1. ۱به نام آنکه هستی نام ازو یافتفلک جنبش، زمین آرام ازو یافت
2. ۲خدایی ک‌آفرینش در سجودشگواهی مطلق آمد بر وجود‌ش
3. ۳تعالی الله یکی بی‌مثل‌ومانندکه خوانندش خداوندان، خداوند
4. ۴فلک‌بر‌پای‌دار و انجم‌افروزخرد را بی‌میانجی حکمت‌آموز
5. ۵جواهر‌بخشِ فکرت‌های باریکبه‌روز‌آرندهٔ شب‌های تاریک
6. ۶غم و شادی نگار و بیم و امیدشب و روز آفرین و ماه و خورشید
7. ۷نگه‌دارندهٔ بالا و پستیگوا بر هستی او جمله هستی
8. ۸وجودش بر همه موجود قاهرنشانش بر همه بیننده ظاهر
9. ۹کواکب را به قدرت کارفرمایطبایع را به صنعت گوهرآرای
10. ۱۰مرادِ دیده‌ٔ باریک‌بینانانیسِ خاطرِ خلوت‌نشینان
11. ۱۱خداوندی که چون نامش بخوانینیابی در جوابش لن ترانی
12. ۱۲نیاید پادشاهی زوت بهترورا کن بندگی هم اوت بهتر
13. ۱۳ورای هرچه در گیتی اساسی استبرون از هر چه در فکرت قیاسی است
14. ۱۴به جست‌وجوی او بر بام افلاکدریده وهم را نعلینِ ادراک
15. ۱۵خرد در جستنش هشیار برخاستچو دانستش نمی‌داند چپ از راست
16. ۱۶شناساییش بر کس نیست دشوارولیکن هم به حیرت می‌کشد کار
17. ۱۷نظر دیدش چو نقش خویش برداشتپس آن‌گاهی حجاب از پیش برداشت
18. ۱۸مبرا حکمش از زودی و دیریمنزه ذاتش از بالا و زیری
19. ۱۹حروف کائنات ار بازجوییهمه در توست و تو در لوح اویی
20. ۲۰چو گل صدپاره کن خود را درین باغکه نتوان تندرست آمد بدین داغ
21. ۲۱تو زآنجا آمدی کاین جا دویدیازین جا در گذر کآنجا رسیدی
22. ۲۲ترازوی همه ایزدشناسیچه باشد جز دلیلی یا قیاسی‌؟
23. ۲۳قیاسِ عقل تا آنجاست بر کارکه صانع را دلیل آید پدیدار
24. ۲۴مده اندیشه را زین پیشتر راهکه یا کوه آیدت در پیش یا چاه
25. ۲۵چو دانستی که معبودی تو را هستبدار از جست‌وجوی چون و چه، دست
26. ۲۶ز هر شمعی که جویی روشناییبه وحدانیتش یابی گوایی
27. ۲۷گه از خاکی، چو گل رنگی برآردگه از آبی، چو ما نقشی نگارد
28. ۲۸خرد بخشید تا او را شناسیمبصارت داد تا هم زو هراسیم
29. ۲۹فکند از هیأت نُه حرف افلاکرقوم هندسی بر تختهٔ خاک
30. ۳۰نباتِ روح را آب از جگر دادچراغِ عقل را پیه از بصر داد
31. ۳۱جهت را شش گریبان در سر افکندزمین را چار گوهر در برافکند
32. ۳۲چنان کرد آفرینش را به آغازکه پی بردن نداند کس بدان راز
33. ۳۳چنانش در نورد آرد سرانجامکه نتواند زدن فکرت در آن گام
34. ۳۴نشاید باز جست از خود خداییخدایی برتر است از کدخدایی
35. ۳۵بفرساید همه فرسودنی‌هاهمو قادر بود بر بودنی‌ها
36. ۳۶چو بخشاینده و بخشندهٔ جودنخستین مایه‌ها را کرد موجود
37. ۳۷به هر مایه نشانی داد از اخلاصکه او را در عمل کاری بود خاص
38. ۳۸یکی را داد بخشش، تا رساندیکی را کرد ممسک، تا ستاند
39. ۳۹نه بخشنده، خبر دارد ز دادننه آن کس کاو پذیرفت، از نهادن
40. ۴۰نه آتش را خبر کاو هست سوزاننه آب آگه که هست از جان، فروز‌ان
41. ۴۱خداوندیش با کس مشترک نیستهمه حَمّالِ فرمانند و شک نیست
42. ۴۲که را زهره، ز حمالان راهشکه تخلیطی کند در بارگاهش؟
43. ۴۳بسنجد خاک و مویی بر نداردبیارد باد و بویی بر ندارد
44. ۴۴زهی قدرت که در حیرت فزودنچنین ترتیب‌ها داند نمودن