1. ۱مژده در مژده فتح است و ظفر در ظفرستهر طرف مژده رساننده فتحی دگرست
2. ۲فوج در فوج کند نصرت حق استعجالخلق را لشگر آمین و دعا در سفرست
3. ۳همچو شاخ گل خوشبو که گل افشان گرددهر طرف نامه‌رسان پیک مرصع‌کمر است
4. ۴عقد صد درج فرو ریخته کاین مکتوب استمشک صد نافه فرو بیخته کاین ها خبرست
5. ۵گفتم این واقعه یوسف مصر است مگر؟گفت: نی صاحب این قصه عزیزی دگرست
6. ۶خان اعظم که به احسان و شجاعت امروزکعبه زو توشه‌ده و بتکده تاراج‌گر است
7. ۷گر کرم خاص جوانی‌ست تمامی کرم استور هنر نشئهٔ مردی‌ست تمامی هنرست
8. ۸این گشاد از نظر همّت او شد ورنهحرب کردن به دد و دیو نه حد بشرست
9. ۹کارجویان که درین معرکه سبقت جستندپا کشیدند کزین قوم خلاصی ظفر است
10. ۱۰قفل از مخزن صندوق جواهر برداشتآنچنان سیم و گهر ریخت که گویی حجرست
11. ۱۱همچو خورشید به عرض سپه آمد بیرونمحشری دید که در هر طرفش صد حشرست
12. ۱۲از سران شکل هوا گلبن زرین شاخستوز یلان روی زمین مزرع فولاد برست
13. ۱۳بجهد کوه که از کوس و نفیرش بالستبر پرد دشت که از بیلک و پیکانش برست
14. ۱۴روی گردون ز دم خنجرشان پر برقستپشت ماهی ز سم مرکبشان پر قمرست
15. ۱۵در فلک ولوله انداخت که کوچ سپه استدر زمین زلزله افکند که عزم سفرست
16. ۱۶داده فرمان به مهابت که صف آرایی کنخون که بی حکم تو در پوست بجنبد هدرست
17. ۱۷کرد تعیین عزیمت که به جاسوسی باشگر خلافی کند اندیشه سرش در خطرست
18. ۱۸دست بر بخت همی سود که هنگام نواستدل به اقبال همی داد که روز هنرست
19. ۱۹چون نمود از سر میدان علم منصورشتن ز جان خصم تهی کرد که جای حذرست
20. ۲۰مرگ را در نظر مدعیان جولان دادفر هیجانش که بر دیده بد پرده درست
21. ۲۱ظلمت از پیش همی جست که اینک آمدآفتابی که چو صبحش دو خلف بر اثرست
22. ۲۲ظلم از پای درافتاد که نتوان جستنآسمانیست که همراه قضا و قدرست
23. ۲۳قلب لشگر نه، یکی کوه قوی بنیادستفوج دشمن نه، یکی قلزم زیر و زبرست
24. ۲۴رشگ بر حمله با نصرت انور داردصفدر روز که برهم زن خیل سحرست
25. ۲۵ملک را خوش خلفی دایه دولت پروردجان فدای پدری باد که اینش پسرست
26. ۲۶مدعی بی سببی دست ملامت نبریدحرز یوسف دم شمشیر دعای پدرست
27. ۲۷پسر از پیش و پدر بر اثر او تازانبر سمندی که یکی در نظرش بحر و برست
28. ۲۸هر کجا حمله او تاج سران پامالستهر کجا شیهه او فرق یلان پی سپرست
29. ۲۹تک او از اثر حیله خصم آگاهستعزم او را ز ته کار مخالف خبرست
30. ۳۰راکبش را نرسد چشم که از بس تندیبه نگاهی ز نظر غایب و اندر نظرست
31. ۳۱لشکر خصم محیطی شده از موج سناناو نهنگی که بر آن موج محیطش گذرست
32. ۳۲از قتال آب به سرچشمه تیغش خونستوز عرق عکس در آیینه خفتانش ترست
33. ۳۳حبس تن را ز دم خنجر او مفتاحستمرغ جان را ز پی ناوک او بال و پرست
34. ۳۴کفر را تا به زه قبضه کمان در دفع استشرک را تا بن دسته سنان در بصرست
35. ۳۵روبه ار سیر کند بر اثر لشکر اوبازیش با جگر و زهره شیران نرست
36. ۳۶تا سر طره دستار قضا پرخونستتا بن ناخن چنگال اجل در جگرست
37. ۳۷غوطه در خون زده صد بار زمین می جستیگر بدیدی که ره از چنبر چرخش بدرست
38. ۳۸از سراسیمگی خواستن راه گریزنطفه از پشت دوان جانب ناف پدرست
39. ۳۹همچو روبه که به سوراخ گریزان گرددمرگ را خصم سوی خانه خود راهبرست
40. ۴۰پردلان حمله کنان تیغ زنان می رفتندتا رسیدند به جایی که عدو را مقرست
41. ۴۱ملک چون حق ملک گشت به هم رزمان گفتقسم من بت شکنی مزد شما سیم زرست
42. ۴۲تا بت و بتکده از شوق عنان وانکشیدبت نگه کرد که تا چرخ دوم نور و فرست
43. ۴۳بی خود از جای درافتاد همانا پنداشتکه علی بر کتف خواجه خیرالبشرست
44. ۴۴آن که دیروز به زنار میان می بستیاز پی طاعتش امروز به هر مو کمرست
45. ۴۵آتش از نعل سم اسب کسی جسته نشدجست دعوی گر پیکار کز آتش شررست
46. ۴۶جام بشکسته و دولت ز مظفر گشتههر کجا می نگرد تیغ بلا را سپرست
47. ۴۷می رمد از رمه و دام که این شهر و ده استمی جهد از دره و کوه که این بام و درست
48. ۴۸گر صدایی شنود بر جگرش شمشیرستور نسیمی گذرد در نظرش نیشترست
49. ۴۹خاتم از دست کند دور که این درد دلستافسر از فرق نهد زیر کزین رنج سرست
50. ۵۰چاره داند که گریزست و نداند چه کندکه چو سیماب ره از هر طرفش بر خطرست
51. ۵۱چه کند خصم که سر بر خط فرمان ننهدنقطه را از خط پرگار کجا ره بدرست؟
52. ۵۲فتح باب ظفر آن بار شد از مدحت مناین ثنا نیز کلید در فتحی دگرست
53. ۵۳پرورش یافته دولت این سلسله امطبع موزون مرا فتح و ظفر برگ و برست
54. ۵۴میوه نطقم ازین باد و هوا رنگین استشجر طبعم ازین آب و زمین بارورست
55. ۵۵نصرت از گفته من جوی که فرخ فالستثمر از خاطر من چین که مبارک ثمرست
56. ۵۶پرتو روزبهی از سخنم تابانستوین که ممدوح منست از همه بهروزترست
57. ۵۷ای کریمی که کسی روبزیان از تو نتافتتوشه غارت زده راه تو رو در سفرست
58. ۵۸اشگ سیمین مرا مهر روایی برنهکه نثار در بیت الله و روی حجرست
59. ۵۹تا یکی را به جهان برگو یکی را مرگستتا یکی را ز فلک نفع و یکی را ضررست
60. ۶۰پرتو دولت تو روزبه روز افزون بادکه بر احباب بهشتست و بر اعدا سقرست