1. ۱ای آتش عشق ای دل نوانمای آفت جسم ای بلای جانم
2. ۲از دست تو با جان دردمندمدرشست تو با جان ناتوانم
3. ۳ای شعله بی دود مشعل دلدود از تو برآمد زد و دمانم
4. ۴ای آتش کانون سینه مناز پوست رسیدی باستخوانم
5. ۵افروختی این پیکر نژندمدر مغز دویدی و در روانم
6. ۶ای شیر قوی زور بر باریمن مور ضعیفم نه پهلوانم
7. ۷افکندی ازین نیم جان هستیاز بسکه زدی پنجه در کمانم
8. ۸بامور کنی رنجه دست و بازومن خود نه زمینم نه آسمانم
9. ۹ای اژدر چوپان دشت ایمنفرعون نیم موسی زمانم
10. ۱۰هی از دهن آتش دمی بکینمهی تفته کنی از دم و دهانم
11. ۱۱ای پرتو قندیل دیر باطنمن شمع تو را عنبرین دخانم
12. ۱۲اجزای دخانی بجزو نوریمستهلک و من رفته از میانم
13. ۱۳ای زند زرادشت سر پنهانمرموز ترا یار باستانم
14. ۱۴من زند نخوانم هگرز و دائمپا زند ترا پیر زند خوانم
15. ۱۵ای ورطه بیم و ره هلاکتگم شد بدیار تو کاروانم
16. ۱۶زین خوان خطرناک اگر گذشتمصاحب خطرم مرد هفت خوانم
17. ۱۷شهباز مرا بود پر دولتچون بال گشودم ز آشیانم
18. ۱۸گفتم ننشینم بجای دیگربر ساعد سلطان بود مکانم
19. ۱۹ناگاه فتادم بسخت دامیچونانکه نه نامست و نه نشانم
20. ۲۰ای فتنه آسیمه سر فکندیآخر ببلائی ز ناگهانم
21. ۲۱بودم شه ملک صلاح و تقویصد فضل و هنر بود پاسبانم
22. ۲۲دیوان حکم بود زیر حکممیکران خرد بود زیر رانم
23. ۲۳تا کرد بفقر و جنون و مستیدستان تو در شهر داستانم
24. ۲۴بر هیچ نداد آن کم از گرانیامروز بهیچ ار دهد گرانم
25. ۲۵سودای تو در سر دویدو بگرفتدر سینه چنو مام مهربانم
26. ۲۶گفتم که بدامان ما در ایدراز دست دد و دام در امانم
27. ۲۷غافل که بچنگ هژبر غضبانیا در دهن اژدها دمانم
28. ۲۸سودی که شد از علم و فضل حاصلآسیب سر از فتنه زبانم
29. ۲۹گفتم که ددند این گروه دانیمردود ددان دنی از آنم
30. ۳۰گفتم که سنانست گفت عامیزد عامی ما سخته باسنانم
31. ۳۱در وحشتم‌از این کران و کورانایکاش نگردند بر کرانم
32. ۳۲ای عشق تو بودی گریزگاهمای حصن تو گشتی نگاهبانم
33. ۳۳پروردیم از قوت جان بطفلیگستردی از آلای خویش خوانم
34. ۳۴چون شد که بخونم کشی بخواریایدون که بزرگ ویل و کلانم
35. ۳۵بل تا که ز هستی کمیت همتبجهانم و خود را ز غم جهانم
36. ۳۶بگذار که یابم رهائی از خودوین جان بغم مانده وارهانم
37. ۳۷با رفرف روح از سواد امکانتا ساحت شهر وجوب رانم
38. ۳۸زین فقر نهم زین بر اسب دولتتازم بسر گنج شایگانم
39. ۳۹سلطان شوم اندر سرای روشنتا چند در این تیره خاکدانم
40. ۴۰در باغ الهی کنم تفرجکافسرده از این باغ و بوستانم
41. ۴۱خورشید شوم بر سمای وحدتدر سایه محبوب دلستانم
42. ۴۲میدان مکان تنگ و سیر را منبا صاعقه و برق همعنانم
43. ۴۳این آخور ما و اخر مکان رامن فارس میدان لا مکانم
44. ۴۴درویشم و در کشور تجردسلطان ینال و شه طغانم
45. ۴۵دارای بری از زوال و نقصانعرفان و حکم ملک جاودانم
46. ۴۶چون بر به کمان سخن نهم تیرگردون نتواند کشد کمانم
47. ۴۷در سوختن پرده علائقچون شعله که افتد پیر نیانم
48. ۴۸جولان منصه شهود دلبر رخش یکی گرد سیستانم
49. ۴۹خنگم جبروت آزماید از تکنادیده بر رانش خیز رانم
50. ۵۰بیرون ز جهان و چو کون جامعخود جامع مجموعه جهانم
51. ۵۱بگذشته ز اسمایم وز اعیاندر عین مسمی و در عیانم
52. ۵۲در بایدت ار جذب کن که بحرمزر شایدت ار کسب کن که کانم
53. ۵۳بر خویش نبندم ز خود نگویمگوینده خدا بنده ترجمانم
54. ۵۴سر سریان هویت اوظاهر شده از کسوت عیانم
55. ۵۵از کان کماهی زر الهیکی مرد زر و جامه و دکانم
56. ۵۶کردست سرایت بجان و بر دلسر بر زده از کلک و از بنانم
57. ۵۷مرغ ملکوتم خروس عرشمتوحید شهودی بود از آنم
58. ۵۸آیات معارف ز عرش وحدتنازل ز الف تا به یا بشانم
59. ۵۹موسی نیم اما بمدین جانبر گله مقصود خود شبانم
60. ۶۰عیسی نیم اما همای خورشیدفرخیست که پرورده ماکیانم
61. ۶۱از آب حیات بهشت حکمتسر سبزتر از شاخ ضیمرانم
62. ۶۲ای طفل طریقت که نکته نوشیبنیوش که من پیر نکته دانم
63. ۶۳در عشق بمیر و فنای توحیدگر زنده نگشتی منت ضمانم
64. ۶۴بین صحو و مقامات پند پیرمگو باش بصورت اگر جوانم
65. ۶۵در سیر مه از این مه کیانیوز گردش این گنبد کیانم
66. ۶۶بی آب ترست از سراب ظم آنآنی که برون از زمان و آنم
67. ۶۷آب ار نخورد گوهر تجلیاز طبع چنو قلزم روانم
68. ۶۸شستم چو لب از شیر مام شستمبر عرش دل و دست میزبانم
69. ۶۹بی منت تن بی مرارت جانبر مائده عرش میهمانم
70. ۷۰در حجر نبوت بود مقامموز ثدی ولایت بود لبانم
71. ۷۱طفل پدر عقل و مادر نفسلابل پدر این و ام آنم
72. ۷۲طفلم بطریق محمد و آلیعنی پدر پیر کن فکانم
73. ۷۳در گوشه عزلت خزیده در شرقتا غرب چنو صرصر بزانم
74. ۷۴در گلشن توحید و باغ عرفانچون سرو که بر گل چمد چمانم
75. ۷۵من بنده صفایم که مغز جان رااز مشک گرامی تر و زبانم
76. ۷۶بسیار گرانست و نغز مفروشارزان به کس این پند رایگانم