1. ۱گهر فروش شناسد ز در بها کردنکه مزد من نتواند کسی ادا کردن
2. ۲سخن چو مزد سخن هست گو نوال مباشز گنج جایزه به دخل آشنا کردن
3. ۳شد از کسوف کرم تیره آن چنان ایامکه شعله راست ز هم خواهش ضیا کردن
4. ۴ز بس فسردگی باغ می کنم فریادکه بلبلی به هوا آید از نوا کردن
5. ۵همای اوج سخن طوطی مسیح مقالکه می توان به سخن هاش جان فدا کردن
6. ۶خدیو نظم ثنایی که در مبادی فکربلند گشت ازو پایه ثنا کردن
7. ۷زهی به معجز معنی امام اهل سخنمسیح را به تو فرض است اقتدا کردن
8. ۸به نسبت تو کسی کو سخن ادا نکندببایدش دگر آن گفته را قضا کردن
9. ۹تویی که در چمن نظم کارخانه تستز مشگ رایحه در دامن صبا کردن
10. ۱۰به مجلسی که تو دیوان شعر بگشاییصبا خجل شود از ذوق غنچه واکردن
11. ۱۱ز عرض جلوه کند گاه نطق تو معنیچنان که شاهد مقصود در دعا کردن
12. ۱۲به زیر پرده نظمت عروس معنی راز عقد طبع لئیمان بود ابا کردن
13. ۱۳چو ناکسش ز پی خواستن بیارایدبه چشم او نتوان سرمه از حیا کردن
14. ۱۴هزار سال اگر دست عجز بگشایدز ابرویش گرهی مشکلست واکردن
15. ۱۵ولیک حاجت دانادلان به حضرت اوروا بود چو دعاهای بی ریا کردن
16. ۱۶چو خصم را نرسد دست بر عروس مرادعلاج او نبود غیر افترا کردن
17. ۱۷همیشه لوح و قلم شاهدند بر سخنتکه خامه تو نرفتست بر خطا کردن
18. ۱۸تبارک الله ازان خامه شکرگفتارکه هرگه آوریش در سخن ادا کردن
19. ۱۹صریر او به بیان فصیح و فکر دقیقبه سلک نظم درآید پی ندا کردن
20. ۲۰سخن پناها در مجلست «نظیری » رابود ز بی ادبی بهر شعر جا کردن
21. ۲۱به نزد گوهر نظمت بیان نمودن شعرحدیث خاک بود نزد کیمیا کردن
22. ۲۲اگر به سوی ضمیر تو بگذرد فکریببایدش به دو صد بحر آشنا کردن
23. ۲۳چه معجزست ندانم محیط طبع تو راکه بیشتر شودش مایه از عطا کردن
24. ۲۴عدو که با تو زند لاف شیر چنگالیچو گربه زاده خود بایدش غذا کردن
25. ۲۵عقیق ناب بود قابل نشان سخننگین شه نسزد سنگ آسیا کردن
26. ۲۶به دل ربایی نظمت چه در نماند خصمکه جذبه کاه تواند به کهربا کردن
27. ۲۷وگر امید به فیض زلال تربیت استمرا رسد به سخن دعوی بقا کردن
28. ۲۸رقیب لابه گری گو ز کوی دوست ببرکه مشکلست حکایت به طرز ما کردن
29. ۲۹همیشه تا بود آزادگان طبع تو رابر آسمان نظر از اوج کبریا کردن
30. ۳۰قد معاند نظمت چنان خمیده شودکه بایدش به زمین خامه را عصا کردن