1. ۱می دهی ساغر به یاد آن لب میگون مراساقی امشب می کنی تا کی به ساغر خون مرا
2. ۲مدعی پیوسته گوید عیب او غافل که عشقچهره لیلی نمود از دیده مجنون مرا
3. ۳در درون خلوت دل عشق آن زیبا جمالدر نیامد تا نکرد از خویشتن بیرون مرا
4. ۴صد هزار افسون به کارش کردم و رامم نگشتتا که رام خویش کرد او با کدام افسون مرا
5. ۵چشم او آمد به یادم هوشیاران همتیتا نپندارد ز مستان شحنه بیند چون مرا
6. ۶چشم بیمارش چنین کرده است بیمارم که نیستچشم بهبود و تن آسانی ز افلاطون مرا
7. ۷در بهای بوسه یی عقل و دل و دینم گرفتباز می گوید که ندهم، کرده ای مغبون مرا
8. ۸مر مرا مدیون خود کرده است و می داند یقینکالتفات خواجه نگذارد به کس مدیون مرا
9. ۹شاه عمرانی علی(ع) آن کاحمد مرسل مدامگفتی اش هستی تو اندر منزلت هارون مرا
10. ۱۰همچو قارون با وجود لطف او خاکم به سرگر به چشم آید تمام دولت قارون مرا
11. ۱۱چون نگشتستم به پیرامون بدخواهان اودرد و غم گشتن نمی آرد به پیرامون مرا
12. ۱۲بهر مدح حضرتش «عمان » ز شعر آبدارچون صدف خاطر پر است از لؤلؤ مکنون مرا