاح جهان عدالت اوسرکشی خوش ندارد از اشرار
36. ۳۶باغبان چمن بود دلگیراز درختان شاخ بر دیوار
37. ۳۷از کف او به بحر آشوب استموج خود را ازان کشد به کنار
38. ۳۸دشمنش را رهی که در پیش استمیل فرسنگ اوست لوح مزار
39. ۳۹بس که امنیت از عدالت اوپاسبان شد به کوچه و بازار،
40. ۴۰خال خوبان، نشیمن خود راهمچو هندو ز خط کشیده حصار
41. ۴۱گوهر گوشوار خصمش نیستهمچو ضحاک، غیر بیضه ی مار
42. ۴۲طوطیان را ز لذت مدحشمی کند کار نیشکر، منقار
43. ۴۳سفره ی نعمتش به صفه ی فیضآسمانی ست با زمین هموار
44. ۴۴گردباد از نهیب تمکینشخشک گردد به جای خود چو منار
45. ۴۵بار سنگین حلم او به زمینکرده کوهان کوه را هموار
46. ۴۶در بهار عدالتش که کسیجز ستمکر نمی کشد آزار،
47. ۴۷داغ ها شد ز بس نصیب پلنگلاله بی داغ روید از کهسار
48. ۴۸ای ز قانون مهربانی تونقش بالین، طیب هر بیمار
49. ۴۹نام گل هرکه بی رضای تو بردشد چو ماهی زبان او پرخار
50. ۵۰چه عجب گر حسود بزم تراندهد گردش جهان آزار
51. ۵۱شد ز همواری خرابه ی اوسیل چون موج بوریا هموار
52. ۵۲سرورا! از پی دعای تو کردبر زبان قلم دو قطعه گذار
53. ۵۳تا درین چارباغ عقل فریببود از قصر آفتاب آثار
54. ۵۴این بنا را که روضه ی خلد استچون هما باد سایه ات معمار
55. ۵۵تا دلیران به دلربایی خصمکاکل سر کنند زلف عقار
56. ۵۶باد در پیش پیش خیل ظفرنیزه ی مردافکنت سردار