1. ۱دخترکی سنّ دهش ناتمامناشده در خانهٔ شویش مقام
2. ۲بود یکی روز به طی طریقکِش گذر افتاد به چاهی عمیق
3. ۳کرد در آن چاه نگاه و نشستموی‌کنان زد به سر و روی دست
4. ۴اشک همی ریخت چو ابر بهارناله همی زد ز درون رعدوار
5. ۵زمزمه سر کرد به صوت حزینگفت در آن زمزمه هر دم چنین
6. ۶آه دو نوباوهٔ مفقود منوا اسفا احمد و محمود من
7. ۷گفت کسی دخترک این حال چیستگو که بُوَد احمد و محمود کیست
8. ۸گفت مرا در نظر آید که شویچون که مرا گیرد و آرد به کوی
9. ۹نخل وجودم بشود بارورزایم از آن شوی دو زیبا پسر
10. ۱۰بوسه زنم بر رخ گل‌فامشاناحمد و محمود نهم نامشان
11. ۱۱افترشان روزی از این سوی راههر دو در افتند ز غفلت به چاه
12. ۱۲من شوم آگاه و در این سرزمینآیم و این گونه بر آرم حنین
13. ۱۳جان من آن دختر شوریده حالنفس من و توست به گاه مثال
14. ۱۴احمد و محمود هم آمال ماستکان غم و اندوه مه و سال ماست
15. ۱۵ما شده را خون ندم می‌خوریمناشده را بیهده غم می‌خوریم
16. ۱۶حال ندانیم و ز خود غافلیمغمزدهٔ ماضی و مستقبلیم
17. ۱۷مردم دانا نه چو ما غافلندفارغ از اندیشهٔ بی‌حاصلند
18. ۱۸بی‌خیر از گردش مانده‌اند و سالماضی و مستقبلشان هست حال
19. ۱۹هم تو صغیر از پی آن حال باشفارغ از اندوه مه و سال باش