1. ۱ای پیش ارغوان تو کمتر ز خار گلقدیک چمن صنو برو رخ یک بهار گل
2. ۲جز سرو قامت و گل روی تو تاکنونسروی بباغ دهر نیاورده بار گل
3. ۳گر بگذری بدین گل رخسار در چمنچون لاله میشود ز غمت داغدار گل
4. ۴باد صبا شمیم تو آورد سوی منگفتم که بر نثار تو بادا هزار گل
5. ۵ای گلعذار ناز تو بر من روا بودآری روا بود که بنازد بخار گل
6. ۶هرکس ز حسرت گل روی تو جان سپردنبود عجب که سر زندش از مزار گل
7. ۷صد چاک کرده پیرهن خویش از چه ورگر نیست از گل رخ تو شرمسار گل
8. ۸در طرف باغ دوش شنیدم که بلبلیمیگفت بی‌وفا گل و بی‌اعتبار گل
9. ۹تا بر صفای آن بفزاید کنون ردیفگیرم بمدح حیدر دلدل سوار گل
10. ۱۰شاهی که بی‌اشارت لطفش بگلستانهرگز ز خار می‌نشود آشکار گل
11. ۱۱در خود چو یافت رشحهٔی از رنگ و بوی ویزانرو برنک و بوی کند افتخار گل
12. ۱۲آنرا که دل چو لاله بود داغدار ویبر مقدمش همیشه بود خاکسار گل
13. ۱۳جمعی که از مناقب آن شه سخن کنندسازد صبا به مجلس ایشان نثار گل
14. ۱۴بزمی که از مدایح آن شه مزین استآنجا معین است که ناید بکار گل
15. ۱۵تا غنچه از نسیم سحر خنده میزندتا جلوه میکند بر چشم هزار گل
16. ۱۶در پیش خلق بادعدویش چو خار خوارچیند محبش از چمن روزگار گل
17. ۱۷مهرش صغیر از دل منکر طمع مدارنارسته است هیچ‌گه از شوره‌زار گل