1. ۱مسند آرای فلک مهد کشد چون حملروز بالش کند افتد شب ناقص به خلل
2. ۲کم به تدریج شود گرد ظلام از رخ روزهمچو زنگار کز آیینه زداید صیقل
3. ۳رود از روز به تحلیل شب غالیه فامهمچو مشکی که به کافور کسی سازد حل
4. ۴روز را قدر چو خورشید شود او ج پذیرکار شب همچو مه کاسته گردد مختل
5. ۵هر چه نگذاخت(؟) زشب روز کند جذب خویشروز و شب چو شکر و شیر نماید به مثل
6. ۶شب چو گردد ز تبه کاری خود محو قصورلاجرم روز کند دست تطاول الهول
7. ۷فیلسوفانه به اظهار دقایق هر دمرومی روز کند زنگی شب را مهزل
8. ۸رقم روز رسد باز به امضای کمالشب ناقص دهد از دست چو فرمان عمل
9. ۹باز گردید رسا حلّه ی اسبترق روزباز شد کسوت عباسی مستعمل
10. ۱۰باز شد عنبر شبها گهر افروز بهارباز شد عقده ی روز از ید بیضا منحل
11. ۱۱باز وقت است که بر زلف عروسان بهارشانه سازی کند از موج صبا در جدول
12. ۱۲انبساطی است در این فصل که فیض اثرشگل تفصیل زند بر سرحرف مجمل
13. ۱۳بس که اجزای جهان محو ید بیضا شدمنشی خط شعاعی شد میل از مکحل
14. ۱۴بس که اسرار نهان فاش شد از فیض بهارگل تعبیر شکفت از رگ خواب مخمل
15. ۱۵شوخی نامیه شد قافله سالار بهارمی زند لاله و گل جوش زکوهان جمل
16. ۱۶بس که از فیض هوا محو رطوبت شده نارمی دهد رشحه ی فواره دخان از مشعل
17. ۱۷بس که از جوش صفا محو تجلی شده آبقبه ی نور کند جلوه حباب جدول
18. ۱۸نیست مستبعد اگر از اثر نشو و نماسنبل خط دمد از چهره ی عزی و هبل
19. ۱۹تا شفق پوش شد از لاله جهان می آیدچون رگ گل به نظر نشتر زنبور عسل
20. ۲۰همچو گلزار خلیل از اثر نامیه شدغیرت سنبل و گل دود و شرار از منقل
21. ۲۱بس که اجزای چمن مشرق انوار صفا استمد طغرای تجلی است خطوط جدول
22. ۲۲بس که از لطف هوا گشت جهان رشک جنانغیرت کاکل غلمان شده دود مشعل
23. ۲۳رنگ بر روی گل از شوق چو نکهت رقاصکوهسار از اثر نامیه در رقص جمل
24. ۲۴حبذا خامه ی تقریب که بر لوح اداکرد چون مانی اندیشه ی من طرح غزل
25. ۲۵از به رخساره و لب مصحف ناطق به مثلمد بسم الله گیسوی تو وحی منزل
26. ۲۶شبنم شرم گلت گوهر دریای حیانقطه ی خال لبت مردمک چشم امل
27. ۲۷شکل ابروی تو شایسته ی این تشبیه استمانده بر آینه ی حسن تو حیران صیقل
28. ۲۸شادی روی تو آیا چه کند با نگهمشد چو بر حسن غمت چشم تمنا احول
29. ۲۹دور آن سرو قد وسنبل تابیده ی زلفزد به دل افعی غم حلقه چو نخل صندل
30. ۳۰کی به تدبیر زاغیار شوم شیرین کامکه به صد حیله مرارت نرود از حنظل
31. ۳۱سینه مجروح و الف بر تن و تیغم بر سرچون نی کلک چها می کشم از بخت دغل
32. ۳۲داد بر باد چو گل هجر تو اجزای مراتا به حدی که جدایی کند از دیده سبل
33. ۳۳تاختی بستی و خستی و به خاک افکندیآخر اندیشه کن از عدل شهنشاه اجل
34. ۳۴صاحب دور سیلمان که به اعجاز کرمقطره دریا کشد از فیض نوالش به بغل
35. ۳۵آن شهنشاه که شد مضرب شاد روانشساحت ملک ابد عرصه ی اقلیم ازل
36. ۳۶از نهیبش دل مریخ شود خون چو انارخنجرش چنبر نه چرخ شکافد چو بصل
