1. ۱بهار آمد به استقبال نوروزچو عید بلبل از دنبال نوروز
2. ۲بهاری از لعاب حور آبشکف سرچشمهٔ کوثر سحابش
3. ۳سحابی مجلس افروز نظارهزماهش برق، و ز باران ستاره
4. ۴هوا چو طبع من سرمایهٔ درصبا از خود تهی در عطر گل پر
5. ۵لبالب از می گل جام لالهبه دعوی باغ و صحرا هم پیاله
6. ۶خراب آباد جغد و کلبهٔ مورچو چشم بلبلان از جلوه معمور
7. ۷به زخم از خرمی مرهم گرفتهغم و شادی چو گل در هم شکفته
8. ۸هوا در شعله از بس کارگر بودپر پروانه از گل تازه تر بود
9. ۹طراوت شسته چون درد از پیالهغبار عنبر از مژگان لاله
10. ۱۰ز بس آغشته در گلهای سیرابشکسته رنگ خورشید جهانتاب
11. ۱۱تو پنداری ز انوار شب و روزچمن مهتاب پوشیدست در روز
12. ۱۲چمن ساقی نظر خمخانه پردازصراحی شمع و گل پروانه پرواز
13. ۱۳شراب و شبنم و گل هر سه همدستکزین عاشق وزان بلبل شود مست
14. ۱۴ز جوش گل گلاب دیده در جوشتماشا با تماشایی هم آغوش
15. ۱۵چمن عرض تجلی زار گل کردچراغ مسجد و بتخانه گل کرد
16. ۱۶به وحدتگاه گلشن شیخ و راهبهمه یک نغمه در اثبات واجب
17. ۱۷قفس در شهر و بلبل در قفس نهبه غیر از بیکسان در شهر کس نه
18. ۱۸من و دل در چنین خرم بهاریطرب مهمان ز هر سو ناگواری
19. ۱۹به زندان اجل کس زار و محبوسنواسنج ترنمهای افسوس
20. ۲۰دریغ آباد زندان طرف با غمبه کف گلدسته از گلهای داغم
21. ۲۱چو زندان دخمهٔ زردشت کیشانکهن سردابهٔ دیر کشیشان
22. ۲۲مشبک سقفش از آه اسیرانچو روزنهای دام صید گیران
23. ۲۳چو کژدم عنکبوتش دشنه در کاملعاب خون تنیده بر در و بام
24. ۲۴مگس دروی چوزاغان جگر خواربه خون آغشته تا دل چنگ و منقار
25. ۲۵نگهبانان چو سرهنگان دوزخیخ از آتش سرشته آتش از یخ
26. ۲۶خنک رویان آتش خوی سرکشبه دلشان زخم چون در پنبه آتش
27. ۲۷نشیمن آنکه گفتم همنشین اینغرامت در من و بر چرخ نفرین
28. ۲۸اجل کرده بر آن محبوس بیدادکه زندان خانه شد همخانه جلاد
29. ۲۹به پا زنجیر و بر سر موی ابترسیه چون نخل ماتم پای تا سر
30. ۳۰ز بس کالودهٔ گرد و غبار استرخم چون پای مجنون خاکسار است
31. ۳۱به رویم طفل اشک از بهر بازیبود پیوسته در گل مهره بازی
32. ۳۲به چشم اشک گلگون پرده افکنچو عکس برگ گل در آب روشن
33. ۳۳چمن بیدار و سرخوش بخت ایاممرا چشم تماشا خفته در دام
34. ۳۴خرامان عالمی گلدسته در دستمن از نیلوفری زنجیر پا بست
35. ۳۵ز چندین گل که دارد رنگ هستینصیبم گشته نیلوفر پرستی
36. ۳۶سپهر نیلگون در سوک بختمچو نیلوفر زد اندر نیل رختم
37. ۳۷نه زندان روزنی دارد به گلشنکز آن چشمم شود یکذره روشن
38. ۳۸نه رحمی بی مروت باغبان راکه چون بیند به رونق بوستان را
