1. ۱طلب کرد آن بت کافر لقب رابه کوثر بار داد آن تشنه لب را
2. ۲به فرمان شه آمد آتش آلودچو سرکش شعله‌ای پیچیده در دود
3. ۳خرامان شد چو گل بر تخت آتشبه دستی جان به دستی لخت آتش
4. ۴قد چون شعله بر تعظیم خم دادزمین سجده را فیض ارم داد
5. ۵شه از لطفش به پای تخت بنشاندجواهرهای لب بر فرقش افشاند
6. ۶کشیدش از نوازش دست بر سرسر او تخت و دست شاه افسر
7. ۷تسلی دادش از مسکین نوازیبه شیرین بزمهای لعب و بازی
8. ۸به فرزندی خود داد اختصاصشبه عصمتگاه خلوت کرد خاصش
9. ۹به هر کشور خطاب را نیش دادبه ملک هند فرمان رانیَش داد
10. ۱۰هزارش اسب تازی داد و صد فیلمتاع خز و دیبا میل در میل
11. ۱۱هزارش از کنیزان ختائیدماغ آزاد خوی آشنایی
12. ۱۲هزارش حقه از یاقوت و گوهرهزارش نافه پر از مشک اذفر
13. ۱۳ز هر جنسیش از مه تا به ماهیکرامت کرد غیر از پادشاهی
14. ۱۴و لیکن آن زن مردانه صولتشکر لب طوطی پروانه همت
15. ۱۵ز صد عالم تمنا بر تمنانمی‌شد جز به جان دادن تسلا
16. ۱۶لبش جز گوهر آتش نمی‌سفتبه غیر از سوختن حرفی نمی‌گفت
17. ۱۷چو عاجز شد شه از دلجویی اوعنان برتافت ز آتش خویی او
18. ۱۸اجازت گونه‌ای دادش نه از دلز شادی برپرید آن نیم بسمل
19. ۱۹هنوز از حرف رخصت لب تهی جامکه شوقش بود مرغ شعله آشام
20. ۲۰لبش با شاه در افسانه گفتنمژه سرگرم آتشخانه رفتن
21. ۲۱به آخر آن سپهر دانش و دادقرار چاره بر بیچارگی داد
22. ۲۲اشارت کرد با پور جوان بختکه ای چشم و چراغ افسر و تخت
23. ۲۳ببر این شعله را تا کانِ آتشبیفکن آتشی در جان آتش
24. ۲۴به دلجوئیش چون شیر و شکر شوچو خورشیدش به آتش راهبر شو
25. ۲۵اگر نرمی پذیرد یاورش باشوگر سوزد در آتش بر سرش باش
26. ۲۶به خرمن عود و صندل بر فروزانبه رسم دخت رایانش بسوزان
27. ۲۷گل بخت و بهارستان اقبالمراد انس و جان شهزاده دانیال
28. ۲۸چراغ دودمان شهریاریفروغ جبههٔ امیدواری
29. ۲۹به حکم شاه فرمان تماشاروان شد همره آن ناشکیبا
30. ۳۰جهانی کرده وقف از هر کنارهمتاع جان به تاراج نظاره
31. ۳۱شهش در هر نظر دادی پیامیبه هر گامی روا کردیش کامی
32. ۳۲تمام ره برو افسانه می‌خوانددلش می‌داد و رخش آهسته می‌راند
33. ۳۳ولی او از دوعالم بیخبر بودبه جانش شوق آتش کارگر بود
34. ۳۴به افسون، رام دل نرمی نمی‌شدهوس دلسرد آن گرمی نمی‌شد
35. ۳۵به جان آمد ز بس افسون پرستیفغان برداشت از وسواس هستی
36. ۳۶به شه گفتا مرا بدنام کردیبه افسون روز عیشم شام کردی
37. ۳۷ز صبرم رنجه خواهد گشت یارمبخواهد مرد آتش ز انتظارم
38. ۳۸دلم سرگرم واشوقاه عشق استبن هر مویم آتشگاه عشق است
39. ۳۹من آن خاکستر آتش نهادمکه از بال و پر پروانه زادم
40. ۴۰اگر صد ره شوم از سوختن پستبود بازم به اصل خویش پیوست
41. ۴۱به نزد عشق هر کو اهل عشق استبه آتش زنده رفتن سهل عشق است
42. ۴۲به آخر چون شه از خجلت فروماندگلاب یاس بر سوز دل افشاند
43. ۴۳اجازت داد کاتش بر فروزنددر آتش هر دو را با هم بسوزند