1. ۱چو بر مغز پدر این ماجرا ریختتو گفتی ابر رحمت بر گیاریخت
2. ۲به دل زد نشتری از راه گوششکه بیخود گشت و باز آمد به هوشش
3. ۳سخن از لب سفر ناکرده تا گوشجوابش چاره جویی بود و خاموش
4. ۴پی حاجت روا کردن ز جا جستکمر بر جان و جان را بر میان بست
5. ۵زبیم خوی چرخ آبنوسیهماندم ساخت ترتیب عروسی
6. ۶هر آنچش بود در خاطر ذخیرهکه چشم عقل از آن می بود خیره
7. ۷برون آورد بهر رونق کارز هر جنسی یکی یوسف به بازار
8. ۸تمنا را به صد پیرایه پیراستمهیا شد فروتر ز آنچه می خواست
9. ۹چو گنج خاطر از اندیشه پرداختبر دختر پرستان قاصدی تاخت
10. ۱۰که ای کاشانه تان از حسن آبادرسید اینک به سوی حجله داماد
11. ۱۱شما هم جشن سور آماده سازیدجهان خرم بهار از باده سازید
12. ۱۲زمین و آسمان را تحت تا فوقبیارائید از پیرایهٔ ذوق
13. ۱۳هواداران دختر غافل از کارکه ابر انتظار آمد گهربار
14. ۱۴چو آن صوت نشاط افزا شنودنددر صد خلد بر خاطر گشودند
15. ۱۵سماع از شوق سر از پا نمی یافتز شادی خنده بر لب جا نمی یافت
16. ۱۶شکر لب چو شنید این مژده بر خاستقد خود را به چشم خود بیاراست
17. ۱۷شکفت اندر دلش ذوق خرامیز هر گامی زمین را داد کامی
18. ۱۸گرفته بر میان دامن کمروارچو دست عاشقان در گردن یار
19. ۱۹روان شد چون گلستان شکفتهبه دامن گرد حسن از راه رفته
20. ۲۰گلستان نسیمش خفته بر گلگلش چشم و گلابش اشک بلبل
21. ۲۱ندیده چشم بد روی گل اوقفس نشنیده بانگ بلبل او
22. ۲۲چو لختی شد عنان جنبان شوخیعنان برتافت از جولان شوخی
23. ۲۳به روی زانوی مشاطه بنشستچو ساغر بر لب و آئینه در دست
24. ۲۴چو بنشست از خرام آن نخل نو خیزز گل شد دامن مشاطه لبریز
25. ۲۵ولی بر خوبیش زیور گران بودرخش مشاطهٔ مشاطگان بود
26. ۲۶رخ مه در نقاب سایه حیف استچنین روئی به این پیرایه حیف است
27. ۲۷نگار عارضش خرم بهاریبهاری را چه آراید نگاری
28. ۲۸زمین چون گل ز خوبی آفریدهلبش چون غنچه ای کز گل دمیده
29. ۲۹ز عکس چهره خال عنبرشنمود ی قطرهٔ خون بر جبینش
30. ۳۰ز عنبر بو نسیم زلف آن گلشده مژگان شانه شاخ سنبل
31. ۳۱به خوی شسته رخ گلگونه هر دمکه گل زیور نخواهد غیر شبنم
32. ۳۲چو بر تن پای تا سر زیور آراستچو لؤلؤی تر از جیب صدف خاست
33. ۳۳به مادر گفت لب مست تبسمکه ای بخت از تو شاداب ترحم
34. ۳۴به ترتیب نشاط آراستن کوشبه شوق افزودن و غم کاستن کوش
35. ۳۵چو مصر دل بیارا بام و دیوارکه اینک می رسد یوسف به بازار
36. ۳۶چمن پیرایه حسن نزهت آئینبه از صد چین صورتخانهٔ چین
37. ۳۷چو بشنید این بشارت مادر پیرجوان گشت از طرب چون باد شبگیر
38. ۳۸به عزم کار سازی تند بر جستنشد تا کارها آماده ننشست
39. ۳۹به یک فرمان که از دل برزبان ریختمتاع کان و دریا با هم آویخت
40. ۴۰پس از یک هفته ترتیب عروسیزمین داد آسمان را خاک بوسی
41. ۴۱ز هردو سوی چون آماده شد کارمنجم نقش ساعت زد به پرگار
42. ۴۲ز اختر ساعت سعدی گزیدندچو در در رشتهٔ طالع کشیدند
43. ۴۳نواسنجان مجلس خرم و شادسپرده چشم جان در راه داماد
44. ۴۴که کی چون شمع بخت از در درآیدشب پروانه را ظلمت سرآید
45. ۴۵همه غافل ز لعبت باز گردونکه تا آرد چه نقش از پرده بیرون