1. ۱سفیده دم که زدم ساغر از شراب طهوردلم زد از علم نور اتاقه بر سطور
2. ۲ز گوهر سخنم فاش می توان دیدنفروغ حسن چو لطف از جبین خنده ی حور
3. ۳ز جنبش قلمم نقش بسته باغ ارمز سکه ی نفسم نقد شد بهشت حضور
4. ۴بهار می چکد از نوک خامه ام چو سخنبهشت می دهد از باغ دفتر چو شعور
5. ۵مرصع است قلم از جواهر سخنممشید است ز هر بیت من بنای سرور
6. ۶ز بس که چهره گشای بهشت شد ورقمز شاخ گلبن کلکم شکفت نرگس حور
7. ۷چو نوری نفسم بال جلوه باز کندقفس ز بیضه ی بیضا کند شب دیجور
8. ۸نه آسمان به نوایی که ساز کرده لبمشود ز نغمه لبالب چو کاسه ی طنبور
9. ۹حسود سوخت چو داغ جگر به دوزخ رشککه گوهر سخنم گشت گوشواره ی حور
10. ۱۰فلک سوار منم در جهان استعدادز مهر مدح شهنشاه بر کفم منشور
11. ۱۱قلم به کف رگ ابری محیط بار مرا استز فیض منقبت حجت خدای غفور
12. ۱۲خدیو کشور این نقد سید ثقلینسپهر اختر قدر آفتاب مشرق نور
13. ۱۳چمن طراز تجلی بهار حسن ازلجبین نور حقیقت فروع شعله ی طور
14. ۱۴سمی خالق اکبر مدار مرکز حقلقای حسن الهی مفاد آیه ی نور
15. ۱۵محیط علم لدنی شهید خطه ی طوسعلی موسی جعفر خلاصه ی مقدور
16. ۱۶ز عکس شمه ی ایوان مطلعم شب تارصد آفتاب زند سر زچشم خانه ی مور
17. ۱۷ز خاک بوس درش صبحدم به گوش حضورشنیدم آیه لاتقنطوا ز رب غفور
18. ۱۸شهنشی که به تمهید سجده ی در اوموافقند به هم رای قیصر و فغفور
19. ۱۹مقدری که گشوده است عقده های قضازکار پر گره خلق از اناث و ذکور
20. ۲۰مدبری که بود در کف کفایت اوکلید فتح و مفاتیح مطلب جهور(؟)
21. ۲۱مصوری که به یک لمعه البصر کلکشسپهر طرح کند در سواد دیده ی مور
22. ۲۲به نیم طرفه ی عین از خیال خاک درشسبل به دیده ی اعمی شود لطیفه ی نور
23. ۲۳ز زهر چشم نهیبش چو مردمک گرددسپهر پرده نشین در حریم دیده ی نور
24. ۲۴دمی که قاطع پیوند تیغ او گرددشود گسسته ز هم رشته ی سنین و شهور
25. ۲۵چو حفظ او به اثر حکم التیام دهدبه زخم شانه شود اره مرهم کافور
26. ۲۶مسیح عهد تواند شد از دم اخلاصکشد چو مهد به دارلشفای او رنجور
27. ۲۷به دور نشاه ی نهی اش نیاید از خوبانبه چشم اهل نظر چشم مست یا مخمور
28. ۲۸چو سیلی غضبش داد گوشمال محیطگرفت آب گهر مشرب رگ محرور
29. ۲۹زحکم جاری او خشک ماند از تمکینبه رنگ نقش نگین موج آب گاه عبور
30. ۳۰به وضع راتبه خواران فروغ قبه ی اوبه مهر و ماه دهد روز و شب وظیفه ی نور
31. ۳۱به شمع مطلع ثانی چو آسمان داردنیاز پاشی پروانه آفتاب از دور
32. ۳۲ز بس که نور در این آستانه یافت وفورشده است نقش قدم پای تخت عالم نور
33. ۳۳چونقش پای شهنشاه در دل خارامصور است در این آستان جبین صدور
34. ۳۴نشد مشبک زرین حجاب طلعت اوزچشم خلق بود نور ایزدی مستور
35. ۳۵کتابه ی حرمش سر خط بهشت برینغبار فرش حریمش عبیر طره ی حور
36. ۳۶همین نه شهپر جبریل فرش این حرم استکه پیشخدمت قندیل او است شعله ی طور
37. ۳۷پی نوشتن مدحش به قطعه های بهشتدوات و خامه ز مژگان و دیده ساخته حور
38. ۳۸به مطلع سیوم آیین منقبت بندمکه از فروغ شود غیرت طلیعه ی طور
39. ۳۹شود فضای هوا موج خیز طره ی حوردمی که در حرمش خادمان کنند بخور
40. ۴۰حریم در گه او از تراکم زوار؟؟؟؟؟؟؟"بود مصور فردوس و ازدحام نشور
41. ۴۱کسی چگونه کند وصف زینت حرمشکه هست مفرش فراشش اطلس و سیفور
