1. ۱دو لفظ بی‌جا معمول خلق در هر جاستاز آندو لفظ یکی خود من است و دیگر ماست
2. ۲از این دو لفظ تهی عالمی پر است عجبچو سهو یا چو غلط یا چه خبط یا چه خطاست
3. ۳ندانم این من و ماباقی است است روی چه اصلبنا که پی ننهادند سقف روی کجاست
4. ۴بر این دو اصل بخند و به فرع آن گیتیکه اصل و فرع روان از عدم بسوی فناست
5. ۵یکی به خویش بنازد که خانه خانهٔ منبسی نرفته نه او باقی و نه خانه بپاست
6. ۶یکی به تخت ببالد چو نیک درنگرینه او نه تخت و نه تاج و نه مملکت برجاست
7. ۷غرض از این من و ما جان من زبان درکشکه دعوی من و ما از زبان نفس دغاست
8. ۸ببین وخامت‌ امروز و جنگ عالم سوزکه آتش من و ما برق خرمن دنیاست
9. ۹دهد فریب بشر را کسی به آزادیکه در اسارت او نسل آدم و حواست
10. ۱۰به عالمی کند از حیله دعوی پدریکسی که با همه افراد خصم مادرزاست
11. ۱۱به میل یک دو زیانکار خلق را شب و روزفراز سر اجل ناگهان هواپیماست
12. ۱۲کنند فخر که آتش به خانمان کسانزدیم و دیدیم آنجا چه شعله‌ها برخاست
13. ۱۳به هرکجا نگری جنگ و فتنه و آشوببهر طرف که دهی گوش ضجه و غوغاست
14. ۱۴زهی به نوع پرستی بشر ز ظلم بشرخوراک ماهی دریا و وحشی صحراست
15. ۱۵زهی بروز شجاعت که حمله ورگشتندبملک بی‌طرف و بی‌دفاع از چپ و راست
16. ۱۶فقیر جورکش خرج خاندان غنی استضعیف دستخوش ظلم صاحبان قواست
17. ۱۷بدین رویهٔ زشت ای بشر بجان خودتسر تو در خور تشریف تاج کرمناست
18. ۱۸چه دست‌ها به ستم بر فراشته است ولیفراز دست همه دست انتقام خداست
19. ۱۹اگرچه ابر سیاهی گرفته روی جهانولی زرخنهٔ این ابر جلوه‌گر بیضاست
20. ۲۰گذشته است ز هجرت هزار و سیصد و شصتقضیه این بود‌ام روز تا چسان فرداست
21. ۲۱صغیر قصه رها کن بقول نصرالدیننزاع خلق برای لحاف کهنه ماست