1. ۱دیگران را شور بستان بر سر و شوق چمنما و رندان غزلخوان و فضای انجمن
2. ۲ما هنر را اخترانیم انجمن ما را سپهرما سخن را بلبلانیم انجمن ما را چمن
3. ۳اندرآ، تا حوزه یی بینی پر از عقل و رواناندرآ، تا روضه یی بینی پر از سرو و سمن
4. ۴محفلی آماده در وی هم محبت هم صفامجمعی آواره از وی هم تکلف هم محن
5. ۵یک طرف گرم غزلخوانی ظریفان جوانیک طرف مست سخنرانی حریفان کهن
6. ۶جمله دانایان حکمت جمله دارایان فضلجمله اربابان دانش جمله استادان فن
7. ۷جمله ماه ذوق و این فرخنده محفلشان سپهرجمع شمع ذوق و این زیبنده مجلشان لگن
8. ۸صاحب این انجمن پیری که از بس روشنیآفتاب اندر بر رایش نیارد دم زدن
9. ۹عارفی از پای تا سر حلم و تسلیم و رضافاضلی از فرق تا پا دانش و فضل و فطن
10. ۱۰زان فقیران را پدر خوانندش ارباب هنرکه پرستار فقیران است در سر و علن
11. ۱۱اندر این ملکش به عرفان نیست همتا، هم مگربوالوفا از کرد خیزد یا اویس اندر قرن
12. ۱۲او به صدر انجمن مانند مه بر آسماندیگران بر گرد او صف بسته چون عقد پرن
13. ۱۳آن یکی مسکین و در گنجینه طبعش نهانهر چه لعل اندر بدخشان است و در اندر عدن
14. ۱۴عارفی فرخنده کار است و اریبی هوشمندفاضلی کامل عیار است و ادیبی ممتحن
15. ۱۵وان دگر پرتو که خورشیدیست با فر و شکوهز آسمان مردمی در انجمن پرتو فکن
16. ۱۶زیبد این شعر منوچهری به وصف حضرتشگرچه او خود گفته در مدح ابوالقاسم حسن
17. ۱۷«شعر او فردوس را ماند که اندر شعر اوستهرچه در فردوس ما را وعده داده ذوالمنن »
18. ۱۸او چو مسکین در هنر مسکین چو او در مردمیاین چو آن یک هوشیار و آن چو این یک مهر تن
19. ۱۹هر دو پنداری که یک جانند پنهان در دو جسمیا یکی جسمند ظاهر گشته در دو پیرهن
20. ۲۰وان دگر افسر که می شاید به بازار سخنرشته اشعار او را گوهر جانها ثمن
21. ۲۱خاطرش را هر چه اندر روضه باغ ارمخامه اش را هر چه اندر ناف آهوی ختن
22. ۲۲وان دگر باشد بقا کز نظم چون آب بقاغم همی بزداید از دل جان همی بخشد به تن
23. ۲۳هی عبیر آرد، به دفتر چونکه برگیرد قلمهی گهر ریزد، به محفل چونکه بگشاید دهن
24. ۲۴وان دگر پور هما عنقا که در دانشوریهست زیر شهپرش از قاف تا قاف سخن
25. ۲۵اندر آن گلشن که او شد بلبل دستانسرایحیف باشد استماع نغمه زاغ و زغن
26. ۲۶وان دگر سرگشته آن بسحاق دانشور که هستشعر روح افزاش حلوای مذاق مرد و زن
27. ۲۷دکه قناد را ابیات او مقدار کاهکلبه طباخ را اشعار او رونق شکن
28. ۲۸وان دگر آشفته کز اشعار نغز دلنشینمی برد آشفتگی بیرون ز طبع انجمن
29. ۲۹وان دگر فرخ که از فرخندگی ماند، به عیدوان دگر ساغر که از صاحبدلی ماند، به دن
30. ۳۰وان دگر پروین که چون اشعار شیرین سرکنددر مذاق طبع آمیزد، به هم شهد و لبن
31. ۳۱وان دگر دهقان که اندر مزرع دفتر ز نظمپرورد پیوسته نسرین و شقیق و یاسمن
32. ۳۲وان دگر شعری و شعرش با شرافت توأمانوان دگر جوزا و طبعش با سعادت مقترن
33. ۳۳گوید آن یک، چشم شوخ من همه غنج و فریبگوید این یک، شاه من دارد قدی چون نارون
34. ۳۴گوید این یک ماه من دارد لبی چون ناردانگوید این یک شاه من دارد قدی چون نارون
35. ۳۵من همی خوانم مدیح صاحب کیهان مدارخواجه فرخ «امین الدوله » میر مؤتمن
36. ۳۶بنده «عمانم » سلیل قطره آن استاد نظمشیوه ام مدح تو سامان صفاهانم وطن
37. ۳۷تا کنم مدح تو کلکم هست ابری سیل بارتا کنم وصف تو طبعم هست بحری موج زن