39. ۳۹به شکر جلوهٔ گلهای خندانکند پژمرده برگی نذر زندان
40. ۴۰نداند راه زندان باد جاسوسکه بر چشمم نگارد کحل پا بوس
41. ۴۱ز عطر گل نمک ریزد به داغمگلاب افشان کند چشم و دماغم
42. ۴۲چو برتابد عنان بازگشتیز طراری به رسم سرگذشتی
43. ۴۳زند بر گوش گل مشکین بیانمبشوراند دل بلبل زبانم
44. ۴۴وگر گل را از از این پیغام ننگستنه با گل با قبول بخت جنگست
45. ۴۵که آرد از من و از بخت من یادکه لعنت بر من و بر بخت من باد
46. ۴۶چه بختست این کزو جز غم نبینمبه مرگش کاش در ماتم نشینم
47. ۴۷کیم من وز چه آب و گل سرشتمکه چون یوسف به چشم خویش زشتم
48. ۴۸گلم بهر گلابم می پرستندوگر خارم به آتش می فرستند
49. ۴۹به شرع دانش و احکام بینشنیم نوعی ز جنس آفرینش
50. ۵۰نه در هستی نمودم راست بودیعدم را از وجود ما درودی
51. ۵۱نه مخمورم نه هشیارم نه مستمدرست آفرینش را شکستم
52. ۵۲الهی ای ز نامت کام جان مستچو آغازم سخن مست و زبان مست
53. ۵۳تو چون گفتم بلندی یافت پستیز من برخاست ننگ و نام هستی
54. ۵۴چو در گنجد خم و پیمانه با همنماید رشحه ای بر بحر شبنم
55. ۵۵کنون معذورم از گستاخ گوییکه مأمورم به این گستاخ روئی
56. ۵۶کیم من تا به حمدت لب گشایمسرود عرض حالی می سرایم
57. ۵۷زهی هستی ز تو ویران و معمورتو ظلمت را کنی خال رخ حور
58. ۵۸توئی دانا پی افشای هر حالبلاغت منشی دیوان اعمال
59. ۵۹اولوالامر هوس بنیاد دلهاولی عهد امید آباد دلها
60. ۶۰عدم از خانه زادان وجودتوجود آفرینش کرد جودت
61. ۶۱شکار آرزوی خامکارانبهار آبروی خاکساران
62. ۶۲تمنایت وطنگاه غریبانتماشایت نصیب بس نصیبان
63. ۶۳توئی در روی لیلی جامه گلگونتوئی در چشم مجنون مست و مفتون
64. ۶۴اگر بر گل اگر بر خار پویمز شوقت زار و نالان زار مویم
65. ۶۵چو از بختم نیاساید تمنینشینم برسر خاک تسلی
66. ۶۶الهی گر ز نامم ننگ زایدنه سنگ از کوه و لعل از سنگ زاید
67. ۶۷مرا زین ننگ و نام امیدواری استکه ننگ رستگاری شرمساری است
68. ۶۸نسیمی ده گل شرمندگی رامعطر کن دماغ بندگی را
69. ۶۹براتی ده ز دیوان نجاتمبنه مهر نبوت بر براتم
70. ۷۰که از خاصیت آن خاتم بختکنم دوش سلیمان پایهٔ تخت
71. ۷۱ز کام اژدها رختم به درکشز موج زمزم اندر چشم ترکش
72. ۷۲تهمتن شیوه ای در کار من کنکه بیژن وار مردم زین تغابن
73. ۷۳ادب شرطست و شرح غم ضرور استغرض عجز است و عجز از ناصبور است
74. ۷۴وگرنه من که و دیوان هستیشکایت مندی و آتش پرستی
75. ۷۵مرا عمر شکایت مختصر باداساس حاجتم زیر و زبر باد
76. ۷۶چو حاجت مند بخشی عادت تستتو دانی حاجت من حاجت تست