1. ۱بدر ناهید بزم کیوان جاهخان فیروز جنگ عبدالاه
2. ۲چون ز روی شکوه بنشیندتنگ سازد به دیده جای نگاه
3. ۳ببر در کوه و شیر در بیشهشاه بر گاه و ماه در خرگاه
4. ۴کرد عالی بنا که می سایددر تواضع به چرخ پر کلاه
5. ۵بانی و بارگه ندیده چنینچشم گردون ز بامداد پگاه
6. ۶غره ماه ها به سلخ رسیدتا ز ایوان او برآمد ماه
7. ۷قرص خورشید در حوالی اوشب تاری نموده از تک چاه
8. ۸از ضمیر مدبران قضاهمچو عینک ز نه سپهر نگاه
9. ۹چشم از چشمخانه بربایداگر افتد نظر برو ناگاه
10. ۱۰از فراخی او امل کوچکوز بلندی او طلب کوتاه
11. ۱۱روح در وی وزد به جای نسیمعشق از وی دمد به جای گیاه
12. ۱۲هرچه عیش اندرو نه، عمر دریغهرچه سهو اندرو نه، کار تباه
13. ۱۳جز سرا بوستان او نکندکاروان امید منزلگاه
14. ۱۴رفتن راه کعبه حاجت نیستهمه حاجت رواست زین درگاه
15. ۱۵گلش از سلسبیل ساخته اندشسته خاکش به آب عفو گناه
16. ۱۶کس به عقبی نظر نمی انداختخلد طرحش کشید بردرگاه
17. ۱۷روح با آب و گل نمی آمیختدهر وصفش فکند در افواه
18. ۱۸برنیاید ز موج آب زرشزورق دیده با هزار شناه
19. ۱۹می گدازد ز رشگ شمسه اوشمس گردون چو قرص از درگاه
20. ۲۰خضر در جدول کتیبه اورانده از چشمه حیات میاه
21. ۲۱تاب دارد ز حسن تحریرشبر بیاض جمال جعد سیاه
22. ۲۲خسک و خار صحن بستانشناف آهو و نیفه روباه
23. ۲۳بخت و دولت ستاده بر در اوپیش دربان او شفاعت خواه
24. ۲۴گشت از فیض این بهارستانملک گجرات پر عیون میاه
25. ۲۵آدم از رنج هند می نالیدگفت کو باغ بدر واشوقاه
26. ۲۶داد عشرت به ساحتش دادهخان چاکرنواز حاسدکاه
27. ۲۷دست صنعت مثال او نکشیدلوح شد نقش و خامه شد کوتاه
28. ۲۸هر که بیند شکوه او گویدوحده لا الاه الا الله
29. ۲۹او به گجرات جام می بر کفملک جینو ازو مصیبت گاه
30. ۳۰او به تدبیر کابل و غزنیندکن از سهم او به واویلاه
31. ۳۱رزمگه پر شود ازو گه کینیک تن و در جدل هزار سپاه
32. ۳۲روز هیجا بعون تمکینشیک نفر از سپاه او پنجاه
33. ۳۳عهد نشاسدش که عنین رانبود لذتی ز قوت باه
34. ۳۴ای همه کس زبون و تو قادرای همه خلق پیر و تو برناه
35. ۳۵خیز و عز یساق کن که شدستکار بس صعب و وقت بس بی گاه
36. ۳۶ملک تسخیر کن که در راهستصد ازین عیش و جیش و عشرتگاه
37. ۳۷در حضر یاور تو شرع نبیدر سفر رهبر تو عون الاه