1. ۱آن زلف باز دولت خورشید زیر بالشهندوی سایه پرور در زیر زلف و خالش
2. ۲کی آفتاب گویم روئی که بر نتابدخورشید آسمانی با ابروی هلالش
3. ۳از فرط خوبروئی زد راه عقل پیرمطفلی که نیست بیرون از هفت و هشت سالش
4. ۴میمست غنچه او جان پای بند میمشدالست طره او دل دستگیر دالش
5. ۵دیدی مرا و گفتی آشفته حالی آریسودائی غم عشق آشفته است حالش
6. ۶افکند تیر عشقش اسفندیار روئینآری تهمتنست این پرورده است زالش
7. ۷دل پیر عقل داند من را و دوش دیدمطفلی که بر نیایم امروز با خیالش
8. ۸جان و دلیست ما را این هر دو در کف اوجان خسته کمندش دل بسته دوالش
9. ۹از جود همچو ساقی طبعش ملال گیردمن پیش او دهم جان تا ننگرم ملالش
10. ۱۰از مور میگریزم زین ضعف چون ستیزمبا آنکه میگریزد شیر نر از غزالش
11. ۱۱رندان می پرستند مست می الستشدردیکشان مستند آلوده زلالش
12. ۱۲این صید را نگیرد شیری که نیست چنگشاین بام را نپرد مرغی که نیست بالش
13. ۱۳عشقست این میفتید در حبس و دام و بندششیرست این مخارید چنگال و دم و یالش
14. ۱۴تن خواست تا نهد سر از دل بپای دلبربین آرزوی ابتر و اندیشه محالش
15. ۱۵در سینه اینکه داری سنگ و گلست و جانانجان و دلست مفریب از سنگ و از سفالش
16. ۱۶بتخانه هوی را مجلای دوست دانیوائینه ات مکدر بی جلوه جمالش
17. ۱۷من ز اشتغال رستم با عشق دوست بستمخوشا دلی که باشد با دوست اشتغالش
18. ۱۸بندش سلاسل دل تیغش حمائل جانگر میکشد مباحش ور میکشد حلالش
19. ۱۹در زخم سینه ره کرد تیر زره شکافشوان زخم را تبه کرد مشگ زره مثالش
20. ۲۰مرغ ار شوم اسیرم در چنگل عقابشروی ار شوم خمیرم در پنجه جلالش
21. ۲۱بگرفتم آنکه گشتم جبریل چون نمانماز مرکب بلوغش وز رفرف کمالش
22. ۲۲این سیرداند آنکو داند م آل انسانانسان شدن نداند تا داندی م آلش
23. ۲۳بافرق چون بگویم اسرار جمع جمعشاین نغمه را نوازم در پرده وصالش
24. ۲۴رخش جدل برانگیخت جان بنده جدالشآواز النشورش فریاد القتالش
25. ۲۵سلطان وحدت آمد با آنکه اوست یکتالاهوت از یمینش ناسوت از شمالش
26. ۲۶شنگرف ریز دازدم زنگار گون حسامشخورشید سوزد از تف سیماب گون نصالش
27. ۲۷چون آتش وجوبی تفتد بسوز امکاناین پنیه زار چبود با برق اشتعالش
28. ۲۸پتک فنای مطلق کوبد بفرق گیتیویران کند قفارش وارون کند جبالش
29. ۲۹آب زبان تیزش زین نه کمان بشویدمریخ و تیغ کندش تیر و زبان لالش
30. ۳۰بر چشم شرک تازد پیکان شرک سوزشبا فرق کفر سازد خایسک کفر مالش
31. ۳۱من پیش ازان دهم جان کان شاه جنگ جویدترسم که تنگ گردد از قتل من مجالش
32. ۳۲آن قالبی که قلبش از عرش اعظمستیگر اوفتد نپاید عرش عظیم هالش
33. ۳۳قلبش که صور صبحش صبح قیامتستیپوشیده حی قیوم تشریف لا یزالش
34. ۳۴گر پیشتر بمیرم از موت زنده گردمنقلست موت عارف نقدست انتقالش
35. ۳۵قد قیامت دل هرگز دوتا نگردداز قامت اولوالامر پیداست اعتدالش
