1. ۱بسکه کاهیده ز بار غم و اندوه تنمخود چو در آینه بینم نشناسم که منم
2. ۲دوش با خویشتنم بود همی گفت و شنودکه عجب بی‌خبر از کیفیت خویشتنم
3. ۳گاه گفتم بجهان‌ آمدنم بهرچه بودمن که یعقوب نیم از چه به بیت الحزنم
4. ۴گاه گفتم که کنم صحبت یارانرا ترکبلبلم من ز چه رو همدم زاغ و زغنم
5. ۵گاه گفتم که ز تحصیل چه شد حاصل منجز که افسرد روان جز که بفرسود تنم
6. ۶گاه گفتم چه ضرور است حیاطی که در آنمن شب و روز دچار غم و رنج و محنم
7. ۷محبسی یافتم القصه جهانرا گفتمانتحار است از اینجا ره بیرون شدنم
8. ۸خواب بربود مرا صبح ز جا برجستممرتعش بود ز اندیشه دوشین بدنم
9. ۹گاه گفتم که خود از بام بزیر اندازمگاه گفتم که روم خویش به چه در فکنم
10. ۱۰عاقبت رفتم و سمی بکف آوردم و بودهمه در پیش نظر مردن و گور و کفنم
11. ۱۱کاغذی را که در آن مایهٔ نومیدی بودبگشودم که بریزم به ملا در دهنم
12. ۱۲روی آن این نمکین شعر خوش مولاناجلوه‌گر پیش نظر گشت چو در عدنم
13. ۱۳من بخود نامدم اینجا که بخود بازرومآنکه آورده مرا باز برد در وطنم
14. ۱۴کرد این نکته دلم را متوجه بخدایساخت از یأس بامید و رجا مقترنم
15. ۱۵مطمئن میشود البته دل از یاد خدابعد از این جز ز توکل بخدا دم نزنم
16. ۱۶مستمع‌گوی مگو بیهوده‌گوئیست صغیرکه جز اندرز و نصیحت نبود درسخنم