1. ۱کجا همی روَد این شاهد شکر گفتار؟چرا همی نکند بر دو چشم من رفتار؟
2. ۲به آفتاب نماند مگر به یک معنیکه در تأمل او خیره می‌شود ابصار
3. ۳نظر در آینهٔ رویِ عالم افروزشمثال صیقل از آیینه می‌برد زنگار
4. ۴برات خوبی و منشور لطف و زیبایینبشته بر گل رویش به خط سبز عذار
5. ۵به مشک سودهٔ محلول در عرق ماندکه بر حریر نویسد کسی به خط غبار
6. ۶لبش ندانم و خدش چگونه وصف کنمکه این چو دانهٔ نارست و آن چو شعلهٔ نار
7. ۷چو در محاورت آید دهان شیرینشکجا شدند تماشا کنان شیرین کار؟
8. ۸نسیم صبح بر اندام نازکش بگذشتچو بازگشت به بستان بریخت برگ بهار
9. ۹متابع توام ای دوست گر نداری ننگمطاوع توام ای یار اگر نداری عار
10. ۱۰تو در کمند من آیی؟ کدام دولت و بخت؟من از تو روی بپیچم؟ کدام صبر و قرار؟
11. ۱۱حدیث عشق تو با کس همی نیارم گفتکه غیرتم نگذارد که بشنود اغیار
12. ۱۲همیشه در دل من هر کس آمدی و شدیتو برگذشتی و نگذشت بعد از آن دیار
13. ۱۳تو از سر من و از جان من عزیزتریبخیلم ار نکنم سر فدا و جان ایثار
14. ۱۴اکر ملول شوی، حاکمی و فرمان دهوگر قبول کنی بنده‌ایم و خدمت‌کار
15. ۱۵حلال نیست محبت مگر کسانی راکه دوستی به قیامت برند سعدی‌وار
16. ۱۶حکایت این همه گفتیم و هم‌چنان باقی استهنوز باز نکردیم دوری از طومار
17. ۱۷اگر در سخن این جا که هست دربندمهنوز نظم ندارد نظام و شعر شعار
18. ۱۸سخن به اوج ثریا رسد اگر برسدبه صدر صاحب دیوان و شمع جمع کبار
19. ۱۹جهان دانش و ابر سخا و کان کرمسپهر حشمت و دریای فضل و کوه وقار
20. ۲۰امین مشرق و مغرب که ملک و دین دارندبه رای روشن او اعتماد و استظهار
21. ۲۱خدایگان صدور زمانه شمس‌الدینعماد قبهٔ اسلام و قبلهٔ زوار
22. ۲۲محمد بن محمد که یمن همت اوستمعین و مظهر دین محمد مختار
23. ۲۳اکابر همه عالم نهاده گردن طوعبر آستان جلالش چو بندگان صغار
24. ۲۴نه هر کس این شرف و قدر و منزلت داردکه قصد باب معالی کنندش از اقطار
25. ۲۵چه کعبه در همه آفاق نقطه‌ای بایدکه اهل فضل طوافش کنند چون پرگار
26. ۲۶قلم به یمن یمینش چو گرم رو مرغی استکه خط به روم برد دم به دم ز هندو بار
27. ۲۷برآید از ظلمات دوات هر ساعتچنان که می‌رود آب حیاتش از منقار
28. ۲۸پناه ملت حق تا چنین بزرگانندهنوز هست رسول خدای را انصار
29. ۲۹عدوی دولت او را همیشه کوفت رسدوگر سرش همه پیشانی است چون مسمار
30. ۳۰مر این یگانه ی اهل زمانه را یارببه کام دولت و دنیا و دین مُمتّع دار
31. ۳۱که می‌برد به خداوند منعم محسنپیام بندهٔ نعمت‌شناس شکرگزار
32. ۳۲که من نه اهل سخن گفتنم درین معنینه مرد اسپ دوانیدنم در این مضمار
33. ۳۳مرا هزار زبان فصیح بایستیکه شکر نعمت وی کردمی یکی ز هزار
34. ۳۴چو بندگی نتوانم همی به جای آوردبه عجز می‌کنم از حق بندگی اقرار
35. ۳۵وگر به جلوهٔ طاوس شوخیی کردمبه چشم نقص نبینندم اهل استبصار
36. ۳۶که من به جلوه‌گری پای زشت می‌پوشمنه پر و بال نگارین همی کنم اظهار
37. ۳۷به سوق صیرفیان در، حکیم آن را بهکه بر محک نزند سیم ناتمام عیار
38. ۳۸هنر نمودن اگر نیز هست لایق نیستکه خود عبیر بگوید چه حاجت عطار
39. ۳۹برای ختم سخن دست در دعا داریمامیدوار قبول از مهیمن غفار
40. ۴۰همیشه تا که فلک را بود تقلب دورهمیشه تا که زمین را بود قرار و مدار
41. ۴۱ثبات عمر تو باد و دوام عافیتتنگاه داشته از نایبات لیل و نهار
42. ۴۲توحاکم همه آفاق و آنکه حاکم تستز تخت و بخت و جوانی و ملک برخوردار