1. ۱بلاله ماند آن گونه چو باغ بهارکه از دو سمت بگیرد دو زاغ در منقار
2. ۲دو زاغ تیره بیک لاله دوروی نشستولی فزود بهر روی صد هزار نگار
3. ۳فکند بار بر آن لاله کاروان ختنهزار توده مشک ترش میانه بار
4. ۴خطاست بار نهادن بناتوان و بدلچه بارهاست از آن مشگموی لاله عذار
5. ۵بمشک ماند آن موی و مشک ناب چکیدز ناف آهو بر خاک در زمین تتار
6. ۶بتم که توده مشک تتر ز لاله تررمانده است دو آهوی مست را بکنار
7. ۷بغیر گونه آن خوبروی در سر زلفکه دیده تابد خورشید روشن از شب تار
8. ۸شبی که تابدش از طور نور همچو کلیممرا دلیست از آن نور در میانه نار
9. ۹دلم که بلبل این باغ بود بی گل وصلکشید از غم سر زیر پر چو بوتیمار
10. ۱۰بدور نرگس آن غنچه شگفته ز بادکشید باده و شد باز جبرئیل شکار
11. ۱۱بنور ماه زند دور عقرب و نزندکه ماه روشن و آن کور و پاسبان بیدار
12. ۱۲درون سینه بدل زد هزار نیش فزونبروی ماهش موی چو عقرب جرار
13. ۱۳ز نیش عقرب او زخمهاست بر دل و منهنوز پیچم بر خویشتن ز عشق چو مار
14. ۱۴بران سرم که گر افتد بدست بوسه زنمهزار بار بر آن هر دو زلف غالیه بار
15. ۱۵کسان رهند ز آزار در تسلط دوستمرا تسلط معشوق میدهد آزار
16. ۱۶بیک نگاهم صد درد هشت بر سر دردخدای حفظ کناد آن دو نرگس بیمار
17. ۱۷درآمد از در و من رفتم از میانه چنانکبخانه من دیار نیست غیر از یار
18. ۱۸گمان نبود کزان آفتاب شرق شهیشود بکلبه مسکین تجلی انوار
19. ۱۹به چشم من نبود کس درین سرا همه اوستبه خانه‌ای که بود یار نیست کس را بار
20. ۲۰جز آنکه بار دهندت که رهبرند و دلیلروندگان ره فقر احمد مختار
21. ۲۱شه سماک و سمک داور مدیر فلکامام ملک و ملک مالک ملوک دیار
22. ۲۲نخست فیض که از ذات بیزوال احدنمود جلوه محمد بود بلا تکرار
23. ۲۳مدیر خلق بود خاکپای ختم رسلتبارک الله از این خاک آسمان کردار
24. ۲۴مدار شمس ولایت بدست ذره اوستکه ذره در قطبست آفتاب مدار
25. ۲۵نخست رفرف رفعت که تاخت تا حد ذاتکه بیحدست رسول خدای بود سوار
26. ۲۶زهی جلالت قدر محمدی که یکیز بندگان در اوست حیدر کرار
27. ۲۷مبارزی که بشمشیر انتقام کشیدبرزم در جلو شرک آهنین دیوار
28. ۲۸ز بیم نیزه اختر ربای مه شکرشحصار کرده ز انجم سماک نیزه گذار
29. ۲۹ز سهم ناوک پران او ثوابت پیربگرد خویشتن از آسمان کشیده حصار
30. ۳۰ولیک غافل کش صفدران ز چرخ کمانبچشم چرخ نشانند تیر تا سوفار
31. ۳۱ستاره سوخته آتش ولای ولیستنشسته بر سر خاکستر فلک چو شرار
32. ۳۲مجره منطقه عقد اقتدای نبیستکه آسمان بکمر بسته است چون زنار
33. ۳۳بنای شرعش محکمتر از قوائم عرشکه شرع قائمه عرش را کند ستوار
34. ۳۴خیال او ملکوتست و عقل او جبروتصفات ذاتش لاهوت قدس ذات قرار
35. ۳۵ز ذات او بنگویم که اوست سر قدمبصورت احدی ساری است در اطوار
36. ۳۶ز قلب او نزنم دم که چرخ یاوه شوداگر بزاویه قلب او دهند قرار
37. ۳۷چو کرد اختر مسعود شاه قصد صعودز آخشیجان شد بر براق عقل سوار
38. ۳۸دواند تا بنهایات خطه جبروتپیاده گشت از آن خنگ شبرو رهوار
39. ۳۹نهاد پای طلب در رکاب رفرف عشقگرفت جای بر آن برق سیر صاعقه سار
40. ۴۰چنان بتاخت که از طمس و محق و محو گذشترسید تا بمقامی که ماند از رفتار
41. ۴۱نماند عقل درو وصف گشت از او مسلوبفنای ذاتی او در نبشت این آثار
42. ۴۲رسید بر ره هموار روشن احدیسپس که طی کرد این راههای ناهموار
43. ۴۳بگوش اولمن الملک زد مهیمن فردشنید باز که لله واحد القهار
44. ۴۴بچشم سرمه مازاغ کرد و غیر ندیدتمام یار شد از بند نعل تا دستار
