1. ۱الهی خنده ام را نالگی دهسرشکم را جگر پر کالگی ده
2. ۲نفس را جلوهٔ آه جگر بخشنظر را سوی خود راه سفر بخش
3. ۳بجز عشق ار همه وحی است و اعجازاز او خلوت گه دل را بپرداز
4. ۴دلم را عندلیب آوازه گردانگل باغم به آتش تازه گردان
5. ۵می شوقم ده از پیمانهٔ عشقکه جوشد برلبم پروانهٔ عشق
6. ۶به آتش آب ده تیغ زبانمکه جز حمدت نروید از بیانم
7. ۷چو نخل ایمنم ده خانهٔ حمدکه آرایم به نامت نامه ای چند
8. ۸بگیر از لطف پس با خامه دستمکه طفل خامه بر کاغذ شکستم
9. ۹صریر خامه ام را لحن نی کنسخن را چاشنی مهمان می کن
10. ۱۰کلامم را ده از عزت خطابیبلند افسر کن از ام الکتابی
11. ۱۱به پا انداز حمدت کارجمند استزبان با دل پرند اندر پرند است
12. ۱۲ولی پائی که بر گل ناز داردکجا پروای پا انداز دارد
13. ۱۳من و حمدت زبان را خاک بر سرادب را درع طاقت چاک در بر
14. ۱۴سزاوارت ادای چون منی نیستکه حمد تو سزای چون منی نیست
15. ۱۵به گاه خامشی محشر خروشمچوشد وقت سخن صید خموشم
16. ۱۶زبان شوریده ای گنگانه نطقمفصاحت زاده ای دیوانه نطقم
17. ۱۷من و یارای حمد از من نیایدکه پاس شعله از خرمن نیاید
18. ۱۸همان بهتر چو عجزم خامه بشکستکه هم در عرض حال خود زنم دست