1. ۱شنیدم روزی از صاحب کمالیبه رنگ بوی گل نازک خیالی
2. ۲لبش موج محیط علم وعرفانبه سیما صورت او معنی جان
3. ۳دلش حسن سخن را چهره پرداززبانش نغمه سنج گلشن راز
4. ۴جمالش مشرق انوار تحقیقمی تقریر او در جام تصدیق
5. ۵چو از درج سخن گهرفشان شدبه این افسانه سرگرم بیان شد
6. ۶که روزی دیدم ابدالی جگر خواربیاض سیه از چاکش الف زار
7. ۷سرا پاپیچ و تا بی همچو زنجیرشکنج زلف آهش موج تاثیر
8. ۸شراب ساغرش مرجوش محشرکمند وحدتش آغوش محشر
9. ۹سری سودا طلب جانی غم اندیشهلال آباد ناخن سینه ی ریش
10. ۱۰دل طوفان گدازش شعله فرساسر شوریده اش گرداب سودا
11. ۱۱زجوش شعله آهش دوزخ آغوشزمژگان سیل اشکش آتشین جوش
12. ۱۲چو کردی ارغنون ناله را سازنمودی دام طایر موج پرواز
13. ۱۳ز شور انگیزی اشک دلاورکنارش دامن صحرای محشر
14. ۱۴زشریان کاوی فصاد گردونرگ مژگان او فواره ی خون
15. ۱۵شرار انگیز آه شعله بارشدل دریا ز خون دل کنارش
16. ۱۶چو ز انسان دیدم آن شوریده جان رابه کاوش جستم اسرار نهان را
17. ۱۷در آمد الفت وکاری دگر کردبه خون گر میش دل جوش اثر کرد
18. ۱۸چو با او زلف صحبت تاب دادمز روی مدعا برقع گشادم
19. ۱۹که ای سرگرم سودای محبتدقایق سنج افشای محبت
20. ۲۰چه غم چون خار در خاطر خلیدتکه مژگان رخت در طوفان کشیدت
21. ۲۱تو را سر دستگاه ماتم کیستبه دوش خاطرت بار غم کیست
22. ۲۲چو مطلوبت در مطلب گشایدمگر کاری ز دست من برآید
23. ۲۳ز من تا کرد ابدال این سخن گوشچو طوفان بحر خون زد در دلش جوش
24. ۲۴جوابم داد با آهی جگر سوزکه روشن به تو را این راز چون روز
25. ۲۵مرا ز این پیش سودایی دگر بودچو سودا در سرم شور سفر بود
26. ۲۶گهی بودم به صحرا در سیاحتبه دریا گاه چون بط در سباحت
27. ۲۷گهی چون پیک صر صر دشت پیماگهی چون موج طوفان بحر پیما
28. ۲۸گهی در دشت و در چون سیل در جوشگهی چون چشم تو دریا در آغوش
29. ۲۹قضا را یک شبی سوی نشابوربه دشتی خائف افتادم ز ره دور
30. ۳۰شبی چون روز من ظلمت پناهیدماغ آشفته چون گیسوی آهی
31. ۳۱شبی چون زلف بخت تیره درهمز سودایش جنون آباد عالم
32. ۳۲شبی تیغ اجل در قطع امیدشبی در گردنش خون دو خورشید
33. ۳۳شبی چون طره لیلی سیه کاربه رنگ ابر سودا تیرگی بار
34. ۳۴چو ظلمت گشت سد راه مقصودز خار رنج را هم پای فرسود
35. ۳۵به گرد مرکز این هفت پرگارشدم دایر به هر جانب فلک وار
36. ۳۶پی منزل به هر طرف آن بیابانپناهی جستم از هر سو شتابان
37. ۳۷چو از مژگان نگه عزم سفر کردحصاری را به چشمم جلوه گر کرد
38. ۳۸به رفعت چون سپهر اختر مماسیچو دلهای بتان خارا اساسی
39. ۳۹بنایی پایه اش در اوج رفعتبسی محکمتر از کاخ محبت
40. ۴۰اساسش برتر از نه طاق افلاکحیاط او محیط مرکز خاک
41. ۴۱چو آمد جلوه گر در چشم خانهبه سویش چون نظر گشتم روانه
42. ۴۲به برجی چون رسیدم دوش بر دوشچو بیت الله گشادم سویش آغوش
43. ۴۳در مقصوره اش چون باز کردمبه هر سو چون نظر پرواز کردم