36. ۳۶قطب مدیر کامل غوث محیط اعظمسلطان سر که امرست بر ملک و بر مثالش
37. ۳۷از شهر شاه خوبان عزم شکار داردامروز صید صحرا فرخنده است فالش
38. ۳۸قوس ازل کمانش بالای دوست تیرشجسم فلک گوزنش جان ملک مرالش
39. ۳۹با آنکه غیر عشقش موجود نیست آوخاز قلب زود رنجش در بود بد سگالش
40. ۴۰بشری که بد سگالان دارند قلب منکوسمن کوس مینوازم در بام و جد و حالش
41. ۴۱آمد شه حقایق در کف کمند توحیدگردن نهید گردن در بند امتثالش
42. ۴۲با آنکه عرش اعظم هست از جهات بیروناز هر جهت که بینی فرشست از طلالش
43. ۴۳با آنکه هر چه دارند خاقان و قیصر از اوستخاقان دهد خراجش قیصر دهد منالش
44. ۴۴بر صدر پاسبانی گر بنگری برین درخورشید را توان دید گرد صف نعالش
45. ۴۵درویش بی سر و پاش گر سلطنت سگالدافسر دهد طغانش ملکت دهد ینالش
46. ۴۶گر کوه را بینی بی موی دوست بینیاز مویه همچو مویش از ناله همچو نالش
47. ۴۷در پیشگاه عشقش عقل ار چه پای پویدبا آنکه حیلت او نگذشته از سبالش
48. ۴۸عشق آتشیست مضمر نه آسمانش مجمرخورشید و ماه و اختر افروخته ذگالش
49. ۴۹بشکست حقه چرخ وا کرد عقده دلدست قضا شکوهش شست قدر فعالش
50. ۵۰دجال چون گریزد از کارزار مهدیشیر عرین چو غرد قربان شود شگالش
51. ۵۱گاوست خویش پرور از بهر عید قرباندجال گاو مهدی عیدست در قتالش
52. ۵۲دل شهر بند وحدت گنج جلال سلطانکوپال فقر بر کف عشقست کوتوالش
53. ۵۳پیداست روی جانان اما بپیش چشمیکز توتیای ما زاغ دادند اکتحالش
54. ۵۴نخلیست آسمانی خرماش لا مکانیطوبی لک ار نشانی در باغ دل نهالش
55. ۵۵واصل مشو که واصل در سیر نیست کاملیعنی بوصل زن چنگ در زلف اتصالش
56. ۵۶بی جسم و جان و دل شو با دوست متصل شوفانیست قطره تا هست از بحر انفصالش
57. ۵۷تو جان جان جانی از مرگ جسم مگریزجان تو نیست فانی مندیش زارتحالش
58. ۵۸رمل و رماد باشد دنیی ز هر دو بگذربر باده ده رمادش بر آب زن رمالش
59. ۵۹دیوی کریه منظر هم کفر و هم جنونشزالی سیاه پستان هم عطسه هم سعالش
60. ۶۰جان باش تا نبینی هرگز شکنجه تنروح القدس نباشد اندیشه نکالش
61. ۶۱باز یقین زند پر در جو قاف عنقاشک است زاغ زن سنگ بر بال احتیالش
62. ۶۲باز سپید شه را از این قفس رها کنکز طبل باز سلطان باز آیدی تعالش
63. ۶۳شب ها ز دولت خویش بی طعمه کی پسنددکز عقل تا هیولاست پرورده نوالش
64. ۶۴چرخ دل صفا را از ابر کرد صافیزان روست مطلع الشمس مرآت مه صقالش
65. ۶۵بیضای دست موسی سر زد ز آستینشعشق آتش مثالیست دل طور بی مثالش
66. ۶۶در چشم نیست مویش با جسم نیست خویشنه نفس او عدویش نه عقل او عقالش
67. ۶۷برهان اوست روشن توحید اوست پیداپیداست سر وحدت حق نیستی همالش
68. ۶۸دل مرکزست و جانش پرگار مرکز دلنه پای در دواد و نه دست در سؤالش
69. ۶۹چون نیستان شکر از مغز خویش قوتشجسمی نزار و جانی از شهد مال مالش
70. ۷۰تابیده آفتابش از مشرق تجلینه آفت هبوطش نه فتنه وبالش