1. ۱فارس کلکم که به میدان فکرگوی سخن برد به چوگان فکر
2. ۲در تک و تاز از پی تمهید رازبست به جمازه ی همت جهاز
3. ۳ناقه ی فکرت به دیار سخنگشت چو شبرنگ قلم قطره زن
4. ۴بست جرس از دل فکرت نوازهمچو عرب بر جمل عرض راز
5. ۵گفت که فوجی ز سواد عربطالب مطلب به دیار طلب
6. ۶بهر تجارت ز مقام حجازنغمه ی قانون سفر کرده ساز
7. ۷صحبد می مهر صفت قطره زنمرحله پیما همه سوی یمن
8. ۸شام که طاووس ریاض سپهرباز از این غمکده برداشت مهر
9. ۹زاغ سیه چتر شب تیره فامبال گشود از طرف ملک شام
10. ۱۰یوسف زرین علم آفتابدر چه مغرب چوعلم زد بر آب
11. ۱۱خیل ظلم برد شبیخون روزساخت نگون رایت گیتی فروز
12. ۱۲چهره ی این یوسف بیضا لقبشد سیه از سیلی اخوان شب
13. ۱۳بود شبی ظلمت او عمر کاهتیره و آشفته چو گیسوی آه
14. ۱۴تیره شبی مرمر شمع حیاتخیره از او چشم و دل کاینات
15. ۱۵گوهر روز از شبه ی شب سیاهگم شده در ظلمت او جزع ماه
16. ۱۶دیده ی آن قافله عاری زنوراز ره مقصود فتادند دور
17. ۱۷شور فکن صوت جرس هر طرفناقه زمستی آورده کف
18. ۱۸قافله مضطر پی تحقیق راهبا دلی از غم شده چون شب سیاه
19. ۱۹گرم تکاپو همه در کوه و دشتچون زقضا پاسی از آن شب گذشت
20. ۲۰باز زشب بازی دور سپهرلعبت گله گشت فروزان چو مهر
21. ۲۱پرتو مه گشت چو گیتی فروزقافله را شد شب دیجور روز
22. ۲۲یافته شد راهی ازآفت سلیمراست به آیین خط مستقیم
23. ۲۳محو تجلی به تفرج نگاهچون قدری طی شد از آن سمت راه
24. ۲۴روضه ای آمد به نظر چون سپهرهمچو قنادیل در او ماه و مهر
25. ۲۵بارگهی چون فلک آراستهباج تجمل ز ارم خواسته
26. ۲۶فرش حریم درش این نه حجابخشت بنای حرمش زآفتاب
27. ۲۷تربتی آراسته با احترامشرع سخا را شده بیت الحرام
28. ۲۸گنبدش آن روز که بنیاد شدصاحب دل سینه ی ایجاد شد
29. ۲۹زهره و مه شمع شبستان اوفسر فلک طایر بستان او
30. ۳۰غنچه صفت مجمره ها پرشمیمغالیه گردان حریمش نسیم
31. ۳۱سر زده از مجمره های بخورکاکل غلمان و سر زلف حور
32. ۳۲هر طرف افروخته شمع و چراغهمچو گل لاله به اطراف باغ
33. ۳۳قافله یکسر پی سامان کاربر در آن روضه گشودند بار
34. ۳۴بود درآن قافله پیری خبیرگرد جهان گشته چو چرخ اثیر
35. ۳۵گفت که این کعبه ی اهل صفا استمقبره حاتم دریا عطاست
36. ۳۶شمه ی ایوان سخا گستریگوهر عمان عطا پروری
37. ۳۷یوسف موسی کف کنعان جودگوهر ارزنده ی بحر وجود
38. ۳۸کار کرم یافته از وی نظامغرقه ی بحر نعمش خاص و عام
39. ۳۹بوالهوسی آن سخنان کردگوشاز دل او خاست چو دریا خروش
40. ۴۰بهر طمع پای تمنا گشودگرم طلب در حرمش جا نمود
41. ۴۱بود به گرمی زسر امتحانشعله ی جواله به کامش زبان
42. ۴۲گفت که ای رونق بازار جودسرو خرامنده ی گلزار جود
43. ۴۳نشاه ی صهبای فتوت ز توتازگی باغ سخاوت ز تو
44. ۴۴قافله ی ما همه مهمان تومنتظر مائده از خوان تو
45. ۴۵رخش کرم باز سبک تاز کنقافله را مائده ای ساز کن
46. ۴۶روزی یک شام به مهمان فرستآنچه دلم خواسته است آن فرست
47. ۴۷این سخنش چون به زبان راه یافتخادمی آزرده به نزدش شتافت
48. ۴۸گفت که آن ناقه ی گردن شکوهآنکه سبق داشت به هیکل ز کوه
49. ۴۹بی سببش رنج عجب راه یافتروی خود از راه به یک بار تافت
50. ۵۰گفت که رو سرکنش از تن جدااطعمه ای ساز به اطعام ما
51. ۵۱ناقه ی معلول چو چندی طپیدعاقبتش کار به بسمل کشید
52. ۵۲گشت چو آراسته گسترده خوانداد صلا بر همه ی کاروان
53. ۵۳پس زره طعنه کفایت زنانشد سوی سالار نبی طی روان
54. ۵۴گفت که ای حاتم والا گهرنوش تورا چاشنی نیشتر
55. ۵۵این چو عطا بود سخا گستریرفت مدار تو به افسونگری