42. ۴۲به صحن اقدس و درگاه روضه ی حرمشچو گل فروز تجلی شود قباب بلور
43. ۴۳زنوبهار فروغ مشاعل زرینشکفته تا به فلک غنچه های قبه ی نور
44. ۴۴چو غایبانه ثنایش ز هجر داده نشانمرا دهد کرمش جرات خطاب حضور
45. ۴۵زمهر مطلع چارم خطوط نامه ی منبود چو خط شعاعی مدار مرکز نور
46. ۴۶زهی جمال تو مالک رقاب عالم نورفروغ حسن تو برهان فروز مشعل طور
47. ۴۷زخاک درگهت آیینه ی رخ فردوسبه نقش پای تو تصویر غنچه ی لب حور
48. ۴۸خزانه ی تو ولی نعمت ملوک جهانملازم حرمت باج خواه از فغور
49. ۴۹به بارگاه جلالت که هست عرش سوارنمی رسد به سلیمان رکابداری مور
50. ۵۰زلطف مطلع پنجم به صفحه خامه ی منگشوده چهره ی سحر مبین بر اهل حضور
51. ۵۱سپهر گنبد زرین تو را چو قبه ی نوردر اختران قنادیل زر بود مستور
52. ۵۲ز شمع جلوه ی الوان برق قندیلتبه بال بوقلمون می پرد شب دیجور
53. ۵۳شکوه شهپر سیمرغ آفتاب شکستچو چلچراغ تو شد آشیان نوری نور
54. ۵۴به طاق کسری و قصر خور نقم(؟)چه رجوعبود مقرنس دارالسیاده را چه قصور
55. ۵۵چه کار ساخته داود پیش حفاظتکه پاک پست شد آوازه ی نوای زبور
56. ۵۶به دور عدل تو از حفظ بیضه ی انصافنهد به جنگل باز آشیانه را عصفور
57. ۵۷دمی که قلزم قهر تو موج زن گرددزمین ز زلزله گردد محیط شور و نشور
58. ۵۸توچون سوار شوی آسمان پیاده ی توستمه رکاب تو بوسند عرشیان از دور (؟)
59. ۵۹تبارک الله از آن باد پیمای عمر خرامکه ناز کاکل و یالش کشد صبا و دبور(؟)
60. ۶۰پریوشی که به انداز جلوه می پیچدعنان مد نگه راز چهره ی منظور
61. ۶۱بهار جلوه و لیلی خرام و شیرین کارغزال شیوه و مردم شکار و حسن غرور
62. ۶۲سبکروی که اگر بر بساط گل گذردچو بوی گل نشود نقش پای او منظور
63. ۶۳به تار ساز چو مضراب از سبک روحیاگر رود نشور نغمه خارج از طنبور
64. ۶۴به روی نکهت گل چون خرامد از شوخینمی شود رگ گل با خبر ز لطف عبور
65. ۶۵به روز معرکه در فرصت کمان داریهدف مکد لب سوفار(؟) ناوکت از دور
66. ۶۶شده است حلقه ی قاف قدر به روز بگیرنشست شست تو چون در کمان به خانه زبور
67. ۶۷زشست پاک قضا قدرت تو در دل شبمشبک است چو مجمر حباب دیده ی هور
68. ۶۸سنان به چنگ تو از نه سپهر حلقه ربا استشود ستاره ز تیر تو خانه ی زنبور
69. ۶۹ز برق حمله ی تیغت به رستخیز مصافچو جان خصم شود عرصه گاه شور و نشور
70. ۷۰زباد گرز تو کوه گران به رقص آیدزهر طرف به سبک روحی شرر از دور
71. ۷۱شکاف زخم کنی خار اژدهای سنانبه خضم خنده ی دندان نما زند لب گور
72. ۷۲چو ذوالفقار تو انشا کند کتاب اجلبه کلک ناوک و شنجرف خون شود مسطور
73. ۷۳چو مد باب شود پره ی شکسته خصمنشان ز فصل دهد زخم سینه ی ناسور
74. ۷۴به قید جلد در آید زتخته ی تابوتکند مقابله اش سدر و سینه اش کافور
75. ۷۵کنند سنگ مزارآن زمان بر او سرلوحکه موشکاف کشد جدولی بر آن لب گور
76. ۷۶به کنج رفته فرو پای خامه ام چو زبانمگر حدیث عطای تو می کند مذکور
77. ۷۷چو پنجه ی کرمت آستین بر افشاندسپهر دامن دریوزه واکند از دور
78. ۷۸جهانیان همه اجری خور نوال تواندبیان واقعه چندی است هر چه شد مزبور
79. ۷۹به رخصت کرمت ای خدیو هر دو سراغزل سرایی از شوق شد مرا منظور
80. ۸۰رسید عید و جهان گشت رشک روضه ی حورز خواب ناز دگر جست نرگس مخمور
81. ۸۱گرفت موج هوا جلوه ی رگ یاقوتبه غنچه ی تا لب لعل تو خنده زد از دور
