1. ۱اگرچه در ره هستی هزار دشواریستچو پر کاه پریدن ز جا سبکساریست
2. ۲به پات رشته فکندست روزگار و هنوزنه آگهی تو که این رشتهٔ گرفتاریست
3. ۳بگرگ مردمی آموزی و نمیدانیکه گرگ را ز ازل پیشه مردم آزاریست
4. ۴بپرس راه ز علم، این نه جای گمراهیستبخواه چاره ز عقل، این نه روز ناچاریست
5. ۵نهفته در پس این لاجورد گون خیمههزار شعبده‌بازی، هزار عیاریست
6. ۶سلام دزد مگیر و متاع دیو مخواهچرا که دوستی دشمنان ز مکاریست
7. ۷هر آن مریض که پند طبیب نپذیردسزاش تاب و تب روزگار بیماریست
8. ۸بچشم عقل ببین پرتو حقیقت رامگوی نور تجلی فسون و طراریست
9. ۹اگر که در دل شب خون نمیکند گردونبوقت صبح چرا کوه و دشت گلناریست
10. ۱۰بگاهوار تو افعی نهفت دایهٔ دهرمبرهن است که بیزار ازین پرستاریست
11. ۱۱سپرده‌ای دل مفتون خود بمعشوقیکه هر چه در دل او هست، از تو بیزاریست
12. ۱۲بدار دست ز کشتی که حاصلش تلخیستبپوش روی ز آئینه‌ای که زنگاریست
13. ۱۳بخیره بار گران زمانه چند کشیترا چه مزد بپاداش این گرانباریست
14. ۱۴فرشته زان سبب از کید دیو بیخبر استکه اقتضای دل پاک، پاک انگاریست
15. ۱۵بلند شاخهٔ این بوستان روح افزایاگر ز میوه تهی شد، ز پست دیواریست
16. ۱۶چو هیچگاه به کار نکو نمیگرویمشگفت نیست گر آئین ما سیه کاریست
17. ۱۷برو که فکرت این سودگر معامله نیستمتاع او همه از بهر گرم‌بازاریست
18. ۱۸بخر ز دکهٔ عقل آنچه روح می‌طلبدهزار سود نهان اندرین خریداریست
19. ۱۹زمانه گشت چو عطار و خون هر سگ و خوکفروخت بر همه و گفت مشک تاتاریست
20. ۲۰گلش مبو که نه شغلیش غیر گلچینیستغمش مخور که نه کاریش غیر خونخواریست
21. ۲۱قضا چو قصد کند، صعوه‌ای چو ثعبانی استفلک چو تیغ کشد، زخم سوزنی کاریست
22. ۲۲کدام شمع که ایمن ز باد صبحگهی استکدام نقطه که بیرون ز خط پرگاریست
23. ۲۳عمارت تو شد است این چنین خراب ولیکبخانهٔ دگران پیشهٔ تو معماریست
24. ۲۴بدان صفت که تو هستی دهند پاداشتسزای کار در آخر همان سزاواریست
25. ۲۵بهل که عاقبت کار سرنگون کندتبلندئی که سرانجام آن نگونساریست
26. ۲۶گریختن ز کژی و رمیدن از پستینخست سنگ بنای بلند مقداریست
27. ۲۷ز روشنائی جان، شامها سحر گرددروان پاک چو خورشید و تن شب تاریست
28. ۲۸چراغ دزد ز مخزن پدید شد، پروینزمان خواب گذشتست، وقت بیداریست