1. ۱بس فشرد از پنجه بیداد، گردون نای منبسته شد راه نفس بر منطق گویای من
2. ۲گر هجوم اشک را مانع نبودی آستینغرق خون کردی جهان را چشم خونپالای من
3. ۳مایه رفت از دست و ماند انگشت حیرت بر دهانمدعی کو تا گشاید، لب به استهزای من
4. ۴هر چه از گردون مروت جستم از مردم وفادر وجود، آن کیمیای من شد این عنقای من
5. ۵شد به پایان عمر و امروزم نشد بهتر ز دیباز گویم به شود ز امروز من فردای من
6. ۶نور چشم و زور تن تا مایه بودندی به دستگرم بد بازار هر سوداگر از سودای من
7. ۷تا چو کورانم فریبد چون عروسان این عجوززی من آید غافل است از دیده بینای من
8. ۸معرفت کالا، و عقلم پاسبان و نفس، دزددر کمین تا کی کند فرصت برد کالای من
9. ۹خواستم در مدح او همراهی از دل گفت رومن علی اللهیم ترسم شوی رسوای من
10. ۱۰سر به گوش عقل بردم گفت دست از من بدارکاندر این ره قدرت رفتن ندارد پای من
11. ۱۱کافری بین کاندر اسفل پایه تعریف اومی رود تا نه فلک بانگ اناالاعلای من
12. ۱۲امتحان را زلف لیلی را به جنبان سلسلهپس ببین دیوانگی های دل شیدای من
13. ۱۳کی خبر دارند زاغان جگرخوار مجازاز حقیقت گویی طوطی شکرخای من
14. ۱۴گرچه استحقاق دارم لیکن از انصاف نیستدر دل من جای او باشد در آتش جای من
15. ۱۵راه باریک است و شب تاریک و چاه از حد فزوندستگیری کن خدا را تا نلغزد پای من
16. ۱۶من کی ام «عمان » و پهنای سخن را موج زنگر گواهی خواهی اینک طبع گوهر زای من