1. ۱در این باغ آن بلبل آیین فغانمکه چون غنچه زد جوش گل آشیانم
2. ۲گل عارض حور نقشی زکلکمبساط ارم طرحی از بوستانم
3. ۳تجلی فروز است شمع ضمیرمکشد شعله ی طور سر از دخانم
4. ۴مجرد چو اندیشه ی عرش سیرممقدس چو تسبیح رو حانیانم
5. ۵محیط صفا موجی از آبرویمبهار وفا نقشی از گلستانم
6. ۶به نوری است تابنده شمع شعورمکه پروانه شد روح اشراقیانم
7. ۷فروغ معانی و نور حقایقچو آب گهر تابد از مغز جانم
8. ۸الهی است مشایی از فیض نطقمکه قانون اشراق دارد بیانم
9. ۹به خورشید خندد هلال بنانشعطارد کند خامه گر استخوانم
10. ۱۰چو خاموش کردم ز نور معانیبود داغ خورشید مهر دهانم
11. ۱۱به طور سخنم گر ندیدی کلیمیببین بی سخن در تکلم زبانم
12. ۱۲خطوط شعاعی است مژگان اعمیچو روشن شود چشم حرف از بیانم
13. ۱۳بلاغت شمیمی ز گلزار فکرمفصاحت نسیمی است از بوستانم
14. ۱۴از آن عطر معنی است در هر دماغمکه چون غنچه دل شد یکی با زبانم
15. ۱۵ورق گشت فردوسی از فیض نظممبنان انوری شد ز کلک بیانم
16. ۱۶به توضیح الفاظ و تصویر معنیعجب سحر پرواز معجز بیانم
17. ۱۷چو الطاف معشوقی از لطف انشاتسلی ده خاطر عاشقانم
18. ۱۸ز نظم جهانگیر و اقبال فطرتبه تسخیر آفاق صاحبقرانم
19. ۱۹به طرح غزل عقل دیوانه گرددز سحر حلال پریزادگانم
20. ۲۰نی خامه فواره ی نورگرددز مهتاب فیض هلال بنانم
21. ۲۱فکندم چو زورق به بحر تفکرببین بال جبریل را بادبانم
22. ۲۲به حسن خط آرایش روزگارمبه اندیشه معمار کون و مکانم
23. ۲۳ز پیرایه ی صورت خط چه گویمکه بتخانه ی چین بود قطعه دانم
24. ۲۴نجابت فروغی است از شمع ذاتماصالت حریمی است از خاندانم
25. ۲۵در اقلیم اندیشه مالک رقابمبه شمشیر تدبیرگیتی ستانم
26. ۲۶نهان گنج اقبال در آستینمعیان جبهه ی صدر از آستانم
27. ۲۷زمین گیرم اما چو اندیشه ی دلبودابلق چرخ در زیر رانم
28. ۲۸ببین نورس نخل باغ وجودمشرفنامه ی منشی کن فکانم
29. ۲۹فریدون نشانم به تسخیر گیتیبه کف خامه چون اختر کاویانم
30. ۳۰چو رستم به آوردگاه معانیببین در بر لفظ ببر بیانم
31. ۳۱به فر فریدونی امروز حاسدچو ضحاک باشد ز زندانیانم
32. ۳۲چو انفاس عیسی در احیا موتیدماوند را زنده دارد نشانم
33. ۳۳سخن گسترانند در عرض خجلتز پیشینیان تا به آیندگانم
34. ۳۴سخن شاهد حال بر مدعایمقبول است برهان نطق و بیانم
35. ۳۵که راهست یارای هم چشمی منکه در چشم احول وحید زمانم
36. ۳۶همین نیست آثار صوری کمالمبه ناموس مانوس پیغمبرانم
37. ۳۷به خونگرمی از مهر خورشید فیضمچو شمع تجلی ز روشندلانم
38. ۳۸به اقبال همت کز او خار و خارارساند زری واهب امتنانم
39. ۳۹کند زر نشان دامن خاکیان راچو خورشید سر پنجه ی زر فشانم
40. ۴۰ز فرط غلویم به کیش مروتکه بی شبهه و ریب مغفور از آنم
41. ۴۱اگر دامنی رارسد نوک خاریخلش دارد آن خار در جیب جانم
42. ۴۲زشرح غنای طبیعت چه گویمکه از سیر چشمان این سبز خوانم
43. ۴۳به خصم است بی پرده روی خطابمبود شسته از لوث غیبت زبانم
44. ۴۴چو خورشید درعرصه گاه شجاعتکند جرات ایجاد تیغ و سنانم
45. ۴۵جگر گوشه ی نیش افعی است کلکمعروق هنر بربست زه بر کمانم
