1. ۱بسته ام تا در رهش بر باد پا نعل شتابچون فلک بوسد رکاب سایه ام را آفتاب
2. ۲نقش پایم بر زمین چون مرغ بسمل می طپدتا مرا شوق حریمش داده سر در اضطراب
3. ۳طایرم را شهپر توفیقش از جا می بردذره در پرواز می آید به بال آفتاب
4. ۴بر فراز عمر جولان توسنی در راه اوشد رگ جانم عنان و حلقه ی چشمم رکاب
5. ۵گرد راهم آبروی شوخی سیماب شدبس که دارد بی قرارم آرزوی آن جناب
6. ۶از غبار آستانش غوطه در کوثر زدنپیش چشم ما بود بسیار روشن تر ز آب
7. ۷بس که اجزایم ز مهرش موج خیز نور شدنقش پای من بود هم چشم ماه و آفتاب
8. ۸چون زشوق قبه ی نورانی اش گریان شدماز گل خورشید مژگان ترم گیرم گلاب
9. ۹از شفق سیما سرشک خویش چون کف الخضیبپنجه ی خورشید را چشم ترم بندد خضاب
10. ۱۰بس که موج لعلی از خوناب مژگان شد بلندچون رگ یاقوتباشد بر فلک مد شهاب
11. ۱۱می روم از خویش در راهش پی ترک خودیچشم دارم هستی دیگر زخاک آن جناب
12. ۱۲دور از آن دارالامان عرش بنیان داشتمخاطری چون سینه ی خصمش محیط انقلاب
13. ۱۳تا چراغ دیده روشن کردم از گرد رهشاختر بختم بودهم چشم شمع آفتاب
14. ۱۴آن شهنشاهی که صندوق مرصع پایه اشعرض را چون کرسی از غیرت کند پا در رکاب
15. ۱۵فخر کونین آفتاب اوج فطرت عقل کلوالی ملک ولایت خسرو مالک رقاب
16. ۱۶کاشف اسرار مضمون واقف آثار غیبصاحب علم لدنی وارث ام الکتاب
17. ۱۷قهرمان ملک و ملت محبت دنیا و دینشهریار عرش مسند فارس گردون رکاب
18. ۱۸لمعه برق تجلی پرتو حسن ازلمبدا فیاض فطرت حاکم یوم الحساب
19. ۱۹ذره التاج امامت نایب خیر البشرآبروی گوهر عصمت سمی بوتراب
20. ۲۰قبله گاه انس و جان سلطان علی موسی الرضاآنکه صدقم کرد بیت الله حریمش را خطاب
21. ۲۱موج خیز خرق گردد جسم چرخ آبگوناز نم فیضش اگر یک پیرهن بالد حباب
22. ۲۲حفظ او با هم دهد چون التیام اضداد راگرم تر از موج گردد صحبت آتش به آب
23. ۲۳مداحانش چو برهامون کشد طغرای فیضآبروی چشمه ی حیوان شود موج سراب
24. ۲۴تا شمیم خلق او باشد مشام آرای جانچون نفس در خویش دزدد نافه بوی مشک ناب
25. ۲۵می تواند خون معنی در رگ اندیشه دیدچشم اعمی گرد راهش را اگر بیند بخواب
26. ۲۶تا تجلی پوش گردید از ضمیرش خاطرمتکمه ی پیراهنم گردید گوی آفتاب
27. ۲۷سایه اندازد به هر جا لنگر تمکین اومی برد از چهره ی سیماب رنگ اضطراب
28. ۲۸تیغ او در قطع اجزا چون برآید از نیامسایه اش سازد جدا کیفیت از طبع شراب
29. ۲۹گر زکوه حلمش افتد ساید بر چرخ برینتکیه گاه فلس ماهی می شود انجم درآب
30. ۳۰می طپد از بس رگ خار از سهم قهر اوکوه چون مسمل به زیر تیغ دارد اضطراب
31. ۳۱می طپد از بس رگ خارا ز سهم قهر اوکوه چون بسمل به زیر تیغ دارد اضطراب
