1. ۱آنکس که چو سیمرغ بی نشان استاز رهزن ایام در امان است
2. ۲ایمن نشد از دزد جز سبکباربر دوش تو این بار بس گران است
3. ۳اسبی که تو را می برد به یک عمربنگر که به دست که‌اش عنان است
4. ۴مردم‌کشی دهر، بی سلاح استغارتگری چرخ، ناگهان است
5. ۵خودکامی افلاک آشکار استاز دیدهٔ ما خفتگان نهان است
6. ۶افسانهٔ گیتی نگفته پیداستافسونگریش روشن و عیان است
7. ۷هر غار و شکافی به دامن کوهبا عبرت اگر بنگری دهان است
8. ۸بازیچهٔ این پرده، سحربازی استبی باکی این دست، داستان است
9. ۹دی جغد به ویرانه‌ای بخندیدکاین قصر ز شاهان باستان است
10. ۱۰تو از پی گوری دوان چو بهرامآگه نه که گور از پیت دوان است
11. ۱۱شمشیر جهان کند می نماندتا مستی و خواب تواش فسان است
12. ۱۲بس قافله گم گشته است از آن روزکاین گمشده، سالار کاروان است
13. ۱۳بس آدمیان پای بند دیوندبسیار سر اینجا بر آستان است
14. ۱۴از پای در افتد به نیمهٔ راهآن رفته که بی توشه و توانست
15. ۱۵زین تیره تن، امید روشنی نیستجان است چراغ وجود، جان است
16. ۱۶شادابی شاخ و شکوفه در باغهنگام گل از سعی باغبان است
17. ۱۷دل را ز چه رو شوره‌زار کردیخارش بکن ای دوست، بوستان است
18. ۱۸خون خورده و رخسار کرده رنگیناین لعل که اندر حصار کان است
19. ۱۹آری، سمن و لاله روید از خاکتا ابر بهاری گهر فشان است
20. ۲۰در کیسهٔ خود بین که تا چه داریگیرم که فلان گنج از فلان ست
21. ۲۱ز اسرار حقیقت مپرس کاین رازبالاتر از اندیشه و گمان است
22. ۲۲ای چشمهٔ کوچک به چشم فکرتبحریست که بی کُنه و بی کران است
23. ۲۳اینجا نرسد کشتی ای به ساحلگر زانکه هزارانش بادبان است
24. ۲۴بر پر که نگردد بلند پروازمرغی که درین پست خاکدان است
25. ۲۵گرگ فلک آهوی وقت را خورددر مطبخ ما مشتی استخوان است
26. ۲۶اندیشه کن از باز، ای کبوترهر چند تو را عرصه آسمان است
27. ۲۷جز گرد نکوئی مگرد هرگزنیکی است که پاینده در جهان است
28. ۲۸گر عمر گذاری به نیکنامیآنگاه تو را عمر جاودان است
29. ۲۹در ملک سلیمان چرا شب و روزدیوت به سر سفره میهمان است
30. ۳۰پیوند کسی جوی که آشنایی استاندوه کسی خور که مهربان است
31. ۳۱مگذار که میرد ز ناشتاییجان را هنر و علم همچو نان است
32. ۳۲فضل است چراغی که دلفروز استعلم است بهاری که بی خزان است
33. ۳۳چوگان زن، تا به دستت افتداین گوی سعادت که در میان است
34. ۳۴چون چیره بدین چار دیو گرددآن کس که چنین بی دل و جبان است
35. ۳۵گر پنبه شوی، آتشت زمین استور مرغ شوی، روبهت زمان است
36. ۳۶بس تیر...ن را نشانه کرده استاین تیر که در چلهٔ کمان است
37. ۳۷در لقمهٔ هر کس نهفته سنگیبر خوان قضا آنکه میزبان است
38. ۳۸یکرنگی ناپایدار گردونکم عمرتر از صرصر و دخان است
39. ۳۹فرصت چو یکی قلعه‌ای است ستوارعقل تو بر این قلعه مرزبان است
40. ۴۰کالا مخر از اهرمن ازیراکهر چند که ارزان بود گران است
41. ۴۱آن زنده که دانست و زندگی کرددر پیش خردمند، زنده آن است
42. ۴۲آن کو به ره راست میزند گامهر جا که برد رخت، کامران است
43. ۴۳بازیچهٔ طفلان خانه گرددآن مرغ که بی پر چو ماکیان است
44. ۴۴آلوده کنی خاطر و ندانیکالایش دل، پستی روان است
45. ۴۵هیزم کش دیوان شدن زبونی استروزی خور دونان شدن هوانست
46. ۴۶ننگ است به خواری طفیل بودنمانند مگس هر کجا که خوان است
47. ۴۷این سیل که با کوه می‌ستیزدبیغ افکن بسیار خانمان است
48. ۴۸بندیش ز دیوی که آدمی روستبگریز ز نقشی که دلستان است
49. ۴۹در نیمهٔ شب، نالهٔ شباویزکی چون نفس مرغ صبح خوان است
50. ۵۰از منقبت و علم، نیم ارزنارزنده‌تر از گنج شایگان است
51. ۵۱کردار تو را سعی رهنمون استگفتار تو را عقل ترجمان است
52. ۵۲عطار سپهرت زریر بفروختبگرفتی و گفتی که زعفران است
53. ۵۳در قیمت جان از تو کار خواهنداین گنج مپندار رایگان است
54. ۵۴اطلس نتوان کرد ریسمان رااین پنبه که رشتی تو، ریسمان است
55. ۵۵ز اندام خود این تیرگی فرو شویدر جوی تو این آب تا روان است
56. ۵۶پژمان نشود ز آفتاب هرگزتا بر سر این غنچه سایبان است
57. ۵۷برزیگری آموختی و کشتیاین دانه زمانی که مهرگان است
58. ۵۸مسپار به تن کارهای جان رااین بی هنر از دور پهلوان ست
59. ۵۹یاری نکند با تو خسرو عقلتا جهل به ملک تو حکمران است
60. ۶۰مزروع تو، گر تلخ یا که شیرینهنگام درو، حاصلت همان است
61. ۶۱هر نکته که دانی بگوی، پروینتا نیروی گفتار در زبان است