44. ۴۴چو گشتم زایر آن نزهت آبادنگارستان چینم رفت از یاد
45. ۴۵به قصری زان قصور نزهت انگیزسپاه جلوه ام آمد جلو ریز
46. ۴۶چو در کاشانه ای ماوا گرفتمبه کنجی همچو گنجی جا گرفتم
47. ۴۷هنوزم چشم بر دیوار و در بودبه هر سو محو سیاحی نظر بود
48. ۴۸که ناگه در رسید از ره سواریبلا چابک عنانی گلعذاری
49. ۴۹سراپا خشم و نازی عشوه آلودلب زخم از شکر خندش نمک سود
50. ۵۰عذارش با گل و سنبل هم آغوشقیامش بر قیامت دوش بر دوش
51. ۵۱لبی سر جوش کوثر درد جامشسر زلفی چمن در چین دامش
52. ۵۲چو لعلی حقه اش موج گهر زدملاحت غوطه در شیر و شکر زد
53. ۵۳لبی شمع تجلی در تبسمدهانی حلقه ی میم تکلم
54. ۵۴قدش در جلوه همراز قیامتخرامش چهره پرداز قیامت
55. ۵۵نگین خاتم جانها دهانشکلید قفل دلها ابروانش
56. ۵۶به کفرستان زلفش بر همن واردل و دین غوطه زن در موج زنار
57. ۵۷قیامت دستگاه از سرو قامتگل عارض چو خورشید قیامت
58. ۵۸سواد زلف مشکین سنبل ترهلال نون ابرو موج عنبر
59. ۵۹مپرس از نشاه ی چشم سیاهشبه دور آمد سرعقل از نگاهش
60. ۶۰ز مشکین خال آن سیمین بناگوشبه داغ لاله شد نسرین هم آغوش
61. ۶۱به شهد نکته رشک نوش خندانبه کاکل فتنه ی زنار بندان
62. ۶۲پری چون فتنه ی مجنون نگاهشز شوخی شور محشر گرد راهش
63. ۶۳زحسن جلوه ی نازش به گلشنتجلی سایه گل چون نخل ایمن
64. ۶۴نمود از پرتو آن شعله ی طوربه گلشن غنچه ی گل قبه ی نور
65. ۶۵چو مهر از جلوه ی آن سروقامتالف بر سینه ی صبح قیامت
66. ۶۶لب لعلش طلوع نشاه ی جانخطش تصویر موج آب حیوان
67. ۶۷مه نو نقشی از مشکین هلالشسویدای دل خورشید خالش
68. ۶۸رخش جوش بهار گلشن طورزنخندانش حباب چشمه ی نور
69. ۶۹به سیمین صفحه ی طرف بناگوشخطش طغرای حکم غارت هوش
70. ۷۰تغافل آیتی از مصحف نازتبسم نکته ای از گلشن راز
71. ۷۱ز موج نور بر آیینه زنگشز بوی گل غبار آلود رنگش
72. ۷۲خطش چو نرگش خونخوار میگونچو چاک دل نشاندی شانه در خون
73. ۷۳پریشان کاکلش چون شعله بر دوشگذشته موج حسنش از بناگوش
74. ۷۴به تحریر میان نازک اوزبان خامه ام می آورد مو
75. ۷۵زیاد قامت آن سرو آزادگلستان تمنا طوبی آباد
76. ۷۶زشکر خنده ی آن شور محشرحلاوت غوطه زن در موج گهر
77. ۷۷سرانگشتان آن طوفان آفتهمه ی فواره ی جوش لطافت
78. ۷۸زکیفیت خرامش در نظر هانمودی نقش پا را موج صهبا
79. ۷۹به عارض آفتاب مه جبینانبه نرگس فتنه ی سحر آفرینان
80. ۸۰در چون شبنمش بر لاله ی گوشطلوع اختر صبح بناگوش
81. ۸۱شکنج طره اش تصویر محشرخم زلفش سواد موج عنبر
82. ۸۲قدش طوفان طراز از موج آغوشگلش از حلقه ی سنبل زره پوش
83. ۸۳ز موج عنبرش بر قرص سیمینشبیخون حبش بر حظه ی چین
84. ۸۴به امید وصال آن برو دوشگل خمیازه در آغوش آغوش
85. ۸۵وفا گل دسته ی طرف کلاهشحیا آیینه ی روی نگاهش
86. ۸۶چو زلف مشک پاش خود زره پوشچو مژگانش سنانی بر سر و دوش
87. ۸۷کمان چو طره اش بر دوش حایلحمایل ترکشی از غنچه ی دل
