1. ۱دو هفته ماه من ای لعبت بهشتی رودگر چه شد که ز من کرده ای تهی پهلو
2. ۲تو سرو نازی و بر چشم منت باید جایکه جای سرو بسی خوشتر است بر لب جو
3. ۳تراست نازش کبک و چمیدن طاووستراست صولت شیر و رمیدن آهو
4. ۴به زلف پیچان بنهاده ای دو صد نیرنگبه چشم فتان بنهفته ای دو صد جادو
5. ۵گهی سراغ کنی از دلم گهی از تنبه جان خود که تو واقف ترستی از هر دو
6. ۶مراست یک تن و آن هم هلاک آن رخسارمراست یک دل و آن هم اسیر آن گیسو
7. ۷تو در خرامش و نازی و من ز فرقت توز ناله همچون نالم ز مویه همچون مو
8. ۸خوش آن که آیی مخمور چشم و تافته زلفبه ناز پرده برافکنده ز آن رخ نیکو
9. ۹برای دلها زنجیر هشته از طرهبه قصد جان ها خنجر کشیده از ابرو
10. ۱۰چنان به تازی بر من که شیر بر نخجیرچنان بگیری بر دل که باز بر تیهو
11. ۱۱ز در و گوهر مملو کنی مرا کلبهز مشک و عنبر مشحون کنی مرا مشکو
12. ۱۲همی به بالی بر خود به تابش رخسارهمی به نازی بر من به پیچش گیسو
13. ۱۳گهی بگویی، کولاله را بدینسان رنگگهی بگویی، کو مشک را بدینسان بو
14. ۱۴مرا بگویی گر منصفی بیا و ببینمرا به گویی گر منکری بگیر و به بو
15. ۱۵گهی بگویی جامی شراب ناب بیارگهی بگویی مدحی ز بوتراب (ع) بگو
16. ۱۶علی(ع) امیر عرب پادشاه کشور دینکه هست در خم چوگان او فلک چون گو
17. ۱۷مروتش را زین نغزتر کجا برهان؟فتوتش را زین خوبتر دلیلی کو؟
18. ۱۸که داده در ره حق، گاه جوع، نان به فقیر؟که داد در سر دین روز فتح سر به عدو
19. ۱۹گرفت کشور دین را به ضربت شمشیرشکست پشت عدو را به قوت بازو
20. ۲۰به دست قدرت در بر گرفت از خیبرچنین بباید دست خدای را نیرو
21. ۲۱به او اعادی گر کینه ور شدند چه غمکجا ز بانگ سگان شیر را رسد آهو
22. ۲۲غلام درگه او گر غلام و گر خواجهکنیز مطبخ او گر کنیز و گر بانو
23. ۲۳زهی به رأفت و الطاف بی کسان را یارخهی به رحمت و انصاف بیوگان را شو
24. ۲۴ز روی مدح تو امروز پرده برگیرماگر چه نسبت کفرم دهند از هر سو
25. ۲۵تو آن عدیم عدیلی که بهر معرفتتهنوز آدم را سر به حیرت است فرو
26. ۲۶یکیت خواند از صدق اولین مخلوقیکیت گوید نی لا اله الا هو
27. ۲۷خدات خوانده ولی مصطفات گفته وصیتو هم گزیده اویی و هم خلیفه او
28. ۲۸هوا نبارد، گر گوییش به خشم نبارزمین نروید، گر گوییش به قهر نرو
29. ۲۹من و مدیح تو وین عقل بینوا حاشاز وضع خانه چه گوید که نیست ره در کو
30. ۳۰ز مهر جانب «عمان » ببین و شعر ترشکه طعنه ها زده بر شعر خواجه و خواجو
31. ۳۱ثنا و مدح ترا حد و حصر نیست ولیکندید قافیه زین پیش طبع قافیه جو
32. ۳۲همیشه تا که به سنگ و سبو زنند مثلهماره تا ز نفاق و وفاق آید بو
33. ۳۳موافقان تو دایم گرانبها چون سنگمنافقان تو دایم شکسته دل چو سبو