1. ۱اطاعت پیشگان شاهزادهبه طاعت نقد جان بر کف نهاده
2. ۲چو از شه نغمهٔ رخصت شنیدندبه سوی هیمه چون آتش دویدند
3. ۳ز بس چیدند بر هم صندل و عودجهان پر شد ز دود عنبر آلود
4. ۴کم از مژگان به هم سودن زمانیمهیا شد سمندر آشیانی
5. ۵نخست آن کشته را در وی نهادندبخور آسا به مجمر جای دادند
6. ۶چه دودش با دماغ دختر آمیختشدش جان عطسه و بر خاک ره ریخت
7. ۷سپند آسا به وجد افتاد و برخاستبه شکرش شه زبان چون شعله پیراست
8. ۸بگفت ای ذره پرور سعد اکبرشنیدستم زخشت مهر و اختر
9. ۹دل و جانم کرم پروردهٔ تومن آتش محبت بردهٔ تو
10. ۱۰چو در پاداش احسانت گرایماگر سوزم ز خجلت بر نیایم
11. ۱۱خیالت را درین ره خضر دل کنمرا امروز در آتش بحل کن
12. ۱۲ز بعد شه وداع یک به یک کرددل و چشم جهان کان نمک کرد
13. ۱۳همی رفت و به تحریک زمانیزغم می سوخت بی آتش جهانی
14. ۱۴لب از پان سرخ و چشم از سرمه خونریزچو یاقوتی شد اندر آتش تیز
15. ۱۵چنان مستانه در آتش گذر کردکه از بد مستیش آتش حذر کرد
16. ۱۶چنان از شوق دل بی تاب گردیدکه از گرمیش آتش آب گردید
17. ۱۷چو موج افکن شد از طوفان خون ریزدرآمد در میان آتش تیز
18. ۱۸در آتش همچو صرصر پای کوبانغبار از خویش و دود از شعله رویان
19. ۱۹به پایش شعله چون گل بر کف دستز خون شعله بر پایش حنابست
20. ۲۰در آن برگ گل نادیده خاشاکگلاب لاله گون می ریخت بر خاک
21. ۲۱محیطش گشت آتش با صد افسوستن او شمع و آتش گشت فانوس
22. ۲۲ز خون دل بر آتش روغن افشاندسپند اشک دامن دامن افشاند
23. ۲۳ز آتش وعده گاه یار پرسیدسراغ جلوهٔ دیدار پرسید
24. ۲۴خبر داد آتش از راز درونشبه کوثر گشت آتش رهنمونش
25. ۲۵چو آگه شد هم از ره بر سرش تافتنقابش را به بوس ازرو برانداخت
26. ۲۶سر شوریده بر زانو نهادشلبش بوسید و رو بر رو نهادش
27. ۲۷به مژگان شعله بر پیچید از مویبه خوی شستش غبار آتش از رو
28. ۲۸کشیدش تنگتر از جان در آغوشچو جانان یافت کرده جان فراموش
29. ۲۹به نوعی امتزاج آن دو تن شدکه جان این، تن او را کفن شد