1. ۱Die Einsamkeit ist wie ein Regen.تنهایی، چون باران است.
2. ۲Sie steigt vom Meer den Abenden entgegen;از دریا، به‌سویِ شامگاهان برمی‌خیزد،
3. ۳von Ebenen, die fern sind und entlegen,از دشت‌هایی دور و دست‌نیافتنی،
4. ۴geht sie zum Himmel, der sie immer hat.به آسمان می‌رود، که همیشه او را در خود دارد.
5. ۵Und erst vom Himmel fällt sie auf die Stadt.و تنها از آسمان است که بر شهر می‌بارد.
6. ۶Regnet hernieder in den Zwitterstunden,در ساعت‌های گرگ‌ومیش فرومی‌بارد،
7. ۷wenn sich nach Morgen wenden alle Gassenآن‌گاه که همه‌ی کوچه‌ها رو به صبح می‌چرخند،
8. ۸und wenn die Leiber, welche nichts gefunden,و آن‌گاه که تن‌هایی که هیچ نیافته‌اند،
9. ۹enttäuscht und traurig von einander lassen;سرخورده و غمگین، از یکدیگر جدا می‌شوند،
10. ۱۰und wenn die Menschen, die einander hassen,و آن‌گاه که آدمیانی که از هم بیزارند،
11. ۱۱in einem Bett zusammen schlafen müssen:ناچارند در یک بستر کنارِ هم بخوابند:
12. ۱۲dann geht die Einsamkeit mit den Flüssen…آن‌گاه تنهایی همراهِ رودها روان می‌شود…