46. ۴۶به ظاهر نبینی چنین خاکسارمکه در هر مصافی جهان پهلوانم
47. ۴۷قوی تر زبازوی مریخ چنگمز خورشید کشور ستان تر سنانم
48. ۴۸موید به روح القدس چون نباشمکه لشکر کش از خیل کروبیانم
49. ۴۹بود زیر زین ابلق روزگارمبه کف باشد از دور گیتی عنانم
50. ۵۰هم از کوی خورشید زرین قطاسمهم از اطلس چرخ برگ توانم
51. ۵۱چو شد مسند همت آرامگاهمبود مهد افلاک تخت روانم
52. ۵۲به حدی بود حدت فهم و حدسمکه درعرض اسرار افلاکیانم
53. ۵۳زمن گل کند حسن یکتایی حقکه در حق شناشی وحید زمانم
54. ۵۴بدان بی سبب شهره ی روزگارمکه آرایش دور آخر زمانم
55. ۵۵کند خصم اثبات جهل از حماقتکه گوید به نقص تو همداستانم
56. ۵۶چنان خاص در عالم اعتبارمکه مستغنی از حرمت عامیانم
57. ۵۷بزرگان و خردان ثناگسترمنهم از دین و دانش هم از قدر و شانم
58. ۵۸کمالم چرا داغ نقصان نسوزدکه درعهد تقصیر این ناقصانم
59. ۵۹مدان از ره عجز اگر خاکسارمبه زور خود افتاده از همگنانم
60. ۶۰حصاری چو آب گهر از قبولمز جوهر بود خار در جیب جانم
61. ۶۱فروزندگی سوخت چون شمع بزممزبان آوری مهر زد بر دهانم
62. ۶۲چو گل زخم ناسوری از آب و رنگمچو آیینه در زنگ این زنگیانم
63. ۶۳اگر باشد انصاف و چشم تمیزیسزاوار تعظیم شاهنشهانم
64. ۶۴چو سود از توانایی است دست فکرمکه در کار خود عاجز و ناتوانم
65. ۶۵بود طالع چشمم از مردمی هانبینم خود و کار بین جهانم
66. ۶۶چو ذالنون شدم طعمه ی نون نقصانچو دونان نخواهند بر کف دونانم
67. ۶۷ز بس کرده ام خو به بی نافی اکنوننه از آدمی بلکه از قدسیانم
68. ۶۸از این نام خشکم خراشیده شد دلبه وضع نگین گر زنام آورانم
69. ۶۹هنوز است تیغ هنر در نیاممهنوز است گنجینه در خاکدانم
70. ۷۰همین است معراج فخریه ی منکه خاک کف پای افتاد گانم
71. ۷۱غرض های چندی است منظور خاطراز این خودستایی که بیزار از آنم
72. ۷۲چه حاجت به فخریه دارد قبولمکه خود قابلیت بود ترجمانم
73. ۷۳به این مایه آزادگی در حقیقتغلام شهنشاه گیتی ستانم
74. ۷۴سلیمان دوران جهانبان اعظمکه از لطف او جسم شد رشک جانم
75. ۷۵فلک رتبه ای کز زمین بوس قدرشبرد سجده بر خاک راه آسمانم
76. ۷۶سپهر اعتلایی که در سایه ی اوبود فرق همسایه ی فرقدانم
77. ۷۷فلک بارگاهی که فراش راهشکند اطلس چرخ را سایبانم
78. ۷۸سخا گستری کز محیط نوالشبه دامن بود حاصل بحر و کانم
79. ۷۹ز همت پناهان چو گویم حدیثینیاید به جز نام او بر زبانم
80. ۸۰نمودم چو مسئولش از ثانی اونداداز ازل عقل اول نشانم
81. ۸۱چو آمد به یاد من انصاف و دادشفراموش شد عدل نوشیروانم
82. ۸۲شود سایه ام گل فروز تجلیچو شمع ضمیرش فروزد روانم
83. ۸۳مگر موج زد قلزم نور فیضشکه خورشید باراست ابر بیانم
84. ۸۴مگر خواست تعمیر ویرانه ی دلکه بالیده تا آسمان آستانم
85. ۸۵زهی کامیبابی که دور از جنابتچو نی محشر ناله شد استخوانم
86. ۸۶مباهی به مهر تو چون آفتابماگر دشمنی کرده هفت آسمانم
87. ۸۷شرارم زند خنده پر شور طوفانچو حفظ تو باشد حصار امانم
88. ۸۸فزون از قیاس است نورس چو وصفشبه عرض دعا شد مهیا زبانم
89. ۸۹زبانم دهد تا نشان از تکلمز مدح تو لبریز بادا دهانم