88. ۸۸مسلح از سلیح رزم سازیبه زیرش ابلقی در رقص و بازی
89. ۸۹سمندر شیوه ی آتش نشانیزمانه گردشی زیبق عنانی
90. ۹۰ز موج یال آن چابک براو دوشهوار سنبلستانها در آغوش
91. ۹۱اگر سوی سپهر از جای جستینفس در سینه ی اختر شکستی
92. ۹۲به سرعت وهم سیر و برق آیینز زین بر دوش او بتخانه ی حین
93. ۹۳چو زانسان جلوه گر آن سرو آزاددوعالم غم دلم را رفت از یاد
94. ۹۴به استقبال در خمیازه ی کامز تعظیمش چو گشتم زیبق آرام
95. ۹۵نقاب از چهره ی الفت گشادهسوار از رخش سرکش شد پیاده
96. ۹۶به شوخی درج مروارید بگشودکه تنها بودن اینجا چیست مقصود
97. ۹۷چو شرح حال من شد عرضه یکسربه حیرت گفت کای بر خود ستمگر
98. ۹۸نه ای گویا از این اسرار آگاهکه رهزن را است این منزل کمین گاه
99. ۹۹بسا مرد و زن از هر کوی و برزنکه اینجا گشته صید تیغ رهزن
100. ۱۰۰کنون کردم به دفع شر اشراربه گرداگرد این منزل چو دیوار
101. ۱۰۱که ترسم رهزنی چون غمزه خون ریزچو مژگان خنجری بر ما کند تیز
102. ۱۰۲چو خاطر جمع گردد از بداندیشنگردد از جفا کاران دلی ریش
103. ۱۰۳چو من برجستم از شمع در دستجوان شمشیر جرات بر کمر بست
104. ۱۰۴کمان با چار پر ناوک قرین ساختلب سو فارش از ره بوسه چین ساخت
105. ۱۰۵چو از زه بر کمان آورد آغوشگذشتش گوشها از گوشه ی گوش
106. ۱۰۶چو مژگان خنجرش خونریز دلهازره مرغش خدنگش رشته بر پا
107. ۱۰۷خدنگستان ترکش بر کمر گاهسپر بدر هلال ابروی ماه
108. ۱۰۸چواطراف حصار حصن گشتیمبه هر برج از بروج او گذشتیم
109. ۱۰۹چو شمع انداخت بر کاشانه ی نورهیولای مهیبی گشت منظور
110. ۱۱۰چو غولان رهزنی جلاد و خونخواررگ تیغش به کف ابراجل بار
111. ۱۱۱به قصد رهزنی تیغی کشیدهفسون قتل بر خنجر دمیده
112. ۱۱۲جوان چون دید روی رهزن شومشدش مجهول آن مجهول معلوم
113. ۱۱۳خرامان ساخت سرو جلوه اندیشکه سازد نوش جانها فارغ از نیش
114. ۱۱۴ز جا برجست رهزن تیغ در مشتشکسته همچو رنگ از صولتش پشت
115. ۱۱۵حوالت کرد تیغ جان ستان راکی بی جان سازد آن آرام جان را
116. ۱۱۶علم چون گشت تیغ رهزن از راههلال تیغ او شد هاله ی ماه
117. ۱۱۷به چالاکی جوان ناوک اندازعقاب تیر خود را داد پرواز
118. ۱۱۸چو بر رهزن فرودآمد خدنگشبه هم بر دوخت پیکان تیغ و چنگش
119. ۱۱۹فرو چون ماند دست رهزن از کارفکند و دست بر بستش به دستار
120. ۱۲۰چو زآن سان مرد رهزن ممتحن شدزجانم بحر تحسین موج زن شد
121. ۱۲۱پس آنگه گفتم ای سرمایه ی نازز دانایان مگر نشنیدی این راز
122. ۱۲۲که خار از پای دل برکنده بهترسر از تن خصم را افکنده بهتر
123. ۱۲۳چرا چون لعل رخشان در دل سنگنگیرد خنجرت از خون او رنگ
124. ۱۲۴به صد شوخی چواز موج تبسمشکفتش غنچه ی باغ تکلم
125. ۱۲۵چنین گفت این طریق امکان نداردکه گر امشب به دستم جان سپارد
126. ۱۲۶چه می دانند فردا شیر گیرانکه در شیری نمودم صید شیران
