1. ۱چنین زد نغمه‌پرداز حکایتنمک با زخمه بر تار روایت
2. ۲که در عهد چنین آسودگی سنجدو بیدل را رسید از عاشقی رنج
3. ۳دو هندوزادهٔ مشرب‌فرشتهبشر خلقت ولی قدسی‌سرشته
4. ۴ز طفلی شیر حسرت‌خوارهٔ عشقوفا پروردهٔ گهوارهٔ عشق
5. ۵قلم بشکسته پیش از لوح هستیبه مشق حرف عشق و بت‌پرستی
6. ۶چو حسن و عشق رسم آباد عالمز طفلی نامزد گردیده با هم
7. ۷چون صنعان بر ارادت جسته سبقتمبدل کرده ایمان با محبت
8. ۸به مهد آوازهٔ وصلت شنیدههوس زان نوش‌دارو لب‌گزیده
9. ۹ز طفلی داغ الفت بر جبینْ‌شاننظر در باغ رؤیت خوشه‌چین‌شان
10. ۱۰هوس گستاخ و دل در حیله‌سازیبه هم دزدیده می‌کردند بازی
11. ۱۱به بازی چشم و دل در کار دیگرتمنا شحنهٔ بازار دیگر
12. ۱۲همی‌کردند از صبر آزماییز هم پوشیده با هم آشنایی
13. ۱۳هوس از نخل خواهش آرزومندز صد خواهش به‌یک نظاره خرسند
14. ۱۴همی‌دیدند در بیراهی عمرصلاح خویش در کوتاهی عمر
15. ۱۵به روزی گر ز خلقت راه بردندز بس سرعت به سالی می‌شمردند
16. ۱۶به صد ناخن بنای عمر خستندوز آن خشتی به پای خویش بستند
17. ۱۷که بر کرسی عمر از ارجمندینهال قدشان گیرد بلندی
18. ۱۸چو نخلستان خواهش یافت بالشتقاضا صد هوس را داد مالش
19. ۱۹هوس آتش‌پرست و دیده خونباربه هم این نغمه می‌کردند تکرار
20. ۲۰که چند از هم تهی‌آغوش بودن‌؟قدح ناخوردن و مدهوش بودن‌؟
21. ۲۱به ما زین بیش تنهایی روا نیستبه تنهایی سزا غیر خدا نیست
22. ۲۲به‌سر خشت لحد را بر نهادنبه از تنها به بالین سر‌نهادن
23. ۲۳جوانی چون نسیم نوبهار استولی بر رنگ و بوی گل سوار است
24. ۲۴گرش دریافتی‌، بر دانشت بوسوگر غافل شدی‌، افسوس افسوس
25. ۲۵به راهش گر فشاندی دماغیزدی بر مغز روحت عطر باغی
26. ۲۶کنون ما آن نسیم بی نصیبیمکه در عهد بهار و گل غریبیم
27. ۲۷نه بر ما تهمتی از عطر باغینه شاداب از نسیم گل دماغی
28. ۲۸سموم دوزخ از ما تازه‌رو‌ترغبار گلخن از ما مشک‌بو‌تر
29. ۲۹اجل همسایهٔ این زندگی بادو زین نازندگی شرمندگی باد
30. ۳۰چو سالی انتظار از ده فزون شدلوای طاقت از سو نگون شد
31. ۳۱هجوم شوق بر دل پا بیفشردشکیب اندر لگد‌کوب هوس مرد
32. ۳۲چو از آغوش شوق آن شعله سر زدپسر این نغمه بر گوش پدر زد
33. ۳۳که بر من تلخ شد هم خواب و هم خفتشکیبم طاق گشت از فرقت جفت
34. ۳۴به تعمیر خراب آباد دل کوشکه از طوفان غم برخاست سرپوش
35. ۳۵تمنای دلم کن زود حاصلو گرنه هم تمنا مرد و هم دل
36. ۳۶به یارم نسبت همخانگی دهبه شمعم رخصت پروانگی ده
37. ۳۷هوس در دفع استیلای جبر استچو شوق آمد کرا پروای صبر است‌؟
38. ۳۸اجابت کن مراد ناروایموگرنه از در عصیان در آیم
39. ۳۹معاذالله ز دین بیگانه گردمگنه‌کار بت و بتخانه گردم
40. ۴۰بگردانم بر آتشْ سومناتتشکست آرم به لات و مهملاتت
41. ۴۱رخ بت چون دل خوش ریش سازمز بت بتخانه را درویش سازم
42. ۴۲کهن ناقوس را با نالهٔ زاربه پای ناقه آویزم جرس‌وار
43. ۴۳چو تار شمع سوزم زلف زناربشویم صندل بت را ز رخسار
44. ۴۴بدوزم در نظر راه حرم رابدزدم از جگر داغ صنم را
45. ۴۵ز شرک بِرهَمَن زنهار جویانز کفر رفته استغفار گویان
46. ۴۶مراد از کعبهٔ اسلام جویمهم از شهد شهادت کام جویم