吹笙歌 — سرودِ نواختنِ شِنگ (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1شین‌لینگ، با نامِ بلند، هنرمندان را گرامی می‌داشت؛ چون دید من پیوسته شِنگ می‌نوازم، چشمِ مهر گشود.•信陵名重憐高才，見我長吹青眼開。
2. 2پس رقاصهٔ یان را بیرون آورد که دوباره باده بریزد؛ در این هنگام زیرِ گل‌ها با یاری جاودانه دیدار کردم.•便出燕姬再傾醑，此時花下逢仙侶。
3. 3ماهِ خمیدهٔ شیدا بر موجِ پاییزیِ چشمان سنگینی می‌کرد، و دو رشتهٔ زرین در مهی زرد پیچیده بود.•彎彎狂月壓秋波，兩條黃金𨴋黃霧。
4. 4زیباییِ وارسته نخست در حالِ مستی پیدا شد؛ آیا بهارِ انبوه را روزگارِ خوش بخشیده بود؟•逸豔初因醉態見，濃春可是韶光與。
5. 5انگشتانِ باریکِ چون یشمِ نرم، شِنگِ گرم را برگرفتند؛ و اندیشه‌ای ژرف که بادِ خوشبو آن را نمی‌برد.•纖纖軟玉捧暖笙，深思香風吹不去。
6. 6از لبانِ صندلی، دم و بازدم پرده‌های نوا را دگرگون می‌کرد، و گلایه کم‌کم با تازگی و روشنی اوج گرفت.•檀脣呼吸宮商改，怨情漸逐清新舉。
7. 7گویی از کوهِ چی بچه‌ققنوسی نازک‌آوا گرفته‌اند و در نای‌ها نجوایی سبک پنهان کرده‌اند.•岐山取得嬌鳳雛，管中藏著輕輕語。
8. 8خنده‌دار است که پادشاهِ شیانگ چه سخت در اشتباه بود، که روزی در ابرِ کوهِ وو خفت و ایزدبانو را دید.•好笑襄王大迂闊，曾臥巫雲見神女。
9. 9قفلِ سیمین و زبانهٔ زرین را نشنید، و بیهوده ارابهٔ سبزِ شاهانه را در گل و باران تازاند.•銀鎖金簧不得聽，空勞翠輦衝泥雨。