1. ۱خون دشت کربلا می جوشد از مژگان منداغ زهرا تازه شد در کلبه احزان من
2. ۲چشم غواصم به ساحل گوهری آورده بودباز واصل شد به دریا گوهر غلطان من
3. ۳چرخ را بر گوهر من بس که می لرزید دلدر زمین از جنبش ارکان فرو شد کان من
4. ۴روشنایی ضمیرم بود از دیدار اوای دریغا مرد خضر چشمه حیوان من
5. ۵با صدف مانم که غواصم به دور افکنده استبی گهر افتاده بر ساحل تن عریان من
6. ۶نیش پیکان در جگر دارم ز شست روزگارچون دم سوفار خونین بین لب خندان من
7. ۷بس که در جانم فراق او سرایت کرده استگر بنالم جان برآید همره افغان من
8. ۸وه که کس اشگی درین ماتم به جیب من نریختهیچ یار آبی نزد بر سینه عطشان من
9. ۹دیده ام آتش نمی بارد ازین شیون دریغسرد می کوبند آهن بر دل سندان من
10. ۱۰ای که دور از دیده ام در عین جان بنشسته ایسر برآور تا قیامت بنگری در جان من
11. ۱۱ناله من چشم بیمار تو را در خواب کرددرد من بر تو گواراتر شد از درمان من
12. ۱۲زاد راه مرگ شد دارو و درمان طبیبلقمه کرمان شدی از حکمت لقمان من
13. ۱۳چشم از احباب پوشم وقت تاریکی رسیدشد فرو در چاه مغرب اختر تابان من
14. ۱۴دخلم از خرجم فزونتر بود مردم یافتندشحنه شه گنج بیرون برد از ویران من
15. ۱۵خضر و عیسی را کند بیمار از بیم اجلخانه ویران و گورستان آبادان من
16. ۱۶هرچه هستی بود با اهل و ولد درباختم«من علیها فان » رقم کردند بر دیوان من
17. ۱۷غیرت حق از دلم مهر علایق برگرفتشاید ار فردا نگیرد چنگ کس دامان من
18. ۱۸نعره «انی اناالله » زآتش وادی رسیدمال و زن بگذاشت در ره موسی عمران من
19. ۱۹غیرت من گرنه در شکل بشر ظاهر شدی«لم یکن کفوا احد» نازل شدی در شان من
20. ۲۰نوح فرزندی به طوفان داد بس مشکل نمودغرق شد مال و زن و فرزند در طوفان من
21. ۲۱همچو ابراهیم دیدم شکل قربانی به خواب«شکر لله » بی عوض مقبول شد قربان من
22. ۲۲تندباد دی ز باغ هرکسی شاخی شکستکنده شد از بیخ و بن خشک و تر بستان من
23. ۲۳سر به جای گوی ز اول در میان انداختمتا کسی دیگر نراند رخش در میدان من
24. ۲۴نظم و نثر واژگون بر لوح من بنوشته اندخواب شیطانی ببیند روح با رحمان من
25. ۲۵گر به پیش دیده ام مردم گیا روید چه سود؟نور چشمم شد ز چشم مردمک افشان من
26. ۲۶بر امید آنکه کفو خاندان من شوندفضل سوی دودمان آورده اند اخوان من
27. ۲۷یوسف از کنعان پی عقد زلیخا خوانده اندگو بیا بنگر زلیخا مرده در زندان من
28. ۲۸می نهادم نعل در آتش فریدون را به مهردزد چرم کاویانی برد از دکان من
29. ۲۹ساغر از عهد الستم می دهد ساقی چه غمبشکند پیمانه ای گر بر سر پیمان من
30. ۳۰می شوم چون چنگ خوش چندان که ضربت می خورمهرچه مطرب بشکند بهتر دهد تاوان من
31. ۳۱نخل بستانم که دهقانم طرازش می کندرفعت من هست درقطع من و نقصان من
32. ۳۲قهر اگر مردود سازد لطف اگر بنوازدمناقص و زاید نگردد ذره ای ایمان من
33. ۳۳گر به چشم همتم دنیا و عقبی برکشندسر فرو نارد به سوی پله میزان من
34. ۳۴در زجا جم نور لاشرقی و غربی دیده اندهفت افلاکند چون پروانه سرگردان من
35. ۳۵با قفس از شوق مرغ خاندانم برپردچون برآید نغمه داود خوش الحان من
36. ۳۶غربت و بیماری و مردن نصیب کس مبادداد از مرگ برادر آه از حرمان من
37. ۳۷معجزم بی رنگ سحری نیست برهانش نگرگشت هارون جای هامان طعمه ثعبان من
38. ۳۸ابن یامین بازگشت از مصر و در قید اوفتادپیر ماتم کرد ماتم تازه در کنعان من
39. ۳۹زادراه انبیا امروز در خوان من استدرد گوناگون نگر رنج و غم الوان من
40. ۴۰چرخ طالع بر نحوسات فلک می گرددممحنت از درها گدایی می کند دوران من
41. ۴۱گوهر او تا ز سلک دودمان من گسیختانتظام نظم برهم خورد در دیوان من
42. ۴۲روضه ای بود از لطافت پر که هرگه دم زدیسنبل معنی چریدی تا ابد مهمان من
43. ۴۳لقمه ام را بود لذت جرعه ام را چاشنیاو که رفت از خانه من شد نمک از خوان من
44. ۴۴از عزیزی اشرف الاخوانش می خواندم به نامبا شرف چون نام او بودند ازو اخوان من
45. ۴۵ای دریغا در سفر مرد ار به نزد من بدیتا به صبح حشر محکم داشتی دامان من
46. ۴۶سخت در چنگ عتاب و ابتلا افتاده امشرم دارم مردمان دانند از عصیان من
47. ۴۷شکر می گویم که در دعوی یکرنگی بس استابتلای خاندان مصطفی برهان من