1. ۱الهی باز من را ده پر رازکه بنمایم بسمت شاه پرواز
2. ۲مراده طعمه از تیهوی تقدیرمیفکن رشته ام بر دست کمپیر
3. ۳که برد چنگل و منقارم این زنچو عصفورم بریزد مشت ارزن
4. ۴اگر از ارزنش جویم کرانهزند بر فرق و گوید حیف دانه
5. ۵دگر ره رحمت آرد بر من آن زالدهد تتماج و گوید حال کن حال
6. ۶چو نبود باز را تتماج در خورزند مشتی چنان کم بشکند پر
7. ۷ز بار دل پر آمال مشکنز شاهین حقیقت بال مشکن
8. ۸همای معرفت را خسته مپسندپر باز ولایت بسته مپسند
9. ۹مکن بیگانه از خود آشنا راخدا را آشنائی کن خدا را
10. ۱۰بوحدت نوبت اندر چار حد زنازل را کوس بر بام ابد زن
11. ۱۱ب آب نفی زن خشت مکان رابریز از هم زمین و آسمان را
12. ۱۲کتاب هستی امکان ورق کنبهر باطل که چشم افتاد حق کن
13. ۱۳حقیقت را بحق کن آشکاراکه دل بی دوست نتواند مدارا
14. ۱۴بعیسی روح قدسی همعنان سازرفیق مهدی صاحب زمان ساز
15. ۱۵ولی را باولی کن روی با رویدو خاتم را مهیا کن بیک کوی
16. ۱۶که بیند چشم ظاهر روی باطنزمین سیار گردد چرخ ساکن
17. ۱۷بدل گردند هر یک غیر خود راببنی گر ببندی چشم بد را
18. ۱۸بپوشان چشم بد را و نکو باشز خود بگذر ز سر تا پای او باش
19. ۱۹بپر بی پر ز خود اندازه اینستبپو بی پای رسم تازه اینست
20. ۲۰که گر بی پا و پر برخاست از فرشنشیند مرغ دل بر عرشه عرش
21. ۲۱ز بی سر خواست سر از سر چه خیزدز دل جانان ز بال و پر چه خیزد
22. ۲۲کس ار با بال تن پرد دو صد سالبود نسرین گردون را بدنبال
23. ۲۳ولی با پر دل در طرفه العینخدا را پر زند در قاب قوسین
24. ۲۴باوادنی نشیند مرغ روحشگشاید سیر دل باب فتوحش
25. ۲۵دلش ایوان جمع الجمع را شمعسرش سودائی یکتائی جمع
26. ۲۶بدین وحدت رسید از سیر سالکشود بر جمع و جمع الجمع مالک
27. ۲۷کند شهباز او زین هر دو پروازکشد این هر دو را زیر پر باز
28. ۲۸بود این سیر و استیفای برشمقام احمد و اولاد سرش
29. ۲۹که باشد منتهی سیر ولایتنهایت را رجوع اندر بدایت
30. ۳۰مر این دریاست فیضش موج بر موجمفیض اولیای فوج در فوج
31. ۳۱همی خیزد ازین یک بحر کاملهزاران بحر بی پایاب و ساحل
32. ۳۲ولایت را سراسر بحر ذخارحقیقت بحر را لولوی شهوار
33. ۳۳هزار اندر هزارند این قوافلهمه یک قبله و یکروی و یکدل
34. ۳۴ولایت را چو حدی نیست محدودچرا قائل شدن باید بمعدود
35. ۳۵نه معدود و نه محدود و نه ابترکه بی عدست و بی حدست و بی مر
36. ۳۶به کثرت گرچه بیرون از شمارندولی در کار وحدت استوارند