1. ۱بگرفت باز درد گریبانمزن دست ای حکیم بدرمانم
2. ۲سختم فشار داد بهم بستاناز چنگ شیر شرزه غژمانم
3. ۳باریک تر ز مویم و این اندهبر دل نهاده قله شهلانم
4. ۴این درد فربه و تن من لاغرخواهد ز بیخ کند و ز بنیانم
5. ۵پتکی مدام بر سر من کوبدسختم چنانکه گوئی سندانم
6. ۶آموست هر دو چشمم وزین آمودریاست آستینم و دامانم
7. ۷زین اشک همچو لاله نعمانیاز گونه رست لاله نعمانم
8. ۸چو گرد کرد بسکه بسود از رنجاین آسیای گنبد گردانم
9. ۹زد دودمان هستی من برهمنز تن کشید دست نه از جانم
10. ۱۰با درد دوست پنجه نیارم زداو جمع و من ز عشق پریشانم
11. ۱۱از دست آن دو طره خم در خمدیوانه ام که درخور زندانم
12. ۱۲موئی بهم شکست مرا و ایدونکوهی قدم نهاده بمیدانم
13. ۱۳با کوه آهنین به نپردازمنه آتشم نه آژده سوهانم
14. ۱۴عشقست کوه آهن و من کاهیدر زیر کوه آهن پنهانم
15. ۱۵دستان بکوه رنج که رنجاندآخر نه من ز دوده دستانم
16. ۱۶با عشق چون در افتم و چون کوشماو ماه و من معاینه کتانم
17. ۱۷با یشک شیر پنجه زنم حاشاببر ار شوم بدرد خفتانم
18. ۱۸ای دست عشق پنجه زدی با منای سیل فتنه کردی ویرانم
19. ۱۹دیوانه وار خانه تدبیرمکندی که کرد خواهد دیوانم
20. ۲۰شد سالها که بهمن و دی آمداردی بهشت آمد و آبانم
21. ۲۱آبان واردی و دی و بهمن همنه سود من شدند نه خسرانم
22. ۲۲با دست عقل پیرو دل داناطفلی نموده سخره دستانم
23. ۲۳زد راه عقل پیر مرا طفلیپیرم نه بلکه طفل دبستانم
24. ۲۴طفل طریق هرمز و کیوانراتسخر کند نه هرمز و کیوانم
25. ۲۵چرخ ار شوم چو گوی کند باورزو تر زند بپهنه چوگانم
26. ۲۶پستم ولیک کس نکند همسرباخان و رای و کسری و خاقانم
27. ۲۷کاین قوم صعوه اند و من از رفعتباز سپید ساعد سلطانم
28. ۲۸با شاهباز صعوه نگوید کسصاحبدلم نه رایم و نه خانم
29. ۲۹مورم ولی بدولت فقر اینکصاحب سریر ملک سلیمانم
30. ۳۰مویستم و بکوه زنم پهلوبل کوه را بسنبد پیکانم
31. ۳۱ارکان کوه تن که بت دنیاستبرکندم و قوی شد ارکانم
32. ۳۲فانی شدم بعشق و شدم باقیزین پس نه ابتداست نه پایانم
33. ۳۳جستم ز قطره در کنف دریابرهان من ل آلی غلتانم
34. ۳۴از انبیا گرفته دلم صفوتابنای این معارف برهانم
35. ۳۵جوع و سهر شدند همی رهبربر عرش دل بخوابم و بر خوانم
36. ۳۶ایدر بخوان پادشه دولتمن بنده در حقیقت مهمانم
37. ۳۷از کوزه شهود بود آبماز سفره وجود بود نانم
38. ۳۸قوتی که میرسد همه ازاینمنزلی که میسزد همه از آنم
39. ۳۹کی چون مشایخم بدکان اندرمن آفت دو کونم و دکانم
40. ۴۰من مرد عزلتم چه همی تازمنه مفتیم نه عامل دیوانم
41. ۴۱نز صوفیان لوت خور مفلسبر کف عصا و بر کتف انبانم
42. ۴۲نه بهر صید عام همی بندمبر خود که من خلیفه بهمانم
43. ۴۳بهمان که بود خود که فلان باشدمن خود درین محاکمه حیرانم
44. ۴۴سازد طواف دنیی و بر دستشدامی که من مشاهد یزدانم
45. ۴۵ای صاحب ولایت کل تا کیدر پرده پرده در شد تبیانم
46. ۴۶ای مهدی خلافت این امتدستی بپایمردی انسانم
47. ۴۷تا زین کنم تکاور وحدت راوین کوه را بکوبد یکرانم
48. ۴۸بحرست باطن من و من نوحمتن کشتی و معارف طوفانم
49. ۴۹قوم قوای من همه مستغرقدر بحر و من بطوع و بطغیانم
50. ۵۰اصحاب سر من همه در کشتیمن ناخدای کشتی ایشانم
51. ۵۱این قوم را برحمت لاینفیفانی کنم که صورت رحمانم
52. ۵۲این کفر را بحکمت قرآنیایمان دهم که مؤمن قرآنم
53. ۵۳ابلیس خود بسر مسلمانیتلقین کنم که نیک مسلمانم
