1. ۱بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهارخوش بود دامن صحرا و تماشای بهار
2. ۲صوفی از صومعه گو خیمه بزن بر گلزارکه نه وقت است که در خانه بخفتی بیکار
3. ۳بلبلان وقت گل آمد که بنالند از شوقنه کم از بلبل مستی تو، بنال ای هشیار
4. ۴آفرینش همه تنبیه خداوند دل‌ستدل ندارد که ندارد به خداوند اقرار
5. ۵این همه نقش عجب بر در و دیوار وجودهر که فکرت نکند نقش بود بر دیوار
6. ۶کوه و دریا و درختان همه در تسبیح‌اندنه همه مستمعی فهم کنند این اسرار
7. ۷خبرت هست که مرغان سحر می‌گویندآخر ای خفته سر از خواب جهالت بردار؟
8. ۸هر که امروز نبیند اثر قدرت اوغالب آنست که فرداش نبیند دیدار
9. ۹تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش؟حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار
10. ۱۰که تواند که دهد میوهٔ اَلوان از چوب‌؟یا که داند که برآرد گل صد برگ از خار؟
11. ۱۱وقت آنست که داماد گل از حجلهٔ غیببه در آید که درختان همه کردند نثار
12. ۱۲آدمی‌زاده اگر در طرب آید نه عجبسرو در باغ به رقص آمده و بید و چنار
13. ۱۳باش تا غنچهٔ سیراب دهن باز کندبامداد‌ان چو سر نافهٔ آهوی تَتار
14. ۱۴مژدگانی که گل از غنچه برون می‌آیدصد هزار اَقْچه بریزند درختان بهار
15. ۱۵باد گیسوی درختان چمن شانه کندبوی نسرین و قَرَنْفُل بدمد در اَقطار
16. ۱۶ژاله بر لاله فرود آمده نزدیک سحرراست چون عارض گل‌بوی عرق کردهٔ یار
17. ۱۷باد بوی سمن آورد و گل و نرگس و بیددر دکان به چه رونق بگشاید عطار‌؟
18. ۱۸خیری و خطمی و نیلوفر و بستان‌افروزنقش‌هایی که درو خیره بماند ابصار
19. ۱۹ارغوان ریخته بر دکّهٔ خَضراءِ چمنهمچنان‌ست که بر تختهٔ دیبا دینار
20. ۲۰این هنوز اول آذار جهان‌افروزستباش تا خیمه زند دولت نیسان و اَیار
21. ۲۱شاخ‌ها دختر دوشیزهٔ باغ‌اند هنوزباش تا حامله گردند به اَلوانِ ثِمار
22. ۲۲عقل حیران شود از خوشهٔ زرّین عِنَبفهم عاجز شود از حُقّهٔ یاقوت انار
23. ۲۳بندهای رطب از نخل فرو آویزندنخل‌بند‌ان قضا و قدر شیرین کار
24. ۲۴تا نه تاریک بود سایهٔ انبوه درختزیر هر برگ چراغی بنهند از گلنار
25. ۲۵سیب را هر طرفی داده طبیعت رنگیهم بر آن گونه که گلگونه کند روی نگار
26. ۲۶شکل اَمرود تو گویی که ز شیرینی و لطفکوزه‌ای چند نبات است معلق بر بار
27. ۲۷هیچ در به نتوان گفت چو گفتی که به استبه از این فضل و کمالش نتوان کرد اظهار
28. ۲۸حَشْوِ انجیر چو حلوا‌گر استاد که اوحَبِّ خشخاش کند در عسلِ شهد به کار
29. ۲۹آب در پای ترنج و به و بادام روانهمچو در زیر درختان بهشتی أَنهار
30. ۳۰گو نظر باز کن و خلقت نارنج ببینای که باور نکنی فِي ‌الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ نار
31. ۳۱پاک و بی‌عیب، خدایی که به تقدیر عزیزماه و خورشید مُسَخَّر کند و لیل و نهار
32. ۳۲پادشاهی نه به دستور کند یا گنجورنقشبندی نه به شَنْگَرف کند یا زَنگار
33. ۳۳چشمه از سنگ برون آید و باران از میغانگبین از مگسِ نَحْل و دُر از دریا بار
34. ۳۴نیک بسیار بگفتیم درین باب سخنو اندکی بیش نگفتیم هنوز از بسیار
35. ۳۵تا قیامت سخن اندر کرم و رحمت اوهمه گویند و یکی گفته نیاید ز هزار
36. ۳۶آن که باشد که نبندد کمر طاعت او؟جای آنست که کافر بگشاید زُنّار
37. ۳۷نعمتت بار خدایا ز عدد بیرون استشکر اِنعام تو هرگز نکند شکرگزار
38. ۳۸این همه پرده که بر کَردهٔ ما می‌پوشیگر به تقصیر بگیری نگذاری دَیّار
39. ۳۹ناامید از در لطف تو کجا شاید رفت‌؟تاب قهر تو نیاریم خدایا زنهار
40. ۴۰فعل‌هایی که ز ما دیدی و نپسندیدیبه خداوندی خود پرده بپوش ای سَتّار
41. ۴۱سعدیا راست روان گوی سَعادت بردندراستی کن که به منزل نرود کج‌رفتار
42. ۴۲حَبَّذا عمر گرانمایه که در لغو برفتیارب از هر چه خطا رفت هزار استغفار
43. ۴۳درد پنهان به تو گویم که خداوند منییا نگویم، که تو خود مُطَّلِعی بر اَسرار