127. ۱۲۷همان بهتر که امشب بسته باشدچو فردا شد به چنگم خسته باشد
128. ۱۲۸چو ز انسان در جوابم شد گهر سنجندادم دیگرش از چند وچون رنج
129. ۱۲۹چنان بود آن زمان طبع هوا سردکه یخ می بست در موج هوا گرد
130. ۱۳۰شدی چون آب یاقوت از فسردنمی خون منجمد در ساغر تن
131. ۱۳۱چو گشتم نزد آن شمع جهان سوزپی دفع برودت آتش افروز
132. ۱۳۲نگار نو خط نسرین بناگوشبه شوخی گفت کای سرمایه ی هوش
133. ۱۳۳تویی چون مست صهبای مشقتز رنج ره دلت وقف کدورت
134. ۱۳۴دمی آغوش بگشا بهر راحتبنه سر بر سریر استراحت
135. ۱۳۵که من مشغول پاس این اسیرمکه چون رنگ حنا شد دستگیرم
136. ۱۳۶که گر غافل شویم از حال محبوسخلد در دیده ی دل خار افسوس
137. ۱۳۷تو چون فارغ شوی از خواب راحتحراست از تو ما را استراحت
138. ۱۳۸مرا چون نکته اش شد گوهر گوشمحیط خون بر آورد از جگر جوش
139. ۱۳۹خروشیدم که ای رشک نکویانبه ابرو قبله ی محراب خوبان
140. ۱۴۰دراین محشر که آسایش محال استمن (؟)و آسایش و خواب و خیال است
141. ۱۴۱تو راحت کن که این رنجور مهجورز آسایش بود فرسنگها دور
142. ۱۴۲نه کار دوست باشد پاس دشمنزمن به التزام پاس رهزن
143. ۱۴۳زمن چون اعتمادش گشت حاصلچو نرگس شد به خواب ناز مایل
144. ۱۴۴چو رفت آن نازنین در خواب نوشیناجل بستر هلاکش گشت بالین
145. ۱۴۵چو تقدیر قضا این بود کز برسرش گردد گل آغوش خنجر
146. ۱۴۶به خواب ناز چون رفت آن سمن برمرا ز آن نشاه ی فورا گرم شد سر
147. ۱۴۷نعاسم در ربود و رفتم از جاکه غالب بود ضعف از رنج اعضا
148. ۱۴۸مگر رهزن چو ما را دید غافلبه سوی آتش از جا گشت مایل
149. ۱۴۹که تاز آتش گشاید رشته از پابه سینه طی شدش ره افعی آسا
150. ۱۵۰مقید چون مبدل ساخت جا رابه آتش سوخت بند دست و پا را
151. ۱۵۱پس آنکه تیغ خونریزی علم کردنمی گویم بر او بر من ستم کرد
152. ۱۵۲چو رهزن تیغ بر کف آشنا کردسرش چون شاخ گل از تن جدا کرد
153. ۱۵۳سلیحش با لباس از تن به در کردچو بر اسبش نشست آن دم سفر کرد
154. ۱۵۴وجودش را هم آغوش عدم ساختعدم را رشک گلزار ارم ساخت
155. ۱۵۵ز بس دهشت که او را بود حاصلازاین مدهوش غافل گشت غافل
156. ۱۵۶شهید تیغ رهزن سرو چالاکچو بسمل غوطه زن در خون و در خاک
157. ۱۵۷چو از بس اضطراب بسمل زارسرم از خواب غفلت گشت بیدار
158. ۱۵۸چو دیدم نازنین را غرقه در خونز رگ زخمش به جسم نازک افزون
159. ۱۵۹شده ژولیده جعد مشک سایششفق اندوده ی خون گشته شامش
160. ۱۶۰ز زخم نشتر بیداد گردونرگ هر عضو او فواره ی خون
161. ۱۶۱به تیغ رهزن بیداد عادتزده بر سر گل باغ شهادت
162. ۱۶۲کنون از بخت وارون چند سال استکز این غم دل هم آغوش ملال است
163. ۱۶۳مر تا در خیال این خار خار استزهر آهم جگر دوزخ فشار است
164. ۱۶۴ز بس کز جوش سودایی ترارمسیه شد همچو سودا روزگارم
165. ۱۶۵به حسرت روز و شب در تاب و در تببه این روزم که می بینی از آن شب
166. ۱۶۶چو نورس هر که باشد اهل تدبیرنمی پیچد سر از احکام تقدیر