54. ۵۴او مظهر مضل و منش هادیاو مشرکست و من همه ایمانم
55. ۵۵بر آدم من ار نشود ساجدگردن زنم که دشمن شیطانم
56. ۵۶فرعون نفس خویش بپردازممن با عصای موسی عمرانم
57. ۵۷در نیل نفیش افکنم از هستیثابت کنم که صاحب ثعبانم
58. ۵۸اسلام را گذارم و ایمان رابر کفر و خود بمنزل احسانم
59. ۵۹دانائیم بحد شهود آمدمیبینم آن لطیفه که میدانم
60. ۶۰سامان غیبی و سر لاریبیدارم که گفت بی سرو سامانم
61. ۶۱این اطلس کهن بودی کوتهبالا مرا از یرا عریانم
62. ۶۲ویران کوی فقرم و آبادمآباد گنج عشقم و ویرانم
63. ۶۳منت نهاد بر من ازین دولتمن زیر بار منت منانم
64. ۶۴تن تو سنست و راکب جان گویدخواهم شدن پیاده و نتوانم
65. ۶۵دل گویدش که رام منست آنسانکز حلقه دو کونش بجهانم
66. ۶۶تن کی شود محیط دل عارفاز من شنو که مرکز عرفانم
67. ۶۷دریاست خاطر من و بر دریاتن ابر و علم و عرفان بارانم
68. ۶۸دیوان خدای دولت وحدت رادر ملک نظم صاحب دیوانم
69. ۶۹با این بزرگ فن بچه نامستیبی خویشتن صفای صفاهانم
70. ۷۰این حشمت از کجا هله ای سالکدرویش پادشاه خراسانم
71. ۷۱این پایه شهیست فروتر نهبالا ترم بدین در دربانم
72. ۷۲ظلمات کرده طی نه چو اسکندراو مرد و من بچشمه حیوانم
73. ۷۳یاری بدین جمال و جلال ایدلآمد برون بپرده چه پوشانم
74. ۷۴شمس الشموس پادشه هشتمقطب یقین و مرکز ایقانم
75. ۷۵ای دل در وجوب زنی مهلامهلا که من بحیز امکانم
76. ۷۶امکان جسمم ار تو بپردازیجان و دلم نه دلبر و جانانم
77. ۷۷کونین تشنه اند و دلم دریاستدریاستم مبین لب عطشانم
78. ۷۸عطشان ابر رحمت قیوممقیوم بحر قلزم و عمانم
79. ۷۹کوی رضاست کعبه تصدیقمروی خداست قبله اذعانم
80. ۸۰ای پادشاه دل که توئی مالکاز ملک روح تا رک شریانم
81. ۸۱دیان من و لای تو فرمایددین منست گفته دیانم
82. ۸۲گوید رضاست قطب شئون آریقربان این جلالت و این شانم
83. ۸۳چون ذره ام ولیک بنفروشدچرخم ب آفتاب که ارزانم
84. ۸۴با شید عشق ذره اگر تابدآنم نه بلکه شید درخشانم
85. ۸۵ایوان صورت صمدم زانروهست آفتاب صورت ایوانم
86. ۸۶فرمانروای سلطنت باقیدر کوی فقر بنده فرمانم
87. ۸۷از بحر و کان چه میطلبی مگذراز من که در بحر و زرکانم
88. ۸۸در قلزم فنای ولی از سرتا پا بخون نشسته چو مرجانم
89. ۸۹در جنت نعیم بقا از پاتا سر ز روح رسته و ریحانم
90. ۹۰گر قصدم از منست انانیتاز نعمت شهود بکفرانم
91. ۹۱من خود نیم خدای بود نائیبل اوست نای و نغمه و الحانم
92. ۹۲او با زبان من نه خود او گویدمن زین خودی نژندم و پژمانم
93. ۹۳بر عامه چامه ام بمخوان کاین قومدیوند و من ز دیو گریزانم
94. ۹۴فرقان بدیو خوانده چه غم پورادیو ار گریزد از فر فرقانم
95. ۹۵گفتم بعامی آنچه سزد و ایدوناز آنچه گفته سخت پشیمانم
96. ۹۶برد گوهری بجامه سلطانیکش خلق و خوی گوید دهقانم
97. ۹۷بد گوهرم هزار شبه بنددگوئی که من بمصر و بسودانم
98. ۹۸غافل که من کنون که بشرقستمچون آفتاب مشرق تابانم
99. ۹۹سعدست طالع من برجیسمصدرست اخر من کیوانم
100. ۱۰۰از خاور ار بباختر آرم رویروی آورند اعین و عیانم
101. ۱۰۱من هور و پست و بالا گردونممن عید و ملک و دولت قربانم
102. ۱۰۲یا ابر رحمتم که همی باردباران نه بلکه بارش نیسانم
103. ۱۰۳اندر دهان مار دمان زهرمدر بوستان چو لاله بستانم
104. ۱۰۴پنهان نیم ظهور نمیداننداین ابلهان پدیدم و پنهانم
105. ۱۰۵من ترجمان نقطه تحت البااو در حجاب حکمت یونانم
106. ۱۰۶از حد درک خویش کنند ادراکمن پیل و این پلیدان عمیانم