در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
صغیر اصفهانی
صغیر اصفهانی
۱۳۱۲–۱۳۹۰ ق.اصفهان
محمد حسین صغیر اصفهانی زادهٔ سیزدهم ماه رجب ۱۳۱۲ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۹۰ قمری در اصفهان شاعر ایرانی است.در اثر تربیت پدرش که آقا اسدالله نام داشت و یکی از مداحان بود با اشعاری که دیگران در مدح و مصیبت «چهارده معصوم» سروده بودند آشنا گردید و در سنین هشت و نه سالگی شروع به گفتن اشعار کرد به همین دلیل صغیر تخلص گرفت.خود او در مورد تخلصش این گونه سروده است: مرا صغیر تخلص بجا بود که سه چیز مراد دارم و هستم از این تخلص شاد در اول اینکه به عهد صغارتم ایزد زبان به گفتن اشعار جانفزا بگشاد به دوم اینکه نگیرند اکابرم خُرده اگر ز خامه من نقطهای خطا افتاد به سوم اینکه چو روز حساب پیش آید مسلم است که آنجا بود صغیر آزاد از بدو تأسیس انجمن دانشکده اصفهان به سرپرستی عباسخان شیدا در سال ۱۳۳۴ق در آن انجمن شرکت کرد. از همان جوانی به کار بافندگی پرداخته و از راه کار و زحمت به امرار معاش و اداره خانواده پرداخت و استغناء و بینیازی از خلق را پیشه خود ساخت. او در اغلب انجمنهای ادبی اصفهان همچون انجمنهای مدرسه تبریزی، خاکیا، کمال، سعدی و مکتب صائب شرکت میکرد و جزو اساتید پیشکسوت و محترم این انجمنها بهشمار میرفت.به میرزا عباس پاقلعهای شیخ سلسله نعمت اللهیه اصفهان ارادت داشت و در مدح او شعر میگفت.صغیر اصفهانی سرانجام در سهشنبه اول جمادی الثّانی ۱۳۹۰ق (مطابق با مرداد ماه ۱۳۵۰ش) وفات یافت و در جوار حرم رأس الرضا در طوقچی اصفهان به خاک سپرده شد.
جستجو در آثار صغیر اصفهانی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۴۲۳ اثر
۱
شمارهٔ ۱
ای ازلی ذات از عیوب مبرا • ای ز صفات تو هستی آمده پیدا
۲
شمارهٔ ۲
ز ممکنات توان دید طلعت او را • که یک یک آینهاند آن جمال نیکو را
۳
شمارهٔ ۳
چه مایه میدهد اردیبهشت بستان را • که میزند به صفا طعنه باغ رضوان را
۴
شمارهٔ ۴
زین سرونشان یافتم آن سرونشان را • آن سرونشان نازم و این سرونشان را
۵
شمارهٔ ۵
زاهدا کمتر نصیحت کن من دیوانه را • در من افسون در نگیرد بس کن این افسانه را
۶
شمارهٔ ۶
چو من آراستم ز آیینه دل جلوهگاهش را • ز مهر افکند در آن عکس روی به ز ماهش را
۷
شمارهٔ ۷
هر گه بیفشانی به رخ زلف سیاه خویش را • مانند شب سازی سیه روز من دلریش را
۸
شمارهٔ ۸
ناصح از بیماری عشق از چه بیم آری مرا • خوشتر از صحت بود این گونه بیماری مرا
۹
شمارهٔ ۹
از آن ندیده کسی آفتاب روی تو را • که پرده گشته تجلی رخ نکوی تو را
۱۰
شمارهٔ ۱۰
به چنگ آرم شبی گر طره جانانهٔ خود را • بپرسم مو به مو حال دل دیوانهٔ خود را
۱۱
شمارهٔ ۱۱
شبی فرهاد اگر بیند به خواب آن لعل نوشین را • ز لوح سینه با ناخن تراشد نقش شیرین را
۱۲
شمارهٔ ۱۲
تا بود زلف تو اسباب پریشانی ما • رو به سامان ننهد بی سرو سامانی ما
۱۳
شمارهٔ ۱۳
جانا ز که آموختی این عشوه گری را • عشاق کشی خانه کنی پرده دری را
۱۴
شمارهٔ ۱۴
در روی این زمین که تویی صد هزارها • پیش از تو بوده اند به شهر و دیارها
۱۵
شمارهٔ ۱۵
شد به زلف یار هر که مبتلا • پا نمیکشد از سرش بلا
۱۶
شمارهٔ ۱۶
گر نبینم روزی آن مهر جهان افروز را • تیره تر از شب ببیند چشم من آن روز را
۱۷
شمارهٔ ۱۷
موشکافی به جهان گرچه بود پیشهٔ ما • به میان تو نبرده است ره اندیشهٔ ما
۱۸
شمارهٔ ۱۸
جانا ز روی خویش بر افکن نقاب را • تا کی نهان به ابر کنی آفتاب را
۱۹
شمارهٔ ۱۹
عشق تو با خاک ره ساخته یکسان مرا • پای به سر نه کنون از ره احسان مرا
۲۰
شمارهٔ ۲۰
شکرلله که شده جای تو اندر دل ما • بعد از این هیچ نباشد به میان حایل ما
دربارهی صغیر اصفهانی
محمد حسین صغیر اصفهانی زادهٔ سیزدهم ماه رجب ۱۳۱۲ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۹۰ قمری در اصفهان شاعر ایرانی است.در اثر تربیت پدرش که آقا اسدالله نام داشت و یکی از مداحان بود با اشعاری که دیگران در مدح و مصیبت «چهارده معصوم» سروده بودند آشنا گردید و در سنین هشت و نه سالگی شروع به گفتن اشعار کرد به همین دلیل صغیر تخلص گرفت.خود او در مورد تخلصش این گونه سروده است:
مرا صغیر تخلص بجا بود که سه چیز
مراد دارم و هستم از این تخلص شاد
در اول اینکه به عهد صغارتم ایزد
زبان به گفتن اشعار جانفزا بگشاد
به دوم اینکه نگیرند اکابرم خُرده
اگر ز خامه من نقطهای خطا افتاد