1. ۱مگر که صبح ز بالین آسمان برخاستکه او چو خاست غبار از دل جهان برخاست
2. ۲محبتست که با درد شادکام نشستاجابتست که با ضعف کامران برخاست
3. ۳درین دو هفته به حق عطای صحت توگر آفتاب به کام دل از جهان برخاست
4. ۴پی علاج تو عطار صبح را هر روزدرین ملالت و غم قفل از دکان برخاست
5. ۵ز دیر یافتن صحت تنت خورشیدبر روی عیسی هر روز سر گران برخاست
6. ۶صبا ز عارضه ات شمه ای به بستان گفتچو کرد نامیه گوش از چمن فغان برخاست
7. ۷بدیده نرگست از تن کشید بیماریبه جستجوی رخت رنگ از ارغوان برخاست
8. ۸نسیم یافت سحر رتبت مسیحاییاز آنکه چون تو سبک روح و ناتوان برخاست
9. ۹قضا تصدق بیماری تو می طلبدپی نثار ز هر تن هزار جان برخاست
10. ۱۰دعای صحت تو ذره ذره ام می کردز جمله سوخته تر مغز استخوان برخاست
11. ۱۱زبان ز شکر نبندم از اینکه عارض توچرا ز عارضه با کاهش و زیان برخاست
12. ۱۲که در دو هفته مه از فربهی شود خورشیدز بستر اول اگر زار و ناتوان برخاست
13. ۱۳مگر مزور صحت دهند امروزتکه مرغ روح به پرواز از آشیان برخاست
14. ۱۴فلک به سوی غذا خانه تو برد آتشکه شعله سحری عنبرین دخان برخاست
15. ۱۵به ذوق آنکه مگس ران نعمت تو شودصبا ز جیب چمن آستین فشان برخاست
16. ۱۶حکیم دهر پی صحت تو از انجمنهاده بر طبق شام ناردان برخاست
17. ۱۷جهانیان گل و شکر کشند در آغوشحکایتی مگرت از سر زبان برخاست
18. ۱۸ز تب چو حسن تو افزود، شد عیان که چسانبه شعله رفت خلیل وز گلستان برخاست
19. ۱۹سری به خرقه جهان برده بود در غم توکه صبح دامن پر زر ز آستان برخاست
20. ۲۰فغان ز خلق برآمد که خان خانانستپی تصدق صحت درم فشان برخاست
21. ۲۱عیار ناطقه عبدالرحیم خان که سخنبه نام او چو زر از سکه با نشان برخاست
22. ۲۲ز فتح اوست چنان پر خروش خاطرهاکه طفل را برحم بند از زبان برخاست
23. ۲۳به جز سرای عطایش متاع خود نگشودبه هر دیار که آواز کاروان برخاست
24. ۲۴اگر به مایده کاینات خوان آراستهنوز منفعل از پیش میهمان برخاست
25. ۲۵ایا مسیح مقالی که روز خدمت توز شوق دل به عصای اجل توان برخاست
26. ۲۶هنوز دولت تو شیرخواره بود که چرخبه فکر کار تو چون دایه مهربان برخاست
27. ۲۷به قصد مردمک چشم شیر شاخ گوزنبه دور عدل تو از سینه کمان برخاست
28. ۲۸به یاد پاس تو سربرنداشت گر صد بارقیامت از ته بالین پاسبان برخاست
29. ۲۹سپهر جاه تو را طول و عرض می پیمودز هر طرف که ز جا خاست در میان برخاست
30. ۳۰نسیم خشم تو بر هر که بی حجاب وزیدنقاب عصمتش از روی خاندان برخاست
31. ۳۱ایا سپهر جنابی که اهل طاعت رابه درگه تو اجابت ز آستان برخاست
32. ۳۲منم که پرورش روح می توانم دادبه شیر سینه که از مریم بیان برخاست
33. ۳۳روایتست که شخصی در اشتیاق گهربه خشگ ساختن بهر در جهان برخاست
34. ۳۴ز بس که آب ز دریا به جهد برمی داشتز ساکنان وی از جهد او فغان برخاست
35. ۳۵ز زیر آب گهر آن قدر برآوردندکه بر مراد دل خویش کامران برخاست
36. ۳۶بدر نثاریت امروز من همان شخصمکه هرچه خواستم از بحر فکر آن برخاست
37. ۳۷همیشه نخل قوی تا به تربیت گرددچو با ضعیف نهالی ز بوستان برخاست
38. ۳۸به خود ببال به صحت که نخلبند حیاتپی طراز تو با عمر جاودان برخاست