1. ۱پادشهی بود رعیت‌نوازساز عدالت بجهان کرده ساز
2. ۲خلق بعهدش همه در اتبساطباز بدلها شده باب نشاط
3. ۳در حق آن دافع ظلم و فساددست دمی بر شده بس از عباد
4. ۴خطبه که بر نام وی آراستندخلق بتعظیم ز جا خاستند
5. ۵طفل همان دم که گشودی زبانبود ثنا خوان شه کامران
6. ۶پیرزنان نیمه شبان از الهجسته همه رفعت و اقبال شاه
7. ۷آمده آب و گل آنسر زمینیکسره با مهر شهنشه عجین
8. ۸الغرض آنشه چو از این خاکدانرفت به سوی وطن جاودان
9. ۹سد ره مرگ نه زر شد نه زورقصر شهی گشت مبدل بگور
10. ۱۰یاد غم آن شه مالک رقابآتشی افروخت بر آن خاک و آب
11. ۱۱جامه قبا گشت همی در غمشملک سیه‌پوش شد از ماتمش
12. ۱۲مشعل‌ امید چو خاموش شدآن در و دیوار سیه‌پوش شد
13. ۱۳بعد عزاداری و ماتم‌گریمر پسرش یافت چو او سروری
14. ۱۴از ره دلخواهی و تجدید رایخواست کند تخت پدر جابجای
15. ۱۵کرد در آن سعی زاندازه بیشوان متحرک نشد از جای خویش
16. ۱۶ماند از آن واقعه بس در شگفتبر دهن انگشت تحیر گرفت
17. ۱۷شب شد و‌ آمد پدر او را بخواببا رخ رخشنده‌تر از آفتاب
18. ۱۸شامل او گشته نکو خواهیشداده خدا در دو جهان شاهیش
19. ۱۹گفت که هان ای پسر تیز هوشتخت پدر را بتحرک مکوش
20. ۲۰پایهٔ این تخت نه بر گل بودمحکم از آنست که در دل بود
21. ۲۱من بدل خلق ز دم تخت خویشکام روا‌ آمدم از بخت خویش
22. ۲۲هم تو در آن ملک علم بر فرازتا در اقبال شود بر تو باز
23. ۲۳ملک گلت هست مسلم کنونملک دل آور بکف ای ذوفنون
24. ۲۴خلق ز من دیده بسی خرمیعادت مردم شده آن مردمی
25. ۲۵هم بتو چون من شده‌ امیدوارزان سبب این تخت بود استوار
26. ۲۶به ز دل آنرا بجهان جای نیستجای بجا کردن آن رای نیست
27. ۲۷پایهٔ آن گر ز دل آید برونخودبخود این تخت شود سرنگون
28. ۲۸هم تو صغیراز دردل رخ متابوانچه که خواهی همه زین دربیاب