32. ۳۲تا جهان منظور آسایش ز پاس عدل اوستکی تواند دید چشم فتنه بیداری به خواب
33. ۳۳طغرل انصاف او تا شهپر همت گشاداز پر و بال آشیان عصفور را بخشد عقاب
34. ۳۴از نسیم لطف او چون فیض عام ایزدیشعله شد گلزار ابراهیم بر مرغ کباب
35. ۳۵چون لب خواهش گشاید سائل درگاه اوحاصل دریا دکان باشد سوالش را جواب
36. ۳۶غرفه ی چینی نمایی از رواقش آسمانعکس زرین قبه اش بر چارمین چرخ آفتاب
37. ۳۷می خورد در آب گوهر غوطه اجزای نجومتا ز بحرین کفش کرد آسمان فیض اکتساب
38. ۳۸مهر رایش تا تجلی کرد در خاطر مراسایه ام شد رشک مهتاب گهر ازآب و تاب
39. ۳۹تا شود آیینه دل محو انوار لقامی کشد شوقم نقاب غیبت از روی خطاب
40. ۴۰ای به استعداد فطری حجت اللهت خطابذاتت از مجموعه ی ایجاد بیت انتخاب
41. ۴۱ذره ی اوج حریمت قبله گاه ماه و مهرقطره از یاد شکوهت قلزم گردون حباب
42. ۴۲بال جبریل امین جاروب فراش درتسایبان درگهت را کاکل غلمان طناب
43. ۴۳عرش یک ایوان صاحب کرسی از درگاه توستمهر ومه تصویر قندیل تو ای گردون جناب
44. ۴۴نه فلک گردی است از خاک درت برخاستهگرده ای از خاکروب آستانت آفتاب
45. ۴۵از کمالت چشم اگر پوشید حاسد نیست باککی شود انکار مشرک حجت حق را حجاب
46. ۴۶گرد عصیان توتیای دیده ی رحمت شودچون براندازد به محشر شاهد عفوت نقاب
47. ۴۷زندگی بخش جهانی جای استبعاد نیستگر خزان شیب را سازی گلستان شباب
48. ۴۸یا شفیع المجرمین از بخت بی اقبال خویشدورم از هد مدعایی همچو عصیان از ثواب
49. ۴۹چون پر طاووس شد آیینه از تمثال منبس که رنگین خجلتم از کرده های ناصواب
50. ۵۰کز غبار تیره ی عصیان من بندد تشقتا قیامت در حجاب گرد ماند آفتاب
51. ۵۱ریزد از هم گر مصور طرح بنیادم کشدبس که از سیل حوادث خانمانم شد خراب
52. ۵۲بس که از دوران تنگ عیش است بزم مشربمخالی از دریا برآید ساغر من چون حباب
53. ۵۳بس که ضعف طالع اجزایم زهم پاشیده استبا کتانم نکهت گل کرد کار ماهتاب
54. ۵۴بس که چون زلف از پریشانی به خود پیچیده اممد عمرم همچو جزر موج دارد پیچ و تاب
55. ۵۵چشم دارم پرتو لطفی که قلب تیره امگردد از اکسیر اشراقش طلای آفتاب
56. ۵۶جذب اقبالت ز خاک تیره بردارد مراسر بر افرازد به عرشم چون دعای مستجاب
57. ۵۷طرفه دست آویزی از دست تهی آورده اماز کرم کن بر مراد هر دو کونم کامیاب
58. ۵۸مدح گفتن نیست چون حد بشر ذات تو رابه که نورس در دعا خود را برآرد زین حجاب
59. ۵۹گر چه من فخر القصاید خواندم این نظم گوهرچشم دارم تا خطایش را دهی حسن صواب
60. ۶۰نیست هر چند از لطایف نکته ی من بی نصیباز قبول طبع خدامت شود کامل نصاب
61. ۶۱تا بود اجرام علوی ناظر این خاکدانتا کند چون جام جم گیتی نمایی آفتاب
62. ۶۲ساغر آمال احباب تو مالامال فیضبر تن خصمت رگ جان موج خیز زهر ناب