82. ۸۲زهی لطیفه ی لعل تو آب گوهر حسنبدیهه ی نگهت را هزار شرح ضرور
83. ۸۳تغافل تو پریزاد ناز را پر و بالنگاه گوشه ی چشم تو مستعد فتور
84. ۸۴تبسم تو جگر گوشه ی حیات ابدغبار راه تو سر خط نویس شعله ی طور
85. ۸۵چو گشت مهر خطت جزء سرنوشت مراسرشته شد گل من از عبیر طره ی حور
86. ۸۶ز موج پرتو حسن تو ای محیط صفاسرشک بر مژه ام ریخت رنگ قبه ی نور
87. ۸۷گرفت آینه رنگ صفا از این جوهرقبول خط تو در دست حسن شد منشور
88. ۸۸به کام خال بناگوش آب آن در گوشچو هندویی است که می نوشد از ایاغ بلور
89. ۸۹به زیر سر ننهد گرد بالش خورشیدکه تکیه داشت دل من به آن رخ پرنور
90. ۹۰تویی تو خونی امیدم ای مروت سوزمراد و شاهد عدلند از تو ناز و غرور
91. ۹۱نمی کنی نفسی چون قضا تطاول نازبترس آخر از انصاف قهرمان نشور
92. ۹۲ز مطلع ششم اینجا جهات منظور استکه شش جهت شود از پرتواش مجالی نور
93. ۹۳زهی غبار هست مرهم دل ناسوردر تو کعبه ی ایمان و قبله ی جمهور
94. ۹۴تویی لطیفه ی حق نازش رسول اللهتویی سلاله ی مالک رقاب روز نشور
95. ۹۵ز داغ اینکه به زهرت شهید کرد حسوددلی پر ابله دارم چو خوشه ی انگور
96. ۹۶چه رشد کرد ندانم از این عمل مامونبه غیر اینکه شد از رحمت خدا مهجور
97. ۹۷به مطلع دگر از بهر طعن آن حاسدزبان خامه ی اخلاص را دهم دستور
98. ۹۸بر آن خسیس که نفاخ شد زباد غرورنفیرلعن بلند است تا به نخفه صور
99. ۹۹شها غریب نوازا دوای خسته دلاتویی طبیب و شفا بخش خاطر رنجور
100. ۱۰۰سپهر وار ندارم دمی قرار از غمز بس که فتنه ی ایام بر من آرد زور
101. ۱۰۱در این ریاض نچیدم گلی ز شاخ مرادکه زخم دل نشد از دست خار و خس ناسور
102. ۱۰۲زضعف نیست مرا قوت شکستن رنگبه دست درد از این دست گشته ام رنجور
103. ۱۰۳به هیچ وجه در او راه عکس مطلب نیستز بس بر آینه ی دل نشسته گرد فتور
104. ۱۰۴به نظم مطلع هفتم خیال غواصمخراج حسن گرفت از لآلی منشور
105. ۱۰۵به درد فقر و جراحات سینه ی ناسورتویی طبیب و تویی مرهم و تویی گنجور
106. ۱۰۶تو واقفی که چه کردند با من اهل غرضتو شاهدی که چه مقدار گشته ام مجبور
107. ۱۰۷زبس گرفته به من تنگ روزگار دورنگبود بساط سلیمان دل مرا پی مور
108. ۱۰۸به درگه تو دخیل است نورس از همه بابکفایت همه کارش به لطف توست ضرور
109. ۱۰۹چو گرد فرش در این آستانه ام که شوددل خراب زمعماری درت معمور
110. ۱۱۰ز عین لطف نظر دیدگان خاک درتمرا است گوشه ی چشم عنایتی منظور
111. ۱۱۱که از فروغ کرم روی بخت تیره ی منشود ز پرتو لطف تو هم شمایل حور
112. ۱۱۲ضرور نیست که دانسته باشم این معنیکه عرض حال نباشد به خدمت تو ضرور
113. ۱۱۳غرض مکالمه باشد به چون تو منظوریوگرنه نیست مرا معنی دگر منظور
114. ۱۱۴امام ثامن ضامن ز مطلع هشتمبهشت باب بهشتم کشیده مهد ظهور
115. ۱۱۵نه باکم از گنه است و نه بیم روز نشورچو مُهر مهر تو طغرا مرا است بر منشور
116. ۱۱۶منم رعیت و سلطان من تویی به جهاترعایتی که شوم بی نیاز از جمهور
117. ۱۱۷به قدر همت و مقدار رحمت و کرمتزالتفات تو دارم کفایتی منظور
118. ۱۱۸چو نیست حد بشر مدح خوانی نورسنمود بهر دعا دست را بلند از دور
119. ۱۱۹همیشه تا رقم هفت پیکر افلاکشود ملاحظه از خمسه ی نظام دهور
120. ۱۲۰دل مطیع تو گنجور مخزن اسرارتن عدوی تو چون نسخه ی غلط رنجور
121. ۱۲۱شکفت چون گل فردوس این قصیده مراخطاب مظهر اعجاز یافت از لب حور