45. ۴۵خدای شد سپس آمد بسوی خلق فرودنه بر طریق تجافی چو ایزد دادار
46. ۴۶ز فرق اول تا حد فرق بعد الجمعنمود چار سفر قطب ثابت سیار
47. ۴۷رساند حد کمالات ختم را احمدبحد بیحد و باقیست تا بروز شمار
48. ۴۸بگرد راهروان طریقتش نرسندعقول قاهره هفت گنبد دوار
49. ۴۹بهار شد هله ساری زند نوای طرببرقص قمری بر سرو کبک در کهسار
50. ۵۰بهار نغزودم صبح و بزم باغ بهشتمخواب ترک من ای گونه ات چو باغ بهار
51. ۵۱ترا بتف رخ چون آفتاب و آتش میمراست مغز چو آئینه زیر زنگ خمار
52. ۵۲دلم چو آینه کن زافتاب می قدحیبیار ماه من ای آفتابت آینه دار
53. ۵۳هزار لحن بدیع از هزار گوشه باغرسد بگوش یکایک چو لحن موسیقار
54. ۵۴تو نیز از گلوی بط بریز در دل جاممئی ببلبله چون بلبلان زیرک سار
55. ۵۵پیاله لعل کن از سوده عقیق که منبپای ریزمت از لعل گوهر شهوار
56. ۵۶گرم سوار کنی بر رکاب باده کنمهزار رشته گوهر بساعد تو سوار
57. ۵۷ازان دراری کش سفته ام بمثقب فکرنکرده طی براری ندیده روی بحار
58. ۵۸تمام بکر و بدیع و ثمین و نغز و لطیفز بحر طبع برآورده و کشیده بتار
59. ۵۹نگاهداشته از دزد و باد و آتش و آببخاک احمد ختمی م آب کرده نثار
60. ۶۰خدایگان حقیقت نگاهبان وجودعلیم سر هویت معلم اسرار
61. ۶۱بدیع سنج معارف بدیهه گوی حکمبلیغ بالغ امی و جدجد و تبار
62. ۶۲مجردی که درو عقل پی زند از غولمؤیدی که درو عشق گم کند هنجار
63. ۶۳مشرعی که ز لا حول او بوادی هولز دار شرع نمودست دیو فتنه فرار
64. ۶۴بساربان قرن داد پاسبان درشمهار محکم نه بختی گسسته مهار
65. ۶۵بپاسبان حبش داد کشور ملکوتبباغبان عجم داد جنت دیدار
66. ۶۶گداخت او جسد ما سوی ب آتش عشقز طرح روح نمودش زر تمام عیار
67. ۶۷صوامع ملکوت از عباد او معمورکه بر عمارت قدسست سر او معمار
68. ۶۸از اوست موزه وحدت بدکه خرازاز اوست عطر ولایت بطبله عطار
69. ۶۹مرید منبر ارشاد من رآنی اوستترانه ئیکه ز منصور خاست بر سر دار
70. ۷۰لوایح ار نی گوی کوهسار حریستتجلیی که بموسی رسید در کهسار
71. ۷۱نوای نغز مز امیر احمد عربیستبمغز کوه که داود داشت در مزمار
72. ۷۲قد قیامت و میزان استقامت اوستقیامتی که بمیزان عدل باشد کار
73. ۷۳فضای کعبه اسناش آفتاب مطافهوای کوی تولاش جبرئیل مطار
74. ۷۴غمش بسینه صاحبدلان دمنده چو گلدمش بدیده بیحاصلان خلنده چو خار
75. ۷۵مقیم کشتی الاش رست از طوفانشهی که لاش نهنگیست کائنات او بار
76. ۷۶بزیر رایت او اولیا گروه گروهبظل راء/فت او انبیا قطار قطار
77. ۷۷سر آن قطار نهندش بر آستان لابددل این گروه نهندش برایگان ناچار
78. ۷۸زمام امر تمام وجود در کف اوستکه اوست بارگه جود را مهیمن بار
79. ۷۹من و ثنای تو من در حد و تو نامحدودچگونه سنجد میزان قطره مر قنطار
80. ۸۰ولی میانه آتش چگونه نخروشمز سوز درد نه جای سکون نه پای فرار
81. ۸۱چگونه دم ز عبودیت و فنا نزنمببند سلطنت عشق قادر قهار
82. ۸۲دوچار عشقم و ناچار از اطاعت امرچو من مبادا بیچاره ئی بعشق دوچار
83. ۸۳گدای فقرم اما مراست سلطنتیازین گدائی و این فقر بر ملوک کبار
84. ۸۴گرم نشاند سلطان بباز ننشینمکه خاکسار تو دارد ز باز سلطان عار
85. ۸۵من ار صفای توام باشدم ز دولت ننگکه بندگان صفای تواند دولتیار
86. ۸۶وجود صرف ببازار وحدت تو گذشتبغیر عشق متاعی نیافت در بازار
87. ۸۷بداد هستی موجود و نقد عشق خریدبدار هستی جز عشق نیستی دیار
88. ۸۸مدار دور بعشق محمدست و علیو یازده خلف از نقطه تا خط پرگار
89. ۸۹بذات احمد ختمیست ختم کل امورکه اوست اول هر کار و آخر هر کار