1. ۱خداوندا دلم افسردن آموختنظر دردیده از دل مردنم سوخت
2. ۲به ناخن گربکاوی آهن و سنگبه هرجا شعله ای بینی بر اورنگ
3. ۳غرامت بین که این ناکس دل مننه سنگ طور شد نه سنگ آهن
4. ۴من و این دل که گم نام زبان بادچنین دلها نصیب دشمنان باد
5. ۵زخون این چنین دل خاک تن بهچنین دل طعمهٔ زاغ و زغن به
6. ۶به جای این دل افسرده پیکردل پروانه ام ده یا سمندر
7. ۷دل ریشی از آن اجزای جان ریشدلی کز نام او گردد زبان ریش
8. ۸دلی همپایهٔ فریاد بلبلدلی صید گل و صیاد بلبل
9. ۹دلی سر تا قدم چون شعله روشنکشیده کسوت فانوس بر تن
10. ۱۰که چون پروانه اش گردد هوا دارنهد از پردهٔ دل داغ دیدار
11. ۱۱دلی از رنگ و بوی گل سرشتهنه همچون تن ز آب و گل سرشته
12. ۱۲دلی پروانه پرواز محبتبه صد جان خانه پرداز محبت
13. ۱۳چنان مستم کن از جامی که دانیکه تاب مستیش هم خود توانی
14. ۱۴ز شوقی کن سرم را سجده فرسایکه شوق از سر ندانم سجده از پای
15. ۱۵ز چین غم جبینم ساده گردانگشاده ابرو ترم از باده گردان
16. ۱۶به هر کارم چو همت پیشرو کنگره از رشته زار دل درو کن
17. ۱۷سرم را تاج بخش از بستر دردلبم را راح ده از ساغر درد
18. ۱۸چه بستر خوابگاه ماه و خورشیدچه ساغر جرعه بخش جام جمشید
19. ۱۹شهادت را شراب هوش من کنمحبت را گل آغوش من کن
20. ۲۰هر آن خاری که ننگ از وی نفور استمرا در کار و عشقم را ضرور است
21. ۲۱نبیند معرفت کن در ایاغمخرابات محبت کن دماغم
22. ۲۲نبیدی خانه زاد نشئه طورکزو مستی و هشیاری شود دور
23. ۲۳که هرگه سایه اش در ساغر افتدتو گویی آتش اندر مجمر افتد
24. ۲۴من و نوعی ندامت زادگانیمکه چون آئینه از دل سادگانیم
25. ۲۵ز بس صافی نهادیم از محبتز عیب دیگران بر ماست تهمت
26. ۲۶زلوح دل نقوش غیر بزدایخطای دیگران بر ما ببخشای
27. ۲۷شب تاریک و رهبر دیده اعمیکرامت کن چراغان تجلی
28. ۲۸ز نور وحدتم خاطر بر افروزبه طور رؤیتم راهی در آموز
29. ۲۹دلم را عاقبت اندیشگی دهنهادم را شریعت پیشگی ده
30. ۳۰عروجی ده به معراج قبولمرهی بنما به درگاه رسولم