37. ۳۷از خدیوی که به یک جنبش ابروی عنانطی چو اندیشه کند رخش تو این هفت کتل
38. ۳۸خرقه پوش فلکت صوفی و تاجش خورشیدمشتری بنده و در گاه و زحل عبد اقل
39. ۳۹باز از لطف تو شد بر غرض ابواب فتوحتنگ از جود تو شد عرصه ی طاقت به امل
40. ۴۰دستگاه از جاه تو پامال عدمخاندان غرض از موهبتت مستاصل
41. ۴۱بندد از لطف تو خار از گل فردوس کمرگردد از سهم تو دندانه ی دم تیغ اجل
42. ۴۲مرشد رای تو را جوهر فعال مریدعامل قهر تو را حادثه یک فرد عمل
43. ۴۳حسن تدبیر تو از چهره گشاید چو نقابمی پرد رنگ ز رخساره عقل اول
44. ۴۴همچو آیینه ی رایت به صلاح جمهورشد پذیرای عطایت صور مستقبل
45. ۴۵برهمن نام تو هر که به صنم خانه برداز پی سجده ات افتند بر او لات وهبل
46. ۴۶نیست ممکن که نظیر تو مصور گرددوهم هر چند کند دیده ی خود را احول
47. ۴۷حصر جودت نتوان کرد پی حفظ حسابگر محاسب کند اطباق فلک پرخردل
48. ۴۸همچو خورشید که شد ماهی آثار نجومدولت و دین تو شد ناسخ ادیان و دول
49. ۴۹صبح را پیش خمیرت چه فروغ و چه ضیاپیش حکم تو قضا را چه تصرف چه محل
50. ۵۰نیش تا قبضه اش از موج هوا خرد شودخصم اگر با تو شود تیغ به میدان جدل
51. ۵۱جان ایجاد به تشریف تو نازان باشدکی شود بر تن جان جامه ی لطف تو بدل
52. ۵۲منتظم کار دو عالم ز جهانداری توستمحو از انصاف تو شد خط خطایا و زلل
53. ۵۳از بهار چمن خلق و نسیم نفستوا شود غنچه صفت عقده ی مالاینحل
54. ۵۴آسمان سیر سمندی که تویی راکب آنگشته نقش سم او شمسه ی ایوان زحل
55. ۵۵آن پریزاد که از کزلک بال شوخیمحواز صفحه ی ایجاد کند حرف کسل
56. ۵۶آنکه در جستن اگر سایه به خاک اندازدبخت خوابیده ی دشمن جهد از خواب اجل
57. ۵۷هر عنان گردش آن شعله ی اندیشه گدازپیچش ناف دهد کون و مکان را چو بصل
58. ۵۸شعله خوغالیه بو آینه تن مهر لقاماه سم زهره جبین باد روش کوه کفل
59. ۵۹باد پایی است کز اقبال سیلمان داردسم او زیر نگین ملک ابد تا به ازل
60. ۶۰پیش سیرش که ره ازمنه را طی کرده اوستماضی اصلا متمیز نشد از مستقبل
61. ۶۱پادشاها به تو عرضی است من غمزده راای که هر مشکلی از لطف تو می گردد حل
62. ۶۲همچو آب گهر از بخت حصاری شده امتنگدستی چو نگین بس که مرا کرده قبل
63. ۶۳گر چه دارد ید طولا هنرم در هر کارمی کند دست مرا کوتهی دوران شل
64. ۶۴رفته ام بس که زسرگشتگی بخت زدستمانده از بارش ابر مژه پایم به وحل
65. ۶۵لطف در پرده ات از آب گهر داد نشانکاش بی پرده کشم شاهد لطفت به بغل
66. ۶۶در جنابت چو مرا واسطه قرآن شده استکرده ام جزم که ایمن شده کارم زخلل
67. ۶۷مصحفم بر کف و تعویذ هنر بربازوفرض عین است که کارم نگذاری مهمل
68. ۶۸گرشوی مشتری گوهرم ای بحرعطاافکند پایه ی من سایه بر ایوان زحل
69. ۶۹به دعا دست برآر از غم دل دست بدارنورس از دست مده حاصل ماقل ودل
70. ۷۰تا مرایای کواکب نپذیرد زنگارتا برآیینه ی چرخ است مه نو صیقل
71. ۷۱باد تحویل به بیت الشرف اقبالتتا شرفخانه ی خورشید بود برج حمل