1. ۱چو صبح این لعبت خاور نشیمنلوای شعله زد در دشت ایمن
2. ۲جگر خون عاشق شوریده ایامدر آغاز محبت حسرت انجام
3. ۳چو گنج از خانهٔ ویران بر آمدتو گفتی یوسف از زندان برآمد
4. ۴به پیش رو فکند از گل نقابیبه مهتابی نهفته آفتابی
5. ۵زگل آغوش زین رشک چمن شدزنکهت تازگی باد ختن شد
6. ۶نظر بتخانه کرد و دل برهمنشکیبایی عنان و شوق توسن
7. ۷قدم بر آرزو می سود و می رفتنگاهش بر قفا می بود و می رفت
8. ۸جهان سرشار شوق از شادی اوعروسی خانهٔ دامادی او
9. ۹خروش نای و بانگ شادیانهفکنده حلقه در گوش زمانه
10. ۱۰چراغان کرده بام و در گلستانگلستانی ز پا بوسش خیابان
11. ۱۱به جان شهری تماشامست شادیفلک گلدسته ای در دست شادی
12. ۱۲ولی او بی نصیب از شادکامیتمامش کام دل در نا تمامی
13. ۱۳کدورت در دلش انبوه گشتههیولای غم و اندوه گشته
14. ۱۴دلش را گوئی از جائی خبر بودکه هر کس بود ازو خوشحال تر بود
15. ۱۵سوار شوق مستعجل نمی رفتقدم می رفت اما دل نمی رفت
16. ۱۶به هرگامی به دل خون کرد کامیبه سعی از هر قدم در دیده گامی
17. ۱۷زدل دور از طرب بیگانه می رفتتو می گفتی به ماتم خانه می رفت
18. ۱۸چو نیم ره به این اعزاز رفتندستادند از قضا و باز رفتند
19. ۱۹رسیدند از قضا در تنگنائیچو دهلیز عدم تاریک جائی
20. ۲۰برونی چون درون دخمه تاریکرهی چون نقب موران تنگ و باریک
21. ۲۱به هر سویش بلند ایوان قصریکه بودی سایه اش بر طاق کسری
22. ۲۲ز بس طوفان بر او شبنم نشاندهدرستی در گل و خشتش نمانده
23. ۲۳شکست اندر شکست آن بام و دیواربه تار عنکبوتش بسته معمار
24. ۲۴هوا مزدور پشتی بانی اونفس معذور در ویرانی او
25. ۲۵درونش همچو بیرون غارت اندایچو ایوان خیال از هیچ برپای
26. ۲۶خروش صور چون از جای جنبیدبنایش چون بنای قبر لرزید
27. ۲۷ز بس زلزال کوس آتشین دمبنایش چون مقوا ریخت از هم
28. ۲۸چو از هم ریخت آن فرسوده پیکرنهان شد زیر هر خشتیش صد سر
29. ۲۹چنان با خاک خشتش تخم سر کشتکه خشت از سرندانستی سرازخشت
30. ۳۰شکست آن دخمه چون بر فرق دامادتو گفتی آسمان بر خاک افتاد
31. ۳۱خروش از چرخ نیلی پوش برخاستزهردل صد قیامت جوش برخاست
32. ۳۲نوای مطربان شد نوحه آهنگشکستی گریه ناخن در دل تنگ
33. ۳۳شد از نیرنگ چرخ، سندروسیعروسی ماتم و ماتم عروسی
34. ۳۴عروس چرخ، زال پیر عالملباس سور زد در نیل ماتم
35. ۳۵چو در شهر این صدای ناخوش افتادهمی گفتی که در شهر آتش افتاد
36. ۳۶رفیقان پسر سرمست و مجنوننشسته تا کمر در خاک و در خون
37. ۳۷چو بدمستان حیرت بزم افلاکشکسته شیشهٔ اقبال در خاک
38. ۳۸جگر معمول بذل اشک ریزینظر مزدور شغل خاک بیزی
39. ۳۹بمژگان نقب زن در خاک و درخشتخبرپرسان که آن تخم اجل کشت؟
40. ۴۰طریق خاکساری پیشه کردهنظر فرهاد و مژگان تیشه کرده
41. ۴۱اگر خاکی به مژگان بیختندیبه مرگش بر سر خود ریختندی
42. ۴۲مژه در خاک چندان غوطه دادندکز آن کاوش رگ دریا گشادند
43. ۴۳چو کاوش یافت آن خاک جگر تاببرون آمد ز خاک آن در سیراب
44. ۴۴چو آن گوهر زخاک و گل برآمدگهر از چشم و لعل از دل برآمد
45. ۴۵برآسودند غواصان خاکیبرافزودند بر دل دردناکی
