1. ۱بس بگردید و بگردد روزگاردل به دنیا در نبندد هوشیار
2. ۲ای که دستت می‌رسد کاری بکنپیش از آن کز تو نیاید هیچ کار
3. ۳اینکه در شهنامه‌ها آورده‌اندرستم و رویینه‌تن اسفندیار
4. ۴تا بدانند این خداوندان ملککز بسی خلق است دنیا یادگار
5. ۵این همه رفتند و مای شوخ چشمهیچ نگرفتیم از ایشان اعتبار
6. ۶ای که وقتی نطفه بودی بی‌خبروقت دیگر طفل بودی شیرخوار
7. ۷مدتی بالا گرفتی تا بلوغسرو بالایی شدی سیمین عذار
8. ۸همچنین تا مرد نام‌آور شدیفارس میدان و صید و کارزار
9. ۹آنچه دیدی بر قرار خود نماندواین چه بینی هم نماند بر قرار
10. ۱۰دیر و زود این شکل و شخص نازنینخاک خواهد بودن و خاکش غبار
11. ۱۱گل بخواهد چید بی‌شک باغبانور نچیند خود فرو ریزد ز بار
12. ۱۲این همه هیچ است چون می‌بگذردتخت و بخت و امر و نهی و گیر و دار
13. ۱۳نام نیکو گر بماند زآدمیبه کاز او ماند سرای زرنگار
14. ۱۴سال دیگر را که می‌داند حساب؟یا کجا رفت آن که با ما بود پار؟
15. ۱۵خفتگان بیچاره در خاک لحدخفته اندر کلهٔ سر سوسمار
16. ۱۶صورت زیبای ظاهر هیچ نیستای برادر سیرت زیبا بیار
17. ۱۷هیچ دانی تا خرد به یا روانمن بگویم گر بداری استوار
18. ۱۸آدمی را عقل باید در بدنور نه جان در کالبد دارد حمار
19. ۱۹پیش از آن کز دست بیرونت بردگردش گیتی زمام اختیار
20. ۲۰گنج خواهی، در طلب رنجی ببرخرمنی می‌بایدت، تخمی بکار
21. ۲۱چون خداوندت بزرگی داد و حکمخرده از خردان مسکین در گذار
22. ۲۲چون زبردستیت بخشید آسمانزیردستان را همیشه نیک دار
23. ۲۳عذرخواهان را خطاکاری ببخشزینهاری را به جان ده زینهار
24. ۲۴شکر نعمت را نکویی کن که حقدوست دارد بندگان حقگزار
25. ۲۵لطف او لطفیست بیرون از عددفضل او فضلیست بیرون از شمار
26. ۲۶گر به هر مویی زبانی باشدتشکر یک نعمت نگویی از هزار
27. ۲۷نام نیک رفتگان ضایع مکنتا بماند نام نیکت پایدار
28. ۲۸ملکبانان را نشاید روز و شبگاهی اندر خمر و گاهی در خمار
29. ۲۹کام درویشان و مسکینان بدهتا همه کارت بر آرد کردگار
30. ۳۰با غریبان لطف بی‌اندازه کنتا رود نامت به نیکی در دیار
31. ۳۱زور بازو داری و شمشیر تیزگر جهان لشکر بگیرد غم مدار
32. ۳۲از درون خستگان اندیشه کنوز دعای مردم پرهیزگار
33. ۳۳منجنیق آه مظلومان به صبحسخت گیرد ظالمان را در حصار
34. ۳۴با بدان بد باش و با نیکان نکوجای گل گل باش و جای خار خار
35. ۳۵دیو با مردم نیامیزد مترسبل بترس از مردمان دیوسار
36. ۳۶هر که دد یا مردم بد پرورددیر زود از جان بر آرندش دمار
37. ۳۷با بدان چندان که نیکویی کنیقتل مار افسا نباشد جز به مار
38. ۳۸ای که داری چشم عقل و گوش هوشپند من در گوش کن چون گوشوار
39. ۳۹نشکند عهد من الا سنگدلنشنود قول من الا بختیار
40. ۴۰سعدیا چندان که می‌دانی بگویحق نباید گفتن الا آشکار
41. ۴۱هر که را خوف و طمع در کار نیستاز ختا باکش نباشد وز تتار
42. ۴۲دولت نوئین اعظم شهریارباد تا باشد بقای روزگار
43. ۴۳خسرو عادل امیر نامورانکیانو سرور عالی تبار
44. ۴۴دیگران حلوا به طرغو آورندمن جواهر می‌کنم بر وی نثار
45. ۴۵پادشاهان را ثنا گویند و مدحمن دعایی می‌کنم درویش‌وار
46. ۴۶یارب الهامش به نیکویی بدهوز بقای عمر برخوردار دار
47. ۴۷جاودان از دور گیتی کام دلدر کنارت باد و دشمن بر کنار