در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
نورس دماوندی
نورس دماوندی
۱۰۵۵–۱۱۱۰ ق.دماوند
میرزا محمدحسین دماوندی متخلص به «نورس دماوندی» زادهٔ دماوند بود و در همان شهر بالیده بود. از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست ولی در اواخر قرن یازدهم میزیسته و پس از چندی به اصفهان مهاجرت نموده و در زمرهٔ شاگردان صائب تبریزی قرار می گیرد. علاوه بر شاعری در خوشنویسی نیز اهتمام داشته و تنها نسخهٔ دستنویس دیوان شعری که از وی در موزهٔ لندن وجود دارد به هنر خوشنویسی خود او مزین است. از تاریخ مرگ وی نیز خبری در دست نیست و آخرین اثر به سال ۱۱۰۵ تعلق دارد.این دیوان به کوشش حمید مشهدی آقائی کشف و استنساخ و تصحیح شده و به همت انتشارات مهر هشتم منتشر گردیده و به همت آقای حسین آقائی با کسب اجازه از مصحح و ناشر در سایت گنجور در دسترس قرار گرفته است.
جستجو در آثار نورس دماوندی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۴۸۰ اثر
۱
شمارهٔ ۱
طراز اسم اعظم داشت چون خاتم سلیمان را • ز بسم الله داد اکلیل کلکم فرق دیوان را
۲
شمارهٔ ۲
الهی کیمیایی طور ده مشت گل ما را • نظرگاه تجلی کن سویدای دل ما را
۳
شمارهٔ ۳
بفکند سایه از خط به سر آن عذار ما را • بود آفتاب گردان خط سبز یار ما را
۴
شمارهٔ ۴
چو چشم دلبران دیدم بنای خانه خود را • ز جور نشأه گردش میدهم پیمانهی خود را
۵
شمارهٔ ۵
یک شرر باشد تجلّی شعلهی طور مرا • کردهاند از نخل ایمن دار منصور مرا
۶
شمارهٔ ۶
دل شبها ز سودای تو سوزد داغ کوکبها • تو هم از شعلهٔ آهی به دست آور دل شبها
۷
شمارهٔ ۷
به رنگ خامه تا شق کردهام در استخوان پیدا • سرا پا در سخن پیچم چو گردد همزبان پیدا
۸
شمارهٔ ۸
بود مدّ حیات عاشقان موج تپیدنها • به کشتن رفت سیماب از قبول آرمیدنها
۹
شمارهٔ ۹
رو میدهد به صاف دلان دلفریب ما • پیدا از آب و آینه گردد رقیب ما
۱۰
شمارهٔ ۱۰
گل مهرست صبح نو بهار آشنایی را • گلستان کن از این گل روزگار آشنایی را
۱۱
شمارهٔ ۱۱
زهی پیمانهی صهبای شوقت کاسهی سرها • ز عکست چهره پرداز تجلّی می به ساغرها
۱۲
شمارهٔ ۱۲
بس که در آغوش خوبان جا بود پیدا مرا • بر لب گل خنده در گلشن نماید جا مرا
۱۳
شمارهٔ ۱۳
در عرق ماهش کند هم چشم پروین قطره را • شوخی شرمش دهد بر شعله تمکین قطره را
۱۴
شمارهٔ ۱۴
فرنگی نرگسی دارد مرا دیوانه در صحرا • که ریزد جلوهی اورنگ صد بتخانه در صحرا
۱۵
شمارهٔ ۱۵
پیموده باده نرگس مست سیاه را • دادهست آب عربده تیغ نگاه را
۱۶
شمارهٔ ۱۶
برق حضور شد نفس آشنا مرا • کو بیخودی که از همه سازد رها مرا
۱۷
شمارهٔ ۱۷
گرچه مهتاب است زور می کتان شیشه را • آفتاب از باده باید آسمان شیشه را
۱۸
شمارهٔ ۱۸
ای غم اوراد کردهایم تو را • به هم اِسناد کردهایم تو را
۱۹
شمارهٔ ۱۹
نعمت دندان بود پیرایه بخش خوان مرا • تخته شد دکّان لذت ریخت چون دندان مرا
۲۰
شمارهٔ ۲۰
بیفشان از سحاب چشم تر اشک ندامت را • که هر یک قطرهاش گوهر شود دریای رحمت را
دربارهی نورس دماوندی
میرزا محمدحسین دماوندی متخلص به «نورس دماوندی» زادهٔ دماوند بود و در همان شهر بالیده بود. از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست ولی در اواخر قرن یازدهم میزیسته و پس از چندی به اصفهان مهاجرت نموده و در زمرهٔ شاگردان صائب تبریزی قرار می گیرد. علاوه بر شاعری در خوشنویسی نیز اهتمام داشته و تنها نسخهٔ دستنویس دیوان شعری که از وی در موزهٔ لندن وجود دارد به هنر خوشنویسی خود او مزین است. از تاریخ مرگ وی نیز خبری در دست نیست و آخرین اثر به سال ۱۱۰۵ تعلق دارد.این دیوان به کوشش حمید مشهدی آقائی کشف و استنساخ و تصحیح شده و به همت انتشارات مهر هشتم منتشر گردیده و به همت آقای حسین آقائی با کسب اجازه از مصحح و ناشر در سایت گنجور در دسترس قرار گرفته است.
۶۴۶
شعر در دیوان
۴۸۰
غزلیات
۱۴
قصاید
۷۰
رباعیات