46. ۴۶روانش در عماری جای دادندعماری را چو گل بر سر نهادند
47. ۴۷غبار آلوده بردندش مشوشکه گرد از تن بشویندش به آتش
48. ۴۸به رسم ملت آتش پرستانبرو سازند آتش باغ و بستان
49. ۴۹همان هنگامهٔ دامادیش گرمهمان جشن مبارکبادیش گرم
50. ۵۰همان مطرب ز هر سو نغمه پردازز نوشانوش ساقی لب پر آواز
51. ۵۱همان شهری تماشایندهٔ اوسر و جان در قفا افکندهٔ او
52. ۵۲همان با کوس و نای و مطرب و نیهمی رفت و جهانی همره وی
53. ۵۳عروس شعله شد جانانهٔ اوشد آتشگه عروسی خانهٔ او
54. ۵۴چو آن خواب پریشان دید دخترچو گل بر باد حسرت داد معجر
55. ۵۵ز عشرتخانه سرمستانه برجستخسک برپای و آتش بر کف دست
56. ۵۶به ناخن برگل روخار بشکستزسیلی شیشه در گلزار بشکست
57. ۵۷به دست خود ز چشم توتیا سایمژه بر کند چون خار از کف پای
58. ۵۸ز بس بارید برگل ابر سیلیحنا در ناخنش گردید نیلی
59. ۵۹ز ناخن جوی خون در سینه می بستز خون زنگار بر آئینه می بست
60. ۶۰به خون از نرگس ترسومه می شستز لب جای تبسم زهر می رست
61. ۶۱تنش عریان تر از پیراهن گلگریبان چاک تر از دامن گل
62. ۶۲برهنه پا و سرچون فتنه مفتونهمی گفتی که دلیلی گشته مجنون
63. ۶۳چو رسوایان مادر زاد بی ننگبه خود در خشم و باناموس در جنگ
64. ۶۴دلش نقش دوئی را بسته برباداناالحق گوی واشوقاه داماد
65. ۶۵ز مستیهای شوق جانسپاریشده پروانهٔ شمع عماری
66. ۶۶چو شب گم کرده راهان مشوشخرامان شد به استقبال آتش
67. ۶۷ز شوق سوختن در آتش دوستنمی گنجید همچون شعله در پوست
68. ۶۸به خاکستر پرستیدن همی رفتتو می گفتی به گل چیدن همی رفت
69. ۶۹تمام راه با آتش جدل داشتپر پروانه گوئی در بغل داشت
70. ۷۰چو نخل شعله می بالید و می رفتبر آتش سینه می مالید و می رفت
71. ۷۱جهانی خانه سوز آه و افسوسکه جوید شیوهٔ پروانه طاووس
72. ۷۲حکیم و فیلسوف و پیر و دانافسون آموز آن دل ناشکیبا
73. ۷۳که شوقش زان تمنا فرد سازندبه جانش مهر آتش سرد سازند
74. ۷۴برهمن ملتان بت پرستارهدایت مرشد ناقوس و زنار
75. ۷۵ز هر سو نغمه سنج صد نویدشتسلی ده ز صد بیم و امیدش
76. ۷۶ولی او مست آتش آشنائیزیان نشناس کافر ماجرائی
77. ۷۷بگفت ار بت به منع من گرایدسجود او دگر از من نیاید
78. ۷۸وگر عیسی شکست آرد به کارمزبان از تهمت مریم ندارم
79. ۷۹برهمن گر به منعم دیده شوخ استبرهمن نیست او شیخ الشیوخ است
80. ۸۰وگر مادر به منعم لب بسوزدجگر بر شعلهٔ یارب بسوزد
81. ۸۱اگر خود چون نخواهم زود میرشحرامم باد لذتهای شیرش
82. ۸۲کسی را اختیار جان کس نیستنه خود جان منست این جان کس نیست
83. ۸۳چرا تا زنده ام شرمنده باشمکه سوزد دلبر و من زنده باشم
84. ۸۴غرض ز آتش مرا ایثار جان استبه غارت دادن بازار جان است
85. ۸۵من لب تشنه دل، کز جان شدم سیراگر آتش نباشد، زهر و شمشیر
86. ۸۶ز پندش دل به آتش گرم خون شدبه حکم غیرتش رغبت فزون شد
87. ۸۷مهندس مطربان آتش آموززاحکام نصیحت حسرت اندوز
88. ۸۸ز ناکامی نفس را دود کردهره صد چاره را مسدود کرده
89. ۸۹چو از هر مکر و حیلت باز رستندزبان بستند و در ماتم نشستند