56. ۵۶چند زنی از گهر ای بحر دمچون صدف از کیسه ی خود کن کرم
57. ۵۷مال کسان مایه ی احسان توستناقه ی من مائده ی خوان توست
58. ۵۸اوهمه شب طعنه زنان تا سحراز نفسش روضه محیط شرر
59. ۵۹صبح به جمازه ی چرخ دورنگبست ز خورشید چو زرینه رنگ
60. ۶۰قافله جستند سراسیمه واریک سره بر ناقه کشیدند بار
61. ۶۱صاحب جمازه ز غم بیسگونکرده روان از مژه ها سیل خون
62. ۶۲از اثر حادثه زیبق قراربا دلی آشفته تر از زلف یار
63. ۶۳چون قدری لب به تضرع گشودکوکب بخشش ز افق رخ نمود
64. ۶۴دید که از یک طرفی ز آن مکانخاست غباری به خط کهکشان
65. ۶۵قافله حیرت زده که این گرد چیسترهزن اگر نیست در این دشت کیست
66. ۶۶چون که زهم گشت پریشان غباربود به جمازه جوانی سوار
67. ۶۷از رخش انوار سعادت عیانبرکفش از رخش سخاوت عنان
68. ۶۸از خم برقع رخ او جلوه گرچون گل خورشید ز جیب سحر
69. ۶۹بسته چو ابرو ز بیاض جبینبر مه او هاله ی خط عنبرین
70. ۷۰داشت بر آن ناقه جمالش ز دوربارقه ی شمع تجلی ز طور
71. ۷۱تازه جوانی به شکوه تمامبر کفش از ناقه ی دیگر زمام
72. ۷۲ناقه نغری چو عروس طرازقبه ی نه چرخ بر او چون جهاز
73. ۷۳هر نظری واله و مفتون اوناقه ی لیلی شده مجنون او
74. ۷۴بار بر آن ناقه ی زرین مهاراز همه جنس اطعمه ی بی شمار
75. ۷۵ماه پری چهره شتابان ز راهگشت روان جانب آن بارگاه
76. ۷۶بر در آن شمع شبستان جودطوف کنان لب به ستایش گشود
77. ۷۷بر گل تر از مژه شبنم فشانعقد پرن ریختی از فرقدان
78. ۷۸برسمن از نرگس تر ژاله بادماهش ازآن ژاله ثریا نگار
79. ۷۹گشت به لب نقش طراز درشساخت نثار از مژه ها گوهرش
80. ۸۰گشت چو فارغ ز زیارت جوانساخت قدم رنجه سوی کاروان
81. ۸۱هر طرف آراسته خوانی نهادقافله را مائده خاص داد
82. ۸۲چون به سخن لهجه ی ماه عربعرض گهر داد به یاقوت لب
83. ۸۳گفت گل گشن خاتم منمگوهری از مخزن حاتم منم
84. ۸۴دوش چنین گفت به خوابم پدرکای فرح خاطر و نور بصر
85. ۸۵صورت خوش جلوه ی آیینه امخاص ترین گوهر گنجینه ام
86. ۸۶دوش ز اعراب به حکم قضاقافله ای شد نمک خوان مرا
87. ۸۷یک سره چون بهر سرانجام کاربار گشودند به صحن مزار
88. ۸۸شخصی از آن قافله ی نیک پیکرد سوی تربت من راه طی
89. ۸۹بود پی طعنه سراپا زبانکرد سوالی ز ره امتحان
90. ۹۰کای ز کرم گشته به عالم علمیافت نظام از تو چو کار کرم
91. ۹۱ما همه مهمان و تو مهمان نوازطالب قوتی ز تو قوم حجاز
92. ۹۲من پی مهمانی اهل طلبوام نمودم شتری زان عرب
93. ۹۳خیز کنون عزم ره آغاز کنقافله را مائده ای ساز کن
94. ۹۴باشتری کوه تن و راهوارجانب آن قافله شو رهسپار
95. ۹۵عذر مرا خواسته پیش آر خوانناقه به اعرابی مضطر رسان
96. ۹۶زود برو ناقه به دستش سپارکز غم بار است دلش زیر بار
97. ۹۷مردم آن قافله راز این سخنگشت چو آتشکده دل در بدن
98. ۹۸مردم آن مجمع و سالار باریکسره جستند ز جا چون شرار
99. ۹۹از صدف دیده بر عرض گهربر در آن رو ضه نهادند سر
100. ۱۰۰صاحب جمازه ز غم سینه ریشعذر طلب گشت ز تقصیر خویش
101. ۱۰۱قطره زنان جانب آن بارگاهقطره فشان از مژه ی عذرخواه
102. ۱۰۲گفت که ای شمه ی ایوان جودوی گل سیراب گلستان جود
103. ۱۰۳ابر کفت را دُر شهسوار یارگلشن جود تو مبرا زخار
104. ۱۰۴عفو چو شد عافیت لطف و عطابگذر اگر هست خطایی مرا
105. ۱۰۵ای شده از باده ی امساک مستعبرت خود گیر از آن بت پرست
106. ۱۰۶چون به سخا دست ارادت گشادهمت او عرض کرامات داد
107. ۱۰۷ظاهرش از جود چو ممتاز شدباطن او مظهر اعجاز شد
108. ۱۰۸نورس اگر سالک صاحب دلیبا همه عسرت به کرم مایلی