1. ۱به هیچ یار مده خاطر و به هیچ دیارکه برّ و بحر فراخست و آدمی بسیار
2. ۲همیشه بر سگ شهری جفا و سنگ آیداز آن‌که چون سگ صیدی نمی‌رود به شکار
3. ۳نه در جهان گل رویی و سبزهٔ زنخیستدرخت‌ها همه سبزند و بوستان گلزار
4. ۴چو ماکیان به در خانه چند بینی جور؟چرا سفر نکنی چون کبوتر طیار
5. ۵ازین درخت چو بلبل بر آن درخت نشینبه دام دل چه فرومانده‌ای چو بوتیمار؟
6. ۶زمین لگد خورد از گاو و خر به علت آنکه ساکن‌ست نه مانند آسمان دوّار
7. ۷گرت هزار بدیع‌الجمال پیش آیدببین و بگذر و خاطر به هیچ‌کس مسپار
8. ۸مخالط همه‌کس باش تا بخندی خوشنه پای‌بند یکی کز غمش بگریی زار
9. ۹به خد اطلس اگر وقتی التفات کنیبه قدر کن که نه اطلس کم‌ست در بازار
10. ۱۰مثال اسبِ الاغند مردم سفرینه چشم بسته و سرگشته همچو گاو عصار
11. ۱۱کسی کند تن آزاده را به بند اسیر؟کسی کند دل آسوده را به فکر فکار؟
12. ۱۲چو طاعت آری و خدمت کنی و نشناسندچرا خسیس کنی نفس خویش را مقدار؟
13. ۱۳خنک کسی که به شب در کنار گیرد دوستچنان‌که شرط وصال‌ست و بامداد کنار
14. ۱۴وگر به بند بلای کسی گرفتاریگناه تُست که بر خود گرفته‌ای دشوار
15. ۱۵مرا که میوهٔ شیرین به دست می‌افتدچرا نشانم بیخی که تلخی آرد بار؟
16. ۱۶چه لازم‌ست یکی شادمان و من غمگینیکی به خواب و من اندر خیال وی بیدار؟
17. ۱۷مثال گردن آزادگان و چنبر عشقهمان مثال پیاده‌ست در کمند سوار
18. ۱۸مرا رفیقی باید که بار برگیردنه صاحبی که من از وی کنم تحمل بار
19. ۱۹اگر به شرط وفا دوستی به جای آردوگرنه دوست مدارش تو نیز و دست بدار
20. ۲۰کسی که از غم و تیمار من نیندیشدچرا من از غم و تیمار وی شوم بیمار؟
21. ۲۱چو دوست جور کند بر من و جفا گویدمیان دوست چه فرق‌ست و دشمن خونخوار؟
22. ۲۲اگر زمین تو بوسد که خاک پای تواممباش غره که بازیت می‌دهد عیار
23. ۲۳گرت سلام کند، دانه می‌نهد صیادورت نماز برد، کیسه می‌برد طرّار
24. ۲۴به اعتماد وفا، نقد عمر صرف مکنکه عن قریب تو بی‌زر شوی و او بیزار
25. ۲۵به راحت نفسی، رنج پایدار مجویشب شراب نیرزد به بامداد خمار
26. ۲۶به اوّل همه کاری تأمل اولی‌تربکن، وگرنه پشیمان شوی به آخر کار
27. ۲۷میان طاعت و اخلاص و بندگی بستنچه پیش خلق به خدمت، چه پیش بت زنّار
28. ۲۸زِمام عقل به دست هوای نفس مدهکه گرد عشق نگردند مردم هشیار
29. ۲۹من آزموده‌ام این رنج و دیده این زحمتز ریسمان متنفر بود گزیدهٔ مار
30. ۳۰طریق معرفت این‌ست بی‌خلاف ولیکبه گوش عشق موافق نیاید این گفتار
31. ۳۱چو دیده دید و دل از دست رفت و چاره نماندنه دل ز مهر شکیبد، نه دیده از دیدار
32. ۳۲پیاده مرد کمند سوار نیست ولیکچو اوفتاد بباید دویدنش ناچار
33. ۳۳شبی دراز درین فکر تا سحر همه شبنشسته بودم و با نفس خویش در پیکار
34. ۳۴که چند ازین طلب شهوت و هوا و هوسچو کودکان و ...ن رنگ و بوی و نقش و نگار
35. ۳۵بسی نماند که روی از حبیب برپیچموفای عهد عنانم گرفت دیگر بار
36. ۳۶که سخت سست گرفتی و نیک بد گفتیهزار نوبت از این رای باطل استغفار
37. ۳۷حقوق صحبتم آویخت دست در دامنکه حسن عهد فراموش کردی ای غدار
38. ۳۸نگفتمت که چنین زود بگسلی پیمانمکن کز اهل مروت نیاید این کردار
39. ۳۹کدام دوست بتابد رخ از محبت دوست؟کدام یار بپیچد سر از ارادت یار؟
40. ۴۰فراق را دلی از سنگ سخت‌تر بایدکدام صبر که بر می‌کنی دل از دلدار؟
41. ۴۱هر آن‌که مهر یکی در دلش قرار گرفتروا بود که تحمل کند جفای هزار
42. ۴۲هوای دل نتوان پخت بی‌تعنت خلقدرخت گل نتوان چید بی‌تحمل خار
43. ۴۳درم چه باشد و دینار و دین دنیی و نفسچو دوست دست دهد هرچه هست هیچ انگار
44. ۴۴بدان که دشمنت اندر قفا سخن گویددلت دهد که دل از دوست برکنی زنهار
45. ۴۵دهان خصم و زبان حسود نتوان بسترضای دوست بدست آر و دیگران بگذار
46. ۴۶نگویمت که بر آزار دوست دل خوش کنکه خود ز دوست مصور نمی‌شود آزار
47. ۴۷دگر مگوی که من ترک عشق خواهم گفتکه قاضی از پس اقرار نشنود انکار
48. ۴۸ز بحر طبع تو امروز در معانی عشقهمه سفینهٔ در می‌رود به دریا بار
49. ۴۹هر آدمی که نظر با یکی ندارد و دلبه صورتی ندهد صورتی‌ست بر دیوار
50. ۵۰مرا فقیه مپندار و نیک مرد مگویکه عاقلان نکنند اعتماد بر پندار
51. ۵۱که گفت پیرِزن از میوه می‌کند پرهیزدروغ گفت که دستش نمی‌رسد به ثمار
52. ۵۲فراخ حوصلهٔ تنگدست نتواندکه سیم و زر کند اندر هوای دوست نثار
53. ۵۳تو را که مالک دینار نیستی سعدیطریق نیست مگر زهد مالک دینار
54. ۵۴وزین سخن بگذشتیم و یک غزل ماندستتو خوش حدیث کنی سعدیا بیا و بیار