1. ۱چو نقش حال او شهزاده بر خواندگلاب از گلبن مژگان بر افشاند
2. ۲دمی چون ابر رحمت زار بگریستکه ما را شرم باد از تهمت زیست
3. ۳ز غم مست از شراب گریه مدهوشدر آتش راند مرکب چون سیاووش
4. ۴بگفت ای شیر دل معشوق صادقهمین باشد عروج عشق و عاشق
5. ۵همین باشد همین مجذوب حالیکمال آباد عشق لاابالی
6. ۶ز حد ما جوانمردی همین استکه معراج جوانمردان چنین است
7. ۷هوس خلد محبت باد بر توخود آتش ابر رحمت باد بر تو
8. ۸به تحسین روی مردان برزمین استهزاران آفرین بر آفرین است
9. ۹تسلی شو که کار خویش کردیبه دعوی زانچه گفتی بیش کردی
10. ۱۰کنون شهری ز تعمیرت خرابستگر از آتش برون آئی ثوابست
11. ۱۱ز دلها بیش از این جیحون میالایجهان خواهی بیاساید بیاسای
12. ۱۲بیا بگذر دگر زین خوی سرکشبرون آ چون طلا از کوره بیغش
13. ۱۳همین کآواز شاه آمد به گوششبه استقبال او برخاست هوشش
14. ۱۴ز حرف سوزناکی لب به خون شستکه دل تبخاله گشت و از لبش رست
15. ۱۵بگفت ای پیشوای نکته سنجانمرنجانم مرنجانم مرنجان
16. ۱۶پس از عمری نصیبم شد وصالیوصالی بیوفاتر از خیالی
17. ۱۷دم وصلم زمان واپسین استبه عمر خویشم آسایش همین است
18. ۱۸رخش نادیده عمری ز اشتیاقشتمنا کرده بودم از فراقش
19. ۱۹کنون کش یافتم بی رنج اغیاررها کردن زهی ننگ و زهی عار
20. ۲۰به مردن دستش از دامن ندارمدلم دارد وفا گرمن ندارم
21. ۲۱اگر راه وفا داری نپویمبه محشر چون جواب عشق گویم
22. ۲۲هوس از عشق من شرمنده بهتربه مرگ من محبت زنده بهتر
23. ۲۳لبش با شاه در گفت و شنو بودولی هر ذره اش آتش درو بود
24. ۲۴چنان طوفان آتش رخ برافروختکه حرفش درمیان گوش و لب سوخت
25. ۲۵دلش مشغول راز خود فروشیزد آتش بر لبش مهر خموشی
26. ۲۶کشید آتش ز شوقش در بغل تنگجو مخموری که در ساغر زند چنگ
27. ۲۷ملاحت پیکرش در هم نوردیدچو مستی در کباب شور پیچید
28. ۲۸تن صافیش چون شد شعله آلودتن او شعله گشت و شعله شد دود
29. ۲۹رخش از تاب آتش تازه گلشنبرو هر شاخ سنبل نخل ایمن
30. ۳۰هزارش سوز آتش در رگ و پوستولی مغز دلش آغشتهٔ دوست
31. ۳۱وجودش چون خم می جوش در جوشزبانش چون لب پیمانه خاموش
32. ۳۲در آتش چون سمندر غوطه ور شدهمه ذرات او آتش شرر شد
33. ۳۳ز استیلای آتش سر نپیچیدازین پهلو به آن پهلو نگردید
34. ۳۴سراسر سوخت ذرات وجودشکه از دل بر زبان نگذشت دودش
35. ۳۵همان در نعت عشق و ذکر آن گلزبانش طوطی و دل بود بلبل
36. ۳۶به گاه سوختن از هر کنارهروان شد تیر باران نظاره
37. ۳۷دوبار افراشت از آغوش مهوشسرخود چون حباب از دود آتش
38. ۳۸چو خورشید قیامت آتشین رویهزاران شعلهٔ ژولیده در موی
39. ۳۹ز هر سو کرد خندان لب نگاهینگاهی گرم تر از برق آهی
40. ۴۰دوبار از قعر آتش سر بر آوردحبابش غوطه ای هم بر سر آورد
41. ۴۱ز گرمی گشت رگها بر تنش خشکشد او خاکستر و خاکسترش مشک
42. ۴۲کف خاکستر آن پیکر نورمصفاتر نمود از مغز کافور
43. ۴۳مجرد شد چو روح از تن پرستیبه آتش پاک شد از جرم هستی
44. ۴۴ز جرم آب و گل شد صاف بیغشبیالود از حریر نورش آتش
45. ۴۵ز هر آلایشی خود را بری کردلباس عمرش آتش گازری کرد
46. ۴۶مبرا زین حیات رایگان شدپذیرای حیات جاودان شد
47. ۴۷به یک جان دادن از صد درد دل رستبری شد از خود و با دوست پیوست
48. ۴۸هر آنکس را که سوز عشق دل سوختجوانمردی ازین زن باید آموخت
49. ۴۹به فتوای سخن همت نوردانتمام زن به است از نیم مردان
50. ۵۰چو طوفان محبت آتش افروختزنی جان در هوای مرده ای سوخت
51. ۵۱ترا نوعی ز مردی شرم باداوزین دون همتی آزرم بادا
52. ۵۲که نتوانی قدم بر جان فشردنز شوق زندهٔ جاوید مردن
53. ۵۳دریغ این لاف عشق و نام مردیحرام این دعوی احرام مردی
54. ۵۴خدایا شیوهٔ عشقم در آموزدلم را ز آتش این زن برافراز
55. ۵۵به عشقم ده سر آتش نوردیمگر آیم برون از ننگ مردی
56. ۵۶ز کشتم جلوهٔ برقی بر انگیزوزان برق آتشی در خرمنم ریز
57. ۵۷از آن خرمن که تخم آن سپند استبرومندیم زاگاهی پسند است
58. ۵۸شراری بر خس و خاشاک من ریزز آتش شبنمی بر خاک من ریز
59. ۵۹گلی بخش از گلستان خلیلمدرین ره